“Λίθοι και πλίνθοι και ξύλα και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα ουδέν εστι, κατά τον Ξενοφώντα”

Ορ­γά­νω­ση, ερ­γα­σία, με­θο­δι­κό­τη­τα και στό­χος χρειά­ζε­ται και αυτό απο­τε­λεί το συ­γκρι­τι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Αρχής και των στε­λε­χών της. Πα­ρα­κο­λου­θή­σα­με από κοντά τις τε­λευ­ταί­ες μέρες το θέμα της κα­τε­δά­φι­σης της γέ­φυ­ρας Αφά­ντου. Το επι­θυ­μη­τό απο­τέ­λε­σμα, απη­χεί η δή­λω­ση του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου «εν­νο­ού­με αυτά που λέμε, και τη­ρού­με αυτά που εξαγ­γέλ­λου­με. Ερ­γα­ζό­μα­στε εντα­τι­κά και με­θο­δι­κά,  σε­βό­με­νοι τους κα­τοί­κους και τους επι­σκέ­πτες του τόπου μας».

Από πλευ­ράς χω­ρι­κού σχε­δια­σμού η χω­ρο­θέ­τη­ση της γέ­φυ­ρας και η κα­τα­σκευή της στο συ­γκε­κρι­μέ­νο ση­μείο στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του 1970 και ει­δι­κό­τε­ρα το 1973 ταυ­τό­χρο­να με την ερ­γο­λα­βία της Ε.Ο. Ρόδου – Λίν­δου, εξυ­πη­ρέ­τη­σε την κυ­κλο­φο­ρία και τους διερ­χό­με­νους στην πε­ριο­χή Αφά­ντου σε ση­μα­ντι­κό βαθμό, όπως δια­πι­στώ­νου­με εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος. Σχε­δόν επί μισό αιώνα έστε­κε εκεί η γέ­φυ­ρα. Με την εκ νέου κα­τα­σκευή της με σύγ­χρο­να μέσα, από την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, θα εξα­κο­λου­θή­σει να επι­τε­λεί το κυ­κλο­φο­ρια­κό της έργο δια­σφα­λί­ζο­ντας πα­ράλ­λη­λα την ασφά­λεια πεζών και οχη­μά­των. Εξάλ­λου η ασφά­λεια προ­έ­χει και η γέ­φυ­ρα έπρε­πε να αντι­κα­τα­στα­θεί για να επι­τε­λέ­σει και στο μέλ­λον τον σκοπό για τον οποίο κα­τα­σκευά­στη­κε.

Η από­φα­ση της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Αρχής για την εκτέ­λε­ση του ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κού και ανα­γκαί­ου έργου της κα­τα­σκευ­ής της νέας γέ­φυ­ρας Αφά­ντου, στον κύριο οδικό άξονα, με όσο το δυ­να­τόν μι­κρό­τε­ρη ανα­στά­τω­ση για τους κα­τοί­κους και τους φι­λο­ξε­νού­με­νους του νη­σιού της Ρόδου, σε συν­δυα­σμό με το χρόνο κα­τε­δά­φι­σης κα­τα­δει­κνύ­ει ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια ξέρει να δρα απο­τε­λε­σμα­τι­κά και με από­λυ­τη επι­τυ­χία. Ο ίδιος ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης απέ­φυ­γε την επι­βά­ρυν­ση της κυ­κλο­φο­ρί­ας και την τα­λαι­πω­ρία των συ­μπο­λι­τών μας που επί σειρά πολ­λών ετών έβλε­παν την Ε.Ο. Ρόδου – Λίν­δου σκαμ­μέ­νη στα ίδια ση­μεία λόγω των έργων δια­πλά­τυν­σης επι­λέ­γο­ντας τη συ­γκε­κρι­μέ­νη χρο­νι­κή στιγ­μή για την κα­τε­δά­φι­ση και κατ’ ου­σί­αν την έναρ­ξη των ερ­γα­σιών που θα οδη­γή­σουν στη νέα γέ­φυ­ρα.

Είναι φα­νε­ρό ότι οι εύ­στο­χες και στο­χευ­μέ­νες κι­νή­σεις της Πε­ρι­φέ­ρειας ενο­χλούν αρ­κε­τούς που επέ­λε­ξαν να βρί­σκο­νται πο­λι­τι­κά απέ­να­ντί μας, όμως τυγ­χά­νουν ευ­ρύ­τα­της απο­δο­χής απ’ αυ­τούς που πρέ­πει και απ’ αυ­τούς των οποί­ων η γνώμη με­τρά­ει, τους κα­τοί­κους του νη­σιού και όσους χρη­σι­μο­ποιούν το οδικό δί­κτυο.

Είναι λίγοι αυτοί που ενο­χλού­νται από την στι­βα­ρή, διεκ­δι­κη­τι­κή και πει­θαρ­χη­μέ­νη Πε­ρι­φε­ρεια­κή Αρχή που πο­λι­τεύ­ε­ται κα­θα­ρά και έντι­μα και άρ­χι­σαν σιγά – σιγά να εμ­φα­νί­ζο­νται με υπο­το­νι­κά σχό­λια και πι­κρό­χο­λες δη­λώ­σεις που όμως δεν βρί­σκουν πρό­σφο­ρο έδα­φος και πέ­φτουν στο κενό.

Είναι πολ­λοί όσοι απο­δέ­χο­νται και στη­ρί­ζουν το έργο που γί­νε­ται και τους στό­χους που έχουν τεθεί και στους οποί­ους με στρα­τη­γι­κό τρόπο προ­σεγ­γί­ζει για να τους επι­τύ­χει και να τους πα­ρα­δώ­σει στους αν­θρώ­πους των νη­σιών του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου.

Όσοι πο­λι­τι­κοί αντί­πα­λοι σχο­λιά­ζουν σκω­πτι­κά για να εξυ­πη­ρε­τή­σουν τα δικά τους μι­κρο­πο­λι­τι­κά κί­νη­τρα, οποια­δή­πο­τε αφε­τη­ρία κι αν έχουν και απ’ οποιον­δή­πο­τε πο­λι­τι­κό χώρο και αν προ­έρ­χο­νται για πε­ριο­ρι­σμό των δρά­σε­ων της Πε­ρι­φέ­ρειας και ομι­λούν τάχα για «συ­ντή­ρη­ση δι­κτύ­ων και αλ­λα­γή λαμ­πτή­ρων» όπως φαί­νε­ται, θα μεί­νουν με τις λά­μπες στο χέρι…