Ανάπτυξη (πάλι)

Η μαγική λέξη «ανά­πτυξη» συνο­δεύει σχεδόν κάθε πρόταση υπουρ­γού ή άλλου πολι­τι­κού παρά­γο­ντα εδώ και χρόνια. Του­λά­χι­στον από τότε που θυμάμαι, αλλά έχει γίνει απα­ραί­τητο αξε­σουάρ τους τα 6 τελευ­ταία. Το πρό­βλημα είναι πως οι πολι­τι­κοί μας νομί­ζουν πως όσο εύκολα διό­ρι­ζαν στο δημόσιο, άλλο τόσο εύκολα θα προ­σφέ­ρουν απλό­χερα στους πολίτες την «ανά­πτυξη». Ακόμα μεγα­λύ­τερο πρό­βλημα είναι το γεγονός πως δεν γνω­ρί­ζουν τι ακριβώς είναι ανά­πτυξη γιατί εδώ και δεκα­ε­τίες η Ελλάδα ανα­πτύσ­σο­νταν μέσω της κατα­νά­λω­σης και των δανει­κών. Και εκτός αυτού, η ανά­πτυξη συν­δέ­ε­ται με την ύπαρξη σαφούς σχεδίου. Τέτοιο σχέδιο προς το παρόν δεν υπάρχει γιατί ή μάλλον εξαγ­γέλ­λε­ται από τον εκά­στοτε κυβερ­νώ­ντα και όταν έρθει ο επό­με­νος ακυ­ρώ­νε­ται το προη­γού­μενο και εξαγ­γέλ­λει ένα δικό του. Το μεγα­λε­πή­βολο σχέδιο ανά­πτυ­ξης μένει στα χαρτιά και προ­σπα­θούν να την φέρουν στις εισό­δους της χώρας, με  εκδό­σεις εγκυ­κλίων ή μιας  υπουρ­γι­κής από­φα­σης, για να «αυξη­θούν οι εξα­γω­γές», να αυξηθεί η απορ­ρό­φηση των κοι­νο­τι­κών κον­δυ­λίων ή να ξεκι­νή­σουν τα εκα­το­ντά­δες βαλ­τω­μένα έργα ανά την Ελλάδα. Έτσι ακόμα και για τα αυτο­νό­ητα, έχουν εκδοθεί δεκάδες εγκύ­κλιοι, υπουρ­γι­κές απο­φά­σεις και αντι­κρουό­με­νοι νόμοι. Για να υπάρξει η ανά­πτυξη που ευαγ­γε­λί­ζο­νται οι πολι­τι­κοί μας πρέπει οι τρεις μηχανές (κρατική, ιδιω­τι­κός τομέας, τράπεζες-οικονομία) να δου­λέ­ψουν. Μόνο που και οι τρεις έχουν ξεμεί­νει από καύσιμα. Οσο θα ζουν και θα κινού­νται γύρω από τις δόσεις των δανει­κών και των ατέ­λειω­των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων, θα χορ­ταί­νουμε ανά­πτυξη στα λόγια.