Ξένοι φοιτητές βαθμολογούν το ελληνικό ΕΣΥ

Είναι 8 το πρωί και ανε­βαί­νουμε τις σκάλες που οδηγούν στην καρ­διο­λο­γική κλινική του νοσο­κο­μείου «Γιώργος Γεν­νη­μα­τάς». Ενας ανε­μι­στή­ρας στην οροφή «αγκο­μαχά» για να βελ­τιώ­σει λίγο την πνιγηρή ατμό­σφαιρα, γιατροί και νοση­λευ­τές πηγαι­νο­έρ­χο­νται βια­στικά, κάποιος τους στα­μα­τάει να ρωτήσει κάτι, πρόσωπα σκυ­θρωπά και ταλαι­πω­ρη­μένα, συνοδοί ασθενών, περι­μέ­νουν ένα νέο για κάποιο αγα­πη­μένο τους πρόσωπο που νοση­λεύ­ε­ται, κοι­τά­ζουν για λίγο την Κάσιντι που φαί­νε­ται σαν να μην είναι από εδώ. «Είναι δια­φο­ρε­τικά στην Αμερική», λέει όταν τη ρωτάμε για την εικόνα των νοσο­κο­μείων εκεί, αφή­νο­ντας να εννοη­θεί ότι δεν είναι και απα­ραι­τή­τως καλύ­τερα. «Οι γιατροί δεν έρχο­νται τόσο γρήγορα σε επαφή με τους ασθε­νείς, οι κλι­νι­κές είναι συνήθως σε δια­φο­ρε­τικά κτίρια και δεν υπάρχει επαφή μεταξύ τους. Αν κάποιος γιατρός έχει άλλη ειδι­κό­τητα από την πάθηση του ασθε­νούς μπορεί και να μην του μιλήσει καν, εδώ, ειδικά στα επεί­γο­ντα περι­στα­τικά είδα ότι όλοι οι γιατροί δου­λεύ­ουν μαζί, μπορούν να ασχο­λη­θούν και με ένα γενικό περι­στα­τικό, είναι πολύ καλά εκπαι­δευ­μέ­νοι», μας λέει.

«Σκιά» των γιατρών

Η Κάσιντι Μαρς κατά­γε­ται από το Τέξας των ΗΠΑ και σπου­δά­ζει ιατρική όπως και οι υπό­λοι­πες φοι­τή­τριες που συνα­ντή­σαμε πριν «μοι­ρα­στούν» στα διάφορα τμήματα του νοσο­κο­μείου. Αγόρια και κορί­τσια από την Αμερική, τον Καναδά, την Αυστρα­λία πέρασαν ένα μήνα σε νοσο­κο­μεία της Αθήνας και της Θεσ­σα­λο­νί­κης μέσω του προ­γράμ­μα­τος «Shadow doctors abroad» της εκπαι­δευ­τι­κής εται­ρείας Atlantis Global που συνδέει ιατρι­κές σχολές και πανε­πι­στή­μια με νοσο­κο­μεία και μονάδες υγείας σε Ευρώπη και Λατι­νική Αμερική. Οι φοι­τη­τές γίνο­νται για ένα μήνα η «σκιά» γιατρών δια­φό­ρων ειδι­κο­τή­των προ­κει­μέ­νου να δουν από κοντά πώς λει­τουρ­γούν τα συστή­ματα υγείας δια­φο­ρε­τι­κών χωρών και να δοκι­μά­σουν τις αντοχές τους σε ένα επαγ­γελ­μα­τικό περι­βάλ­λον.

Στο κυλι­κείο του νοσο­κο­μείου η Δανάη Ματάκου χωρίζει τα κορί­τσια σε μικρό­τε­ρες ομάδες προτού τις οδη­γή­σει στους για­τρούς των κλι­νι­κών: ορθο­πε­δική, γυναι­κο­λο­γική, καρ­διο­λο­γική και χει­ρουρ­γικό περι­μέ­νουν για σήμερα «τα κορί­τσια από το εξω­τε­ρικό», όπως τις λένε μεταξύ τους οι γιατροί. «Πολλές φορές θέλουν να μείνουν περισ­σό­τερη ώρα από μια κανο­νική βάρδια. Η ένταση της ιατρι­κής δου­λειάς, ειδικά στα επεί­γο­ντα περι­στα­τικά, τους συναρ­πά­ζει», μας λέει η κ. Ματάκου. Αυτό που έκανε εντύ­πωση σε όλες τις φοι­τή­τριες που συνα­ντή­σαμε είναι οι δωρεάν παροχές που προ­σφέ­ρει το ελλη­νικό σύστημα υγείας και η αυτα­πάρ­νηση των γιατρών στη μάχη της καθη­με­ρι­νό­τη­τας. «Η ιατρική πρα­κτική είναι πιο κοι­νω­νική στην Ελλάδα, πιο ανθρώ­πινη, και αυτό δια­φέ­ρει πολύ από την Αμερική. Εκεί τα περισ­σό­τερα νοσο­κο­μεία είναι ιδιω­τικά, οι υπη­ρε­σίες πολύ ακριβές και τα χει­ρουρ­γεία απλη­σί­α­στα αν δεν έχεις ασφά­λιση. Από την άλλη, στην Αμερική ο εξο­πλι­σμός είναι πιο σύγ­χρο­νος, ενώ είναι πολύ πιο αυστη­ροί στις συν­θή­κες υγιει­νής των χώρων.

