Η εμπάθεια της Χρύσας Καραγιάννη κατά του Περιφερειάρχη δεν δικαιολογεί την προσβολή της Ρόδου και των Ροδίων

Αυστηρή απά­ντηση της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου στην  ανα­πα­ρα­γωγή της απα­ξιω­τι­κής γενί­κευ­σης για τους Ροδίτες και στη σκο­τα­δι­στική  υπο­τί­μηση ενός διεθνώς ανα­γνω­ρι­σμέ­νου καλ­λι­τέ­χνη δημιουρ­γού

Η παρά­ταξη «Ανοι­χτοί Ορί­ζο­ντες στο Νότιο Αιγαίο» και η επι­κε­φα­λής της Χρύσα Καρα­γιάννη – Ροδί­τισσα παρε­μπι­πτό­ντως –  στην προ­σπά­θειά της  να εκτο­νώ­σει τις εμμονές της επι­τι­θέ­μενη για άλλη μια φορά στον Περι­φε­ρειάρχη, επέλεξε να ανα­πα­ρά­γει στην ανα­κοί­νωσή της το εξω­φρε­νικό ερώτημα: «Πώς να εμπι­στευ­τεί κανείς έναν ροδίτη σε θέση εξου­σίας»!!!

Αντι­λαμ­βά­νε­ται η Χρύσα Καρα­γιάννη τι ακριβώς υπο­γρά­φει και τι λέει;

Αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι αυτή επο­νεί­δι­στη  εξο­μοί­ωση της ροδί­τι­κης κατα­γω­γής σε ελάτ­τωμα, δεν απέχει πολύ από φασι­στι­κές και ολο­κλη­ρω­τι­κές αντι­λή­ψεις;

Αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι δεν θίγει τον Περι­φε­ρειάρχη αλλά έναν ολό­κληρο λαό;

Εντυ­πω­σιά­στηκε τόσο πολύ από την άποψη που δια­τύ­πωσε ο Στάθης Γκότσης για τον «ροδίτη», που αισθάν­θηκε την ανάγκη να την συμπε­ρι­λά­βει αυτού­σια στο κατά­πτυ­στο κείμενο που έδωσε στη δημο­σιό­τητα.

Αλήθεια,  με ποια πολι­τική σοβα­ρό­τητα – που προ­φα­νώς δεν δια­θέ­τει –  μια περι­φε­ρειακή παρά­ταξη προ­σφέ­ρει επίσημο βήμα σε μια τέτοια προ­σβλη­τική, επι­κίν­δυνη και εν τέλει σκο­τα­δι­στική γενί­κευση;

Τίποτε από τα παρα­πάνω  δεν ήταν ικανό να ανα­χαι­τί­σει την εμμονή της Χρύσας Καρα­γιάννη κατά του Περι­φε­ρειάρχη και της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής.

Εξίσου απο­κα­λυ­πτι­κός όμως είναι και ο τρόπος με τον οποίο αντι­με­τω­πί­ζε­ται ο δημιουρ­γός Δημή­τρης Ναλ­μπά­ντης. Η Χρύσα Καρα­γιάννη ανα­φε­ρό­μενη στο έργο που ανα­πα­ρι­στά τη Νίκη της Σαμο­θρά­κης,  τοπο­θε­τεί το «έργο τέχνης» σε εισα­γω­γικά και επι­στρα­τεύει μια αναφορά εντός παρεν­θέ­σεως στις σπουδές του δημιουρ­γού, με σαφή στόχο να υπο­τι­μη­θεί η καλ­λι­τε­χνική του δια­δρομή και η διεθνής ανα­γνώ­ρισή του.

Αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι  η απα­ξί­ωση ενός έργου τέχνης και η από­πειρα ακύ­ρω­σης του δημιουρ­γού του για κομ­μα­τι­κούς και μικρο­πο­λι­τι­κούς λόγους φανε­ρώ­νουν μια βαθιά αυταρ­χική νοο­τρο­πία, που εμπε­ριέ­χει ολο­κλη­ρω­τικά και σκο­τα­δι­στικά χαρα­κτη­ρι­στικά;

Πρό­κει­ται για τον απόλυτο ευτε­λι­σμό του δημο­σίου δια­λό­γου. Κι ας μην μπερ­δεύ­ο­νται κάποιοι. Η αντί­σταση σε αυτόν τον ευτε­λι­σμό, η αντί­σταση στον σκο­τα­δι­σμό, δεν απο­τε­λεί δυσα­νε­ξία στην κριτική και στην δια­φο­ρε­τική άποψη. Αυτά είναι αστεία ψευ­το­δι­λήμ­ματα για αφελείς.

Κανείς δεν υπο­χρε­ού­ται να θαυ­μά­ζει ένα έργο. Δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται όλοι με τον ίδιο τρόπο την Τέχνη.  Οφεί­λουν όμως να σέβο­νται την ελευ­θε­ρία της, θεμε­λιώ­δες «συστα­τικό» της και  κατά­κτηση του Δημο­κρα­τι­κού κόσμου. Ψιλά γράμ­ματα αυτά για τη Χρύσα Καρα­γιάννη. Οι εμμονές της προ­έ­χουν των αξιών που θεμε­λιώ­νουν τη Δημο­κρα­τία και την ελευ­θε­ρία της Τέχνης και του δημιουρ­γού.

Οι απόψεις του Στάθη Γκότση,  μέλους της Ανυ­πό­τα­κτης (!) Αρι­στε­ράς, κρί­νο­νται για το περιε­χό­μενο τους. Το γνω­στικό του πεδίο του δεν θέτει υπεράνω κρι­τι­κής ούτε τους προ­σβλη­τι­κούς χαρα­κτη­ρι­σμούς ούτε τις απα­ξιω­τι­κές γενι­κεύ­σεις σε βάρος της Ρόδου.

Η Χρύσα Καρα­γιάννη και οι κατ΄ ευφη­μι­σμόν «Ανοι­χτοί Ορί­ζο­ντες»  οφεί­λουν να εξη­γή­σουν γιατί αντι­με­τω­πί­ζουν την προ­σω­πική κρίση του Στάθη  Γκότση ως αυθε­ντία και την καλ­λι­τε­χνική δια­δρομή του Δημήτρη Ναλ­μπά­ντη ως ανάξια ακόμη και στοι­χειώ­δους σεβα­σμού. Ο Δημή­τρης Ναλ­μπά­ντης είναι ζωγρά­φος, δημιουρ­γός με πολυετή καλ­λι­τε­χνική δια­δρομή και διεθνή ανα­γνώ­ριση, έργο του οποίου έχει επι­λε­γεί για γραμ­μα­τό­σημο του ΟΗΕ.

Ψιλά και αυτά τα γράμ­ματα για τη Χρύσα Καρα­γιάννη και τον επι­στή­μονα που γράφει το «ροδίτης» με «ρ» μικρό, με τον οποίον και ταυ­τί­στηκε.

Αντι­θέ­τως, αντί να απο­δο­κι­μά­σει τις κατά­πτυ­στες και προ­σβλη­τι­κές για τον ίδιο τον τόπο της απόψεις, τις υιο­θε­τεί και τις ανα­πα­ρά­γει. Υπερ­θε­μα­τί­ζει! Στην περί­πτωσή της, η αναφορά περί συμ­μο­ρίας της μιζέ­ριας, είναι μάλλον κομπλι­μέ­ντο.

Δυστυ­χώς, η στάση της δεν ξενίζει πια κανέναν, ούτε περι­μέ­νει κανείς κάτι δια­φο­ρε­τικό από εκείνην. Άλλωστε, «εκ στό­μα­τος κόρακος “κρα” εξε­λεύ­σε­ται».

Το Γραφείο Τύπου