Μια μέρα που δεν θα έπρεπε να υπάρχει

Παγκό­σμια Ημέρα κατά της κακο­ποί­η­σης των γυναι­κών. Μια ημέρα που δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Υπάρχει όμως, τα στοι­χεία ανα­τρι­χια­στικά, κάθε χρόνο χει­ρό­τερα και έτσι, παρα­μέ­νει επί­καιρη μέσα στα χρόνια της πολι­τι­σμέ­νης μας κοι­νω­νίας. Δεν υπάρχει καμιά δικαιο­λο­γία για να ασκή­σεις βία. Δεν υπάρχει καμία κακή στιγμή που δεν υπο­λό­γι­σες. Δεν υπάρχει «ένα χαστούκι ήταν μόνο», «μια σπρωξιά», «ένα βρισίδι, σιγά το πράγμα…». Ο πόνος δεν είναι εκείνος από τα χτυ­πή­ματα. Κάθε χτύπημα σε μια γυναίκα, κάθε μελανιά, κάθε σημάδι, κάθε απα­ξιω­τική λέξη, είναι ρωγμές και χαραγ­μα­τιές στην ψυχή της που θα μείνουν αγιά­τρευ­τες όσο ανα­πνέει. Είναι οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό της και την πονάνε πιο πολύ. Είναι οι λέξεις που προ­σπα­θεί να αρθρώ­σει για να στα­μα­τή­σει την βία και δεν βγαί­νουν. Είναι τα σημάδια που σβήνουν, αλλά εκείνη ξέρει πάντα πού είναι. Μπορεί το δέρμα της να καθα­ρί­σει από τις μελα­νιές αλλά εκείνη ξέρει να σου δείξει πού ήταν το κάθε σημάδι. Η μέρα αυτή υπάρχει, γιατί ο περί­γυ­ρος απο­φά­σισε πως «έλα μωρέ, τα’ θελε κι αυτή». Η μέρα αυτή υπάρχει, γιατί η βία δεν σταματά στα σωμα­τικά χτυ­πή­ματα. Η σκλη­ρό­τερη βία, είναι το μετά. Η πιο ξεδιά­ντροπη βία είναι εκείνων που ξέρουν και δεν μιλάνε. Εκείνων που επι­λέ­γουν την ησυχία τους.