Κατα­λα­βαίνω ότι εδώ οι γιατροί δου­λεύ­ουν με ό,τι έχουν δια­θέ­σιμο», μας λέει η Αρλεϊ Ροντρί­γκεζ από τη Βόρεια Καρο­λίνα. Εντύ­πωση έκανε στη Σέλντα από την Αυστρα­λία ότι ένας γιατρός έδινε θάρρος σε μια ηλι­κιω­μένη να ξεπε­ρά­σει τη χει­ρουρ­γική επέμ­βαση στην οποία υπο­βλή­θηκε, ενώ η Βικτό­ρια μας έλεγε για έναν γιατρό που ήρθε να δει τους μικρούς ασθε­νείς του στο Παίδων παρόλο που είχε το ρεπό του.

Για την Τζέσικα Ραμίρεζ από το Τέξας η εμπει­ρία της Ελλάδας ήταν απο­κα­λυ­πτική: «Μπήκαμε στα επεί­γο­ντα περι­στα­τικά και είδα ότι είχε μόνο τρία κρε­βά­τια και απόρησα. Επίσης είδα ότι οι ίδιοι οι γιατροί χει­ρί­ζο­νται τα περι­στα­τικά, υπάρχει άλλη κουλ­τούρα, πιο δια­δρα­στική κάτι που δεν συμ­βαί­νει στην Αμερική. Αλλά αυτή την ιατρική θέλω να κάνω, αυτό το ταξίδι μου άνοιξε τα μάτια».

Είναι ο δεύ­τε­ρος χρόνος που λει­τουρ­γεί το πρό­γραμμα στην Ελλάδα με τη συμ­με­τοχή δημό­σιων, ιδιω­τι­κών και πανε­πι­στη­μια­κών νοσο­κο­μείων σε Αθήνα, Θεσ­σα­λο­νίκη και Πάτρα και όπως λένε στην «Κ» οι συντο­νι­στές του προ­γράμ­μα­τος στη χώρα μας, οι Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νοί Ζήνωνας Αντζε­λους και Ιωάννης-Παύλος Γκά­γκνουμ Μου­ζά­κης οι συνερ­γα­σίες τους θα επε­κτα­θούν σε νοσο­κο­μεία της Λάρισας και της Κρήτης. Οι φοι­τη­τές κάνουν απο­κλει­στικά κλινική παρα­κο­λού­θηση, βρί­σκο­νται υπό την καθο­δή­γηση των γιατρών, μπορούν να ρωτή­σουν, να παρα­τη­ρή­σουν αλλά δεν τους επι­τρέ­πε­ται να αγγί­ξουν ή να εξε­τά­σουν κάποιον ασθενή. Τη χει­με­ρινή περίοδο έρχο­νται ακόμα και ολό­κληρα τμήματα με τους καθη­γη­τές τους για την ανταλ­λαγή γνώσεων και βέλ­τι­στων πρα­κτι­κών με τους Ελληνες συνα­δέλ­φους τους. Παράλ­ληλα με τις καθη­με­ρι­νές επι­σκέ­ψεις στα νοσο­κο­μεία, οι φοι­τη­τές είχαν την ευκαι­ρία να γνω­ρί­σουν τον ελλη­νικό πολι­τι­σμό με επι­σκέ­ψεις σε αρχαιο­λο­γι­κούς χώρους, όπως την Ακρό­πολη, το Σούνιο, την Αρχαία Αγορά αλλά και να πάρουν μια ανάσα τα Σαβ­βα­το­κύ­ριακα στη Σαντο­ρίνη και στην Αίγινα. «Θα ήθελα να επι­στρέψω ως γιατρός και να βοηθήσω εάν χρεια­στεί, όπως τώρα που έχετε ανάγκη με τις κατα­στρο­φι­κές πυρ­κα­γιές», μας λέει η Κάσιντι πριν μας απο­χαι­ρε­τή­σει. Ας ευχη­θούμε να μην χρεια­στεί.

Πηγή: Καθη­με­ρινή