Τα boutique καταλύματα αλλάζουν την εικόνα της Ρόδου και δημιουργούν ποιοτικά πρότυπα

Γράφει

ο Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Μικρά δια­μά­ντια έχουν “ανα­δυ­θεί” σε ανυ­πο­ψί­α­στες γωνιές της Ρόδου και έχουν αρχίσει να επα­να­προσ­διο­ρί­ζουν τις υπη­ρε­σίες φιλο­ξε­νίας και γαστρο­νο­μίας. Τα μικρά luxury, boutique κατα­λύ­ματα αυξά­νο­νται διαρκώς και σιγά σιγά γίνο­νται υπο­λο­γί­σιμη δύναμη.

Πρό­κει­ται για μικρές μονάδες που απο­τε­λού­νται από τρεις έως 12 σουίτες. Η ελλη­νική παρά­δοση κυριαρ­χεί σε όλα τα boutique και απο­τυ­πώ­νε­ται στις αυλές, στις πόρτες, στα δωμάτια, ακόμα και στα ίδια τα κρε­βά­τια. Τα πάντα στα συγκε­κρι­μένα κατα­λύ­ματα είναι ιδιαί­τε­ρης αισθη­τι­κής και τα δια­κο­σμη­τικά τους στοι­χεία τις περισ­σό­τε­ρες φορές απο­τε­λούν συλ­λε­κτικά κομ­μά­τια.

Ωστόσο, το πραγ­μα­τικά αξιο­θαύ­μα­στο των κατα­λυ­μά­των αυτών είναι οι θέσεις στις οποίες ανα­πτύ­χθη­καν. Δρόμοι ξεχα­σμέ­νοι ακόμα και από τις υπη­ρε­σίες καθα­ριό­τη­τας, σημεία της πόλης σκο­τεινά, τα οποία μέχρι πρό­τι­νος όλοι απέ­φευ­γαν, τώρα έγιναν σημεία ανα­φο­ράς και περι­γρά­φο­νται στους χάρτες ως hot spot φιλο­ξε­νίας υψηλών προ­δια­γρα­φών.

Το Νιοχώρι είναι μία από τις περιο­χές που αλλάζει όψη. Μόνο στη διάρ­κεια του τελευ­ταίου χρόνου έχουν ξεκι­νή­σει τέσσερα και­νούρ­για boutique microhotels. Σε αυτά θα πρέπει να προ­στε­θούν άλλα δύο, τα οποία είχαν ξεκι­νή­σει να λει­τουρ­γούν πριν από περίπου οκτώ χρόνια. Η συνο­λική τους δυνα­μι­κό­τητα σε κλίνες είναι μικρή. Όλα μαζί δεν έχουν περισ­σό­τε­ρες από 30 σουίτες, όμως δημιουρ­γούν ποιο­τικό κρι­τή­ριο. Οσοι φιλο­ξε­νού­νται σε αυτές, περι­γρά­φουν τη διαμονή τους με φαντα­χτερά λόγια και δεν φεί­δο­νται να δίνουν πολλά «αστέρια» στις αξιο­λο­γή­σεις στο tripadvisor και στων λοιπών, μεγάλων δικτυα­κών χώρων για τον του­ρι­σμό. Οι υψηλές υπη­ρε­σίες φιλο­ξε­νίας, η κουζίνα με όλων των ειδών τα τοπικά προ­ϊ­ό­ντα και η αισθη­τική σηκώ­νουν ψηλά τον πήχη του αντα­γω­νι­σμού. Είναι σίγουρο ότι η στροφή αυτή θα ανα­γκά­σει όλους τους υπό­λοι­πους «Νιο­χω­ρί­τες», μικρο­ξε­νο­δό­χους να ακο­λου­θή­σουν την ίδια οδό.

Η Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου απο­τε­λεί το δεύτερο σημείο υψηλού ενδια­φέ­ρο­ντος για εκεί­νους που απο­φά­σι­σαν να στρα­φούν στη δημιουρ­γία boutique κατα­λυ­μά­των. Μέσα από τα τείχη έχουν γίνει αρκετές, μικρές, πολυ­τε­λείς και υπερ­πο­λυ­τε­λείς μονάδες. Ορι­σμέ­νες από αυτές είναι πραγ­μα­τικά εντυ­πω­σια­κές και συνα­γω­νί­ζο­νται στα ίσα τα διε­θνούς φήμης κατα­λύ­ματα των μεγάλων προ­ο­ρι­σμών του κόσμου.

Ξεχω­ρι­στή κατη­γο­ρία απο­τε­λεί η Λίνδος, που ακο­λου­θεί λαμπρή πορεία στην ανά­πτυξη boutique, μικρών μονάδων. Η εκκί­νηση είχε γίνει πριν από περίπου 15 χρόνια όταν πρώτος ο κ. Μιχάλης Μελένος επέν­δυσε, ξεχώ­ρισε και δημιούρ­γησε μια μόδα που χρόνο με το χρόνο υιο­θε­τεί­ται από όλο και περισ­σό­τε­ρους επι­χει­ρη­μα­τίες.

