Ο ήρωας του Αιγαίου στην απονομή των Όσκαρ

«Εί­μα­στε πε­ρή­φα­νοι για τις υπε­ράν­θρω­πες προ­σπά­θειες των πλη­ρω­μά­των του Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος να μη χαθεί ούτε μια ζωή μέσα στην θά­λασ­σα σε αυτήν την τρα­γω­δία που ας μη ξε­χνά­με πως ακόμα δια­δρα­μα­τί­ζε­ται στην Ελ­λά­δα μας!», είπε στο Αθη­ναϊ­κό/Μα­κε­δο­νι­κό Πρα­κτο­ρείο Ει­δή­σε­ων ο αν­θυ­πο­πλοί­αρ­χος Κυ­ριά­κος Πα­πα­δό­που­λος, ο Μυ­τι­λη­νιός κυ­βερ­νή­της του ΠΛΣ 602 που βρέ­θη­κε από το στενό θα­λασ­σι­νό πο­τά­μι ανα­με­τα­ξύ Λέ­σβου και μι­κρα­σια­τι­κών πα­ρα­λί­ων ανά­με­σα στις δια­ση­μό­τη­τες του πλα­νή­τη. Δίπλα στην πο­λυ­βρα­βευ­μέ­νη ήδη Ελ­λη­νί­δα φοι­τή­τρια Δάφνη Μα­τζια­ρά­κη, η οποία διεκ­δί­κη­σε το χρυσό αγαλ­μα­τί­διο των Όσκαρ για το ντο­κι­μα­ντέρ «4.1 miles». «Πρω­τα­γω­νι­στής» στο ντο­κι­μα­ντέρ, ο Κυ­ριά­κος Πα­πα­δό­που­λος.

Ο 43χρο­νος σή­με­ρα αν­θυ­πο­πλοί­αρ­χος έσωσε με τους συ­να­δέλ­φους του εκα­το­ντά­δες ζωές προ­σφύ­γων το 2015 και μέχρι την άνοι­ξη του 2016, όταν και λι­γό­στε­ψαν οι ροές από τις απέ­να­ντι ακτές στο νησί. Με τη δράση του εκεί­νες τις μέρες στη δίνη της προ­σφυ­γι­κής κρί­σης ενέ­πνευ­σε την τε­λειό­φοι­τη τότε φοι­τή­τρια στη σχολή δη­μο­σιο­γρα­φί­ας του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Berkley στην Κα­λι­φόρ­νια. Τα­ξί­δε­ψε μέχρι τη Μυ­τι­λή­νη όπου και πραγ­μα­το­ποί­η­σε τα γυ­ρί­σμα­τα του ντο­κι­μα­ντέρ «4.1 miles» – «4.1 μίλια» με το οποίο κα­τα­γρά­φη­κε η δρα­μα­τι­κή προ­σπά­θεια διά­σω­σης των προ­σφύ­γων από τους άν­δρες του πλη­ρώ­μα­τος του σκά­φους με κυ­βερ­νή­τη τον Κυ­ριά­κο Πα­πα­δό­που­λο. Με­γά­λης αξίας κα­τα­γρα­φές οι δρα­μα­τι­κές στιγ­μές του πο­λύ­νε­κρου ναυα­γί­ου στις 28 Οκτω­βρί­ου 2015 ανοι­χτά της Εφτα­λούς στη βό­ρεια Λέσβο και οι αγω­νιώ­δεις προ­σπά­θειες των στε­λε­χών του Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος να σώ­σουν ζωές.

Τον Κυ­ριά­κο Πα­πα­δό­που­λο, που έτσι απλά από τον ερ­γα­τι­κό μα­χα­λά της Μυ­τι­λή­νης, τη Λα­γκά­δα, βρέ­θη­κε σή­με­ρα τα χα­ρά­μα­τα στην τε­λε­τή της απο­νο­μής των Όσκαρ στο Λος Άν­τζε­λες, θα μπο­ρού­σε κα­νείς να τον απο­κα­λέ­σει ήρωα. «Πό­σους αν­θρώ­πους έχετε σώσει;» τον ρώ­τη­σε ο τότε κα­γκε­λά­ριος της Αυ­στρί­ας Βέρ­νερ Φάι­μαν όταν είχε επι­σκε­φθεί τη Μυ­τι­λή­νη. «Πε­ρισ­σό­τε­ρους από πέντε χι­λιά­δες» του απά­ντη­σε ο Έλ­λη­νας αν­θυ­πο­πλοί­αρ­χος. Δεν άκου­σε καλά ο Αυ­στρια­κός κα­γκε­λά­ριος και του είπε πως «πέντε ζωές είναι κάτι πολύ ση­μα­ντι­κό». Τον διόρ­θω­σαν και του είπαν πως πρό­κει­ται για πέντε χι­λιά­δες ζωές… «Εί­σα­στε πραγ­μα­τι­κός ήρωας», του είπε έκ­πλη­κτος ο Φάι­μαν. Κι έφυγε για την Αυ­στρία… για να συ­ντο­νί­σει το κλεί­σι­μο του βαλ­κα­νι­κού δια­δρό­μου για τους πρό­σφυ­γες προς τη βό­ρεια Ευ­ρώ­πη!

Ο αν­θυ­πο­πλοί­αρ­χος Κυ­ριά­κος Πα­πα­δό­που­λος όμως έμει­νε πίσω, εκεί όπου και σή­με­ρα στέ­κει πι­στός στο κα­θή­κον του. «Οι στιγ­μές της προ­σω­πι­κής αδυ­να­μί­ας» είχε πει στο ΑΠΕ- ΜΠΕ, «είναι πο­λυ­τέ­λεια, που δεν την έχου­με. Λίγα μίλια πα­ρα­πέ­ρα υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που χρειά­ζο­νται τη βο­ή­θεια μας. Εμείς έχου­με καιρό να κλά­ψου­με».

Γέν­νη­μα θρέμ­μα μιας προ­σφυ­γι­κής οι­κο­γέ­νειας από τη Νι­κο­μή­δεια της Μι­κρα­σί­ας, παιδί μα­στό­ρων της με­ταλ­λο­τε­χνί­ας που πε­ρη­φα­νεύ­ο­νται πως σμί­λε­ψαν τις με­ταλ­λι­κές δάφ­νες στο άγαλ­μα της ελευ­θε­ρί­ας της Μυ­τι­λή­νης, το σήμα κα­τα­τε­θέν της πόλης. Με­γα­λω­μέ­νος από ερ­γά­τες γο­νείς σε έναν λαϊκό μα­χα­λά της Μυ­τι­λή­νης, τη Λα­γκά­δα, από­φοι­τος της Σχο­λής Εμπο­ρο­πλοιάρ­χων των Οι­νου­σών, ναυ­τι­κός πρώτα σε πλοίο του Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού κι από εκεί στο Λι­με­νι­κό Σώμα. Είναι η ει­κό­να του Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος σή­με­ρα. Ο μέσος αξιω­μα­τι­κός της Ελ­λη­νι­κής Ακτο­φυ­λα­κής, ο αξιω­μα­τι­κός που βρί­σκε­ται πίσω από κάθε δελ­τίο Τύπου που μιλά δυο χρό­νια τώρα για επι­χει­ρή­σεις έρευ­νας και διά­σω­σης στο Αι­γαίο.

Ο απλός κα­θη­με­ρι­νός άν­θρω­πος με οι­κο­γέ­νεια και δυο παι­διά. Ταγ­μέ­νος σε όλη του τη ζωή να υπη­ρε­τεί στα σύ­νο­ρα, πρώτα στον Μό­λυ­βο κι ύστε­ρα στη Μυ­τι­λή­νη. Χωρίς ωρά­ριο με υψηλό αί­σθη­μα κα­θή­κο­ντος και… χα­μη­λές απο­δο­χές κοι­τώ­ντας κάθε πρωί την ακτή απέ­να­ντι.

Μι­λώ­ντας τα χα­ρά­μα­τα τον ρω­τή­σα­με ξανά και ξανά τι θυ­μό­ταν την ώρα της απο­νο­μής του Όσκαρ που τε­λι­κά δεν δό­θη­κε στην ελ­λη­νι­κή συμ­με­το­χή, «αλλά τι ση­μα­σία έχει;».

«Τα μάτια των αν­θρώ­πων στα ναυά­για. Αυτά τα μάτια που ανά­με­σα σε ουρ­λια­χτά μάς ζη­τού­σαν να τα σώ­σου­με…», απα­ντά. Τα μάτια αυτά που χθες είχαν «ει­σβά­λει» στην αί­θου­σα με τα κόκ­κι­να χαλιά και τις πα­νά­κρι­βες τουα­λέ­τες στη χώρα όπου προ­ε­δρεύ­ει ο Ντό­ναλντ Τραμπ.

Θυ­μό­μα­στε μια πε­ρι­γρα­φή μιας διά­σω­σης από τον αν­θυ­πο­πλοί­αρ­χο, από το πλή­ρω­μα του ΠΛΣ 602.

«Ήταν εγκλω­βι­σμέ­νο το παιδί, στο δί­πλω­μα του ημι­βυ­θι­σμέ­νου φου­σκω­τού σκά­φους. Η θά­λασ­σα ήταν αγριε­μέ­νη. Δώ­σα­με σκοι­νιά, δέ­σα­με το φου­σκω­τό πάνω μας κι αρ­χί­σα­με κρε­μα­σμέ­νοι από το σκά­φος να ανε­βά­ζου­με τον κόσμο… 10-11 παι­διά πρώτα κι ύστε­ρα γυ­ναί­κες και ενή­λι­κες. Σε στιγ­μές απί­στευ­του πα­νι­κού. Σε μια φου­σκω­τή εξά­με­τρη λέμβο κάπου 50 άτομα. Ποιον να πρω­το­σώ­σεις… Ο ένας πα­τού­σε πάνω στον άλλο». Και κάπου εκεί είδε το δί­χρο­νο παιδί. «Τον ανα­σύ­ρα­με τον μικρό μόλις τον εντο­πί­σα­με. Πα­ρού­σα στην επι­χεί­ρη­ση η δια­σώ­στρια Ζωή Λει­βα­δί­τη. Αυτή πρώτη κι εγώ δεύ­τε­ρος στη μάχη να ζήσει το παιδί… Το έχου­με ξα­να­κά­νει. Άλλες φορές τα κα­τα­φέ­ρα­με άλλες όχι…».

«Κά­ποια στιγ­μή το παιδί έδωσε ση­μά­δια πως θα ζήσει. Έβγα­λε νερό από το στόμα του κι από τη μύτη του. Συ­νέ­χι­σα να του δίνω το ‘φιλί της ζωής’. Χά­ρη­κα, αλλά η χαρά κρά­τη­σε λίγο. Είχα κα­τα­λά­βει πως το παιδί είχε πε­θά­νει, αλλά έλεγα πως δεν μπο­ρεί, θα ζήσει. Πρέ­πει να ζήσει. Μέχρι που το πα­ρέ­δω­σα».

Ο σκλη­ρός αν­θυ­πο­πλοί­αρ­χος του Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος, ο κυ­βερ­νή­της του πλω­τού σκά­φους 602 χθες έσφιγ­γε το χέρι της έφη­βης κόρης του της Βιβής. Σαν να τα πήρε όλα, κι ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρα από τα Όσκαρ που μοι­ρά­στη­καν, ο Κυ­ριά­κος. Πε­ρή­φα­νος και ωραί­ος ως Έλλην.

Στη φω­το­γρα­φία με τη Νία Βαρ­ντά­λος και τη Δάφνη Μα­τζια­ρά­κη.

Πηγές: ΑΠΕ – ΜΠΕ