Η εμπάθεια της Χρύσας Καραγιάννη κατά του Περιφερειάρχη δεν δικαιολογεί την προσβολή της Ρόδου και των Ροδίων

Αυ­στη­ρή απά­ντη­ση της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου στην  ανα­πα­ρα­γω­γή της απα­ξιω­τι­κής γε­νί­κευ­σης για τους Ρο­δί­τες και στη σκο­τα­δι­στι­κή  υπο­τί­μη­ση ενός διε­θνώς ανα­γνω­ρι­σμέ­νου καλ­λι­τέ­χνη δη­μιουρ­γού

Η πα­ρά­τα­ξη «Ανοι­χτοί Ορί­ζο­ντες στο Νότιο Αι­γαίο» και η επι­κε­φα­λής της Χρύσα Κα­ρα­γιάν­νη – Ρο­δί­τισ­σα πα­ρε­μπι­πτό­ντως –  στην προ­σπά­θειά της  να εκτο­νώ­σει τις εμ­μο­νές της επι­τι­θέ­με­νη για άλλη μια φορά στον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, επέ­λε­ξε να ανα­πα­ρά­γει στην ανα­κοί­νω­σή της το εξω­φρε­νι­κό ερώ­τη­μα: «Πώς να εμπι­στευ­τεί κα­νείς έναν ρο­δί­τη σε θέση εξου­σί­ας»!!!

Αντι­λαμ­βά­νε­ται η Χρύσα Κα­ρα­γιάν­νη τι ακρι­βώς υπο­γρά­φει και τι λέει;

Αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι αυτή επο­νεί­δι­στη  εξο­μοί­ω­ση της ρο­δί­τι­κης κα­τα­γω­γής σε ελάτ­τω­μα, δεν απέ­χει πολύ από φα­σι­στι­κές και ολο­κλη­ρω­τι­κές αντι­λή­ψεις;

Αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι δεν θίγει τον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη αλλά έναν ολό­κλη­ρο λαό;

Εντυ­πω­σιά­στη­κε τόσο πολύ από την άποψη που δια­τύ­πω­σε ο Στά­θης Γκό­τσης για τον «ρο­δί­τη», που αι­σθάν­θη­κε την ανά­γκη να την συ­μπε­ρι­λά­βει αυ­τού­σια στο κα­τά­πτυ­στο κεί­με­νο που έδωσε στη δη­μο­σιό­τη­τα.

Αλή­θεια,  με ποια πο­λι­τι­κή σο­βα­ρό­τη­τα – που προ­φα­νώς δεν δια­θέ­τει –  μια πε­ρι­φε­ρεια­κή πα­ρά­τα­ξη προ­σφέ­ρει επί­ση­μο βήμα σε μια τέ­τοια προ­σβλη­τι­κή, επι­κίν­δυ­νη και εν τέλει σκο­τα­δι­στι­κή γε­νί­κευ­ση;

Τί­πο­τε από τα πα­ρα­πά­νω  δεν ήταν ικανό να ανα­χαι­τί­σει την εμ­μο­νή της Χρύ­σας Κα­ρα­γιάν­νη κατά του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη και της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Αρχής.

Εξί­σου απο­κα­λυ­πτι­κός όμως είναι και ο τρό­πος με τον οποίο αντι­με­τω­πί­ζε­ται ο δη­μιουρ­γός Δη­μή­τρης Ναλ­μπά­ντης. Η Χρύσα Κα­ρα­γιάν­νη ανα­φε­ρό­με­νη στο έργο που ανα­πα­ρι­στά τη Νίκη της Σα­μο­θρά­κης,  το­πο­θε­τεί το «έργο τέ­χνης» σε ει­σα­γω­γι­κά και επι­στρα­τεύ­ει μια ανα­φο­ρά εντός πα­ρεν­θέ­σε­ως στις σπου­δές του δη­μιουρ­γού, με σαφή στόχο να υπο­τι­μη­θεί η καλ­λι­τε­χνι­κή του δια­δρο­μή και η διε­θνής ανα­γνώ­ρι­σή του.

Αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι  η απα­ξί­ω­ση ενός έργου τέ­χνης και η από­πει­ρα ακύ­ρω­σης του δη­μιουρ­γού του για κομ­μα­τι­κούς και μι­κρο­πο­λι­τι­κούς λό­γους φα­νε­ρώ­νουν μια βαθιά αυ­ταρ­χι­κή νο­ο­τρο­πία, που εμπε­ριέ­χει ολο­κλη­ρω­τι­κά και σκο­τα­δι­στι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά;

Πρό­κει­ται για τον από­λυ­το ευ­τε­λι­σμό του δη­μο­σί­ου δια­λό­γου. Κι ας μην μπερ­δεύ­ο­νται κά­ποιοι. Η αντί­στα­ση σε αυτόν τον ευ­τε­λι­σμό, η αντί­στα­ση στον σκο­τα­δι­σμό, δεν απο­τε­λεί δυ­σα­νε­ξία στην κρι­τι­κή και στην δια­φο­ρε­τι­κή άποψη. Αυτά είναι αστεία ψευ­το­δι­λήμ­μα­τα για αφε­λείς.

Κα­νείς δεν υπο­χρε­ού­ται να θαυ­μά­ζει ένα έργο. Δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται όλοι με τον ίδιο τρόπο την Τέχνη.  Οφεί­λουν όμως να σέ­βο­νται την ελευ­θε­ρία της, θε­με­λιώ­δες «συ­στα­τι­κό» της και  κα­τά­κτη­ση του Δη­μο­κρα­τι­κού κό­σμου. Ψιλά γράμ­μα­τα αυτά για τη Χρύσα Κα­ρα­γιάν­νη. Οι εμ­μο­νές της προ­έ­χουν των αξιών που θε­με­λιώ­νουν τη Δη­μο­κρα­τία και την ελευ­θε­ρία της Τέ­χνης και του δη­μιουρ­γού.

Οι από­ψεις του Στάθη Γκό­τση,  μέ­λους της Ανυ­πό­τα­κτης (!) Αρι­στε­ράς, κρί­νο­νται για το πε­ριε­χό­με­νο τους. Το γνω­στι­κό του πεδίο του δεν θέτει υπε­ρά­νω κρι­τι­κής ούτε τους προ­σβλη­τι­κούς χα­ρα­κτη­ρι­σμούς ούτε τις απα­ξιω­τι­κές γε­νι­κεύ­σεις σε βάρος της Ρόδου.

Η Χρύσα Κα­ρα­γιάν­νη και οι κατ΄ ευ­φη­μι­σμόν «Ανοι­χτοί Ορί­ζο­ντες»  οφεί­λουν να εξη­γή­σουν γιατί αντι­με­τω­πί­ζουν την προ­σω­πι­κή κρίση του Στάθη  Γκό­τση ως αυ­θε­ντία και την καλ­λι­τε­χνι­κή δια­δρο­μή του Δη­μή­τρη Ναλ­μπά­ντη ως ανά­ξια ακόμη και στοι­χειώ­δους σε­βα­σμού. Ο Δη­μή­τρης Ναλ­μπά­ντης είναι ζω­γρά­φος, δη­μιουρ­γός με πο­λυ­ε­τή καλ­λι­τε­χνι­κή δια­δρο­μή και διε­θνή ανα­γνώ­ρι­ση, έργο του οποί­ου έχει επι­λε­γεί για γραμ­μα­τό­ση­μο του ΟΗΕ.

Ψιλά και αυτά τα γράμ­μα­τα για τη Χρύσα Κα­ρα­γιάν­νη και τον επι­στή­μο­να που γρά­φει το «ρο­δί­της» με «ρ» μικρό, με τον οποί­ον και ταυ­τί­στη­κε.

Αντι­θέ­τως, αντί να απο­δο­κι­μά­σει τις κα­τά­πτυ­στες και προ­σβλη­τι­κές για τον ίδιο τον τόπο της από­ψεις, τις υιο­θε­τεί και τις ανα­πα­ρά­γει. Υπερ­θε­μα­τί­ζει! Στην πε­ρί­πτω­σή της, η ανα­φο­ρά περί συμ­μο­ρί­ας της μι­ζέ­ριας, είναι μάλ­λον κο­μπλι­μέ­ντο.

Δυ­στυ­χώς, η στάση της δεν ξε­νί­ζει πια κα­νέ­ναν, ούτε πε­ρι­μέ­νει κα­νείς κάτι δια­φο­ρε­τι­κό από εκεί­νην. Άλ­λω­στε, «εκ στό­μα­τος κό­ρα­κος “κρα” εξε­λεύ­σε­ται».

Το Γρα­φείο Τύπου