Πρέπει να σημειω­θεί ότι είναι δύσκολο να γίνει ονο­μα­στική αναφορά σε ένα προς ένα σε όλα κατα­λύ­ματα αυτής της κατη­γο­ρίας, καθώς είναι σίγουρο πως κάποιο θα «ξεχα­στεί». Προς την κατεύ­θυνση αυτή υπάρχει έρευνα που διε­νερ­γεί­ται από την ομάδα του “Rhodes: Luxury is culture” και τα απο­τε­λέ­σματά της θα παρου­σια­στούν τον προσεχή Οκτώ­βριο.

Πολυ­τέ­λεια κόντρα

στην κακή νοο­τρο­πία

Είτε στη Μεσαιω­νική Πόλη, είτε στο Νιοχώρι, είναι πολλές οι δυσκο­λίες που αντι­με­τω­πί­ζουν οι νέοι ξενο­δό­χοι. Ηχο­ρύ­πανση, κίνηση αυτο­κι­νή­των και μοτο­πο­δη­λά­των με αδι­καιο­λό­γητα μεγάλη ταχύ­τητα, καθα­ριό­τητα (αν και τελευ­ταία γίνεται καλή δουλειά από την ιδιω­τική εται­ρεία) απο­τε­λούν μείζονα ζητή­ματα. Ωστόσο, όλα τα παρα­πάνω φαντά­ζουν ως μια μικρή παρω­νυ­χίδα συγκρι­νό­μενα με την κακή νοο­τρο­πία και την κακο­δαι­μο­νία της γει­το­νιάς, των εμπόρων και των λοιπών μονίμων κατοί­κων των συγκε­κρι­μέ­νων περιο­χών.

Τα γεγο­νότα είναι καθη­με­ρινά. Ο «κράχτης» του γείτονα δια­λα­λεί τον σπου­δαίο γύρο που ψήνεται στο γκάζι και με ευαι­σθη­σία παχύ­δερ­μου παρε­νο­χλεί εκεί­νους που πλη­ρώ­νουν (πολλά ή λίγα λεφτά) για να κατα­λύ­σουν με ηρεμία σε ένα χώρο αξιώ­σεων. Στην ίδια κατη­γο­ρία και οι έμποροι (πάντα οι ίδιοι) που δεν παρα­λεί­πουν κάθε πρωί να βγάζουν τα εμπο­ρεύ­ματά τους μέχρι τη μέση του δρόμου, παρε­μπο­δί­ζο­ντας έτσι την ομαλή κυκλο­φο­ρία των ηλε­κτρο­κί­νη­των αυτο­κι­νή­των μετα­κί­νη­σης επι­σκε­πτών. Επι­πρό­σθετα, οι σακού­λες με τα σκου­πί­δια της γει­το­νιάς αφή­νο­νται σε όποια γωνιά βρεθεί εύκαιρη, έστω κι αν στην ίδια γωνιά βρί­σκε­ται ένα από τα παρά­θυρα των κατα­λυ­μά­των. Βέβαια, σε όλα αυτά πρέπει να προ­στε­θούν τα παιδιά των ΡΟΜΑ που από το πρωί μέχρι το βράδυ παίζουν στο ακορ­ντεόν «τα παιδιά του Πειραιά», τεντώ­νο­ντας μέχρι τα άκρα να νεύρα των επι­σκε­πτών και κάνο­ντας να τρέμουν τα κόκκαλα της Μερ­κούρη και του Χατζη­δάκι.

Τα παρα­δείγ­ματα κακής συμπε­ρι­φο­ράς είναι πάμπολλα και δυστυ­χώς επα­να­λαμ­βά­νο­νται σε καθη­με­ρινή βάση. Είναι ξεκά­θαρο ότι η ζήλια για την εξέλιξη του γείτονα και η κακή νοο­τρο­πία, κυριαρ­χούν επί της συμπε­ρι­φο­ράς του σεβα­σμού που θα έπρεπε να υπάρχει απέ­να­ντι σε εκεί­νους που παλεύ­ουν για να κάνουν τον τόπο πιο όμορφο.

Τιμές, κρα­τή­σεις και κέρδη

Η μονο­καλ­λιέρ­γεια του μαζικού του­ρι­σμού δεν είναι μονό­δρο­μος. Τα μικρά, πολυ­τελή κατα­λύ­ματα το απο­δει­κνύ­ουν, καθώς μπορούν και κερ­δί­ζουν επι­σκέ­πτες που μόνο για τη διαμονή μίας ημέρας πλη­ρώ­νουν τόσα όσα άλλοι του­ρί­στες πλη­ρώ­νουν για πακέτο δια­κο­πών 6 ημερών, με πλήρη δια­τροφή και τα αερο­πο­ρικά εισι­τή­ρια να συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται.

Οι συνή­θεις τιμές δια­νυ­κτέ­ρευ­σης, της υψηλής του­ρι­στι­κής περιό­δου, στα boutique κατα­λύ­ματα της Ρόδου, ξεκι­νούν από 150 ευρώ και φτάνουν μέχρι και τα 300 ευρώ. Μάλιστα, για ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις, οι τιμές φθάνουν ακόμα και στα 600 ευρώ τη βραδιά (για δύο άτομα), χωρίς να περι­λαμ­βά­νε­ται γεύμα ή δείπνο. Η δια­τή­ρηση των τιμών σε αυτά τα επίπεδα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Από τη μία πλευρά τα καθη­με­ρινά προ­βλή­ματα που περιε­γρά­φη­σαν και από την άλλη η υπερ­προ­σφορά κλινών δυσκο­λεύ­ουν την προ­σπά­θεια των ξενο­δό­χων αυτής της κατη­γο­ρίας. Είναι εξαι­ρε­τικά δύσκολο να περι­γρα­φεί (μέσω ίντερ­νετ) η διαφορά των υπη­ρε­σιών ενός boutique κατα­λύ­μα­τος που ζητά 200 ευρώ τη βραδιά, από εκείνες ενός πεντά­στε­ρου ξενο­δο­χείου που πωλεί στην ίδια τιμή το πακέτο των έξι δια­νυ­κτε­ρεύ­σεων.

Βέβαια, τα πάντα γίνο­νται πιο απλά όταν ο του­ρί­στας φτάσει στη Ρόδο. Τότε γίνεται αντι­λη­πτή η σχέση ποιό­τη­τας – τιμής και την επόμενη φορά η κράτηση γίνεται πιο εύκολη. Αυτό πρα­κτικά σημαί­νει πως τα boutique επεν­δύ­ουν στο χρόνο και αυτού του είδους η αναμονή, στο υφι­στά­μενο οικο­νο­μικό περι­βάλ­λον, είναι δύσκολη.

Σοβαρό ζήτημα που πρέπει επίσης να επι­λυ­θεί είναι το σύστημα των κρα­τή­σεων. Το μεγα­λύ­τερο ποσοστό προ­έρ­χε­ται από το booking.com που ζητά αμοιβή 20% και αυτή μπορεί να φτάσει ακόμα και στο 25% για μια προβολή σε καλύ­τερη σειρά. Αρα, αμέσως υπάρχει απώλεια σημα­ντι­κού ποσο­στού εσόδων. Επι­πρό­σθετα, ο ΦΠΑ, οι λοιπές κρα­τή­σεις και φόροι απορ­ρο­φούν ένα σημα­ντικό ποσοστό από τα χρήματα που πλη­ρώ­νει ο επι­σκέ­πτης. Η λύση βρί­σκε­ται στις διε­θνείς του­ρι­στι­κές εκθέ­σεις, εκεί όπου είναι δυνατόν να κερ­δη­θούν κρα­τή­σεις από τους μεμο­νω­μέ­νους επι­σκέ­πτες.

Οι τελευ­ταίοι περνούν από τα του­ρι­στικά περί­πτερα κατά την ημέρα του κοινού (συνήθως είναι η τρίτη ημέρα των εκθέ­σεων) και εκεί είναι δυνατόν να επι­τευ­χθεί σωστή ενη­μέ­ρωση, που με τη σειρά της να οδη­γή­σει σε κράτηση απευ­θείας από το site του κατα­λύ­μα­τος. Βέβαια, το κόστος παρου­σίας στις εκθέ­σεις είναι μεγάλο, γεγονός που ενι­σχύει την εξάρ­τηση από τις διε­θνείς πλατ­φόρ­μες κρα­τή­σεων.

Στα boutique στη­ρί­ζε­ται

το μέλλον

Δυσκο­λίες, προ­βλή­ματα, αλλά και χαρές και στα σίγουρα μεγάλη ικα­νο­ποί­ηση προ­σφέ­ρουν για τους επι­χει­ρη­μα­τίες αυτού του είδους τα κατα­λύ­ματα. Ο συγκε­κρι­μέ­νος δρόμος απαιτεί συνεχή και σκληρή δουλειά, όμως είναι μια δρα­στη­ριό­τητα γεμάτη δημιουρ­γία που αν τελικά υιο­θε­τη­θεί από όλους, τότε στα σίγουρα μόνο οφέλη θα προ­κύ­ψουν για τη Ρόδο.

Απο­τε­λεί υπο­χρέ­ωση αρχικά της κοι­νω­νίας και ακο­λού­θως των τοπικών αρχών να υπο­στη­ρί­ξουν αυτές τις προ­σπά­θειες και να διευ­κο­λύ­νουν με κάθε τρόπο τη λει­τουρ­γία τους. Είναι οφει­λό­μενο να ανα­δει­κνύ­ο­νται οι καλοί και να απο­τε­λούν πρότυπο για όλους τους άλλους που ακόμα ανα­ζη­τούν τη σωστή οδό για την εξέλιξή τους. Μόνο έτσι η Ρόδος ως του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός και κυρίως ως κοι­νω­νία ανθρώ­πων θα ξανα­βρε­θεί στη θέση που της αξίζει.