Ο “πόλεμος της τσιπούρας” στα Ίμια: Εννέα χάρτες-ντοκουμέντα απάντηση στην Τουρκία

Γράφει ο Δημή­τρης Ελ. Δια­κο­μι­χά­λης

Άρθρο που δημο­σιεύ­ε­ται στο site του Μιχάλη Ιγνα­τίου  mignatiou.com

Ο πόλεμος της Τσι­πού­ρας τις τελευ­ταίες ημέρες στα Ίμια καθώς και οι πρό­σφα­τες  προ­κλη­τι­κές δηλώ­σεις του Υπουρ­γού των Εξω­τε­ρι­κών της Τουρ­κίας Μεβλούτ Τσα­βού­σο­γλου ότι δεν έχει αλλάξει η πολι­τική της χώρας του απέ­να­ντι στο ζήτημα των Ιμίων από το 1996 μέχρι σήμερα και ότι τα Ίμια είναι Τουρ­κικό έδαφος, ως Δήμαρ­χος της Καλύ­μνου την περίοδο 1995-2002 και μάλιστα ως ο άνθρω­πος που ύψωσα την Ελλη­νική σημαία στα Ίμια τον Ιανουά­ριο του 1996 που ανήκουν στα διοι­κη­τικά όρια του Δήμου Καλυ­μνίων και που κράτησα τον βοσκό Αντώνη Βεζυ­ρό­πουλο μαζί με τα κατσί­κια του μέχρι το έτος 2002 που είχα την ευθύνη του Δήμου Καλύ­μνου, με ανα­γκά­ζει να απα­ντήσω στον Υπουργό των Εξω­τε­ρι­κών της γει­το­νι­κής χώρας.

Του επι­ση­μαίνω ότι οι απόψεις αυτές είναι εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και έρχο­νται σε αντί­θεση με τις διε­θνείς συν­θή­κες που έχει υπο­γρά­ψει η χώρα του και που απο­δει­κνύ­ουν ότι η Ελλη­νική κυριαρ­χία στα Ίμια και σε όλα τα άλλα Ελλη­νικά νησιά που δια­τεί­νε­ται η Άγκυρα ότι τις ανήκουν, είναι αδιαμ­φι­σβή­τητη.

 ֞Στοι­χεία της ίδιας της Τουρ­κι­κής Δημο­κρα­τίας επι­βε­βαιώ­νουν ότι τα Ίμια και όλα τα άλλα νησιά που δια­τεί­νε­ται η Άγκυρα ότι της ανήκουν, ανα­τρέ­πουν αυτούς τους ισχυ­ρι­σμούς τόσον του Ταγίπ Ερντο­γαν όσον και του Μεβλούτ Τσα­βού­σο­γλου.֦

Από τη συνθήκη-συμφωνία της Λωζάνης του 1923, της Ιταλο-Τουρκικής Συνθήκης-Συμφωνίας του 1932, της Συν­θή­κης των Παρι­σίων του 1947 και της Βιέννης το 1978 καταρ­ρί­πτο­νται οι ισχυ­ρι­σμοί της Άγκυρας ότι τα Ίμια ανήκουν στη Τουρκία.

Μετά τον Ιταλο-Τουρκικό πόλεμο 1911-1912, με τη Συνθήκη Ειρήνης του Οκτω­βρίου του 1912, η Ιταλία δια­τή­ρησε στη κατοχή της τα Δωδε­κά­νησα. Η ορι­στική παρα­χώ­ρηση τους στην Ιταλία έγινε με τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 της οποίας οι σχε­τι­κές δια­τά­ξεις ορίζουν ότι:

Άρθρο 15: ֞… η Τουρκία παραι­τεί­ται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώ­μα­τος και τίτλου επί των νήσων …. κατε­χο­μέ­νων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ’ αυτών εξαρ­τω­μέ­νων, ως και της νήσου Καστελ­λο­ρί­ζου…֦ και στο άρθρο12 ανα­φέ­ρε­ται ρητά:֞…. εκτός αντι­θέ­του δια­τά­ξεως της παρού­σης Συν­θή­κης, οι νήσοι οι κεί­με­ναι εις μικρο­τέ­ραν από­στα­σιν των τριών μιλίων της ασια­τι­κής γης παρα­μέ­νουσι υπό την τουρ­κική κυριαρ­χία….֦ Κατ’ ακο­λου­θία, η εκ μέρους της Τουρ­κίας εκχώ­ρηση προς την Ιταλία της κυριαρ­χίας εφ’ όλου του Δωδε­κα­νη­σια­κού συμπλέγ­μα­τος (άρθρο 15) και η παραί­τηση της από τα κυριαρ­χικά της δικαιώ­ματα εφ’ όλων των νήσων των ευρι­σκο­μέ­νων σε από­σταση μεγα­λύ­τερη των τριών μιλίων από την ασια­τική ακτή (άρθρο 12), σε συν­δυα­σμό με την θέση των Ιμίων που βρί­σκο­νται σε από­σταση 3,65 μιλίων από την τουρ­κική ακτή προσ­διο­ρί­ζουν ένα αδιαμ­φι­σβή­τητο νομικό πλαίσιο, το οποίο απο­κλείει οποιο­δή­ποτε δικαί­ωμα της Τουρ­κίας και επί των δύο συγκε­κρι­μέ­νων βρα­χο­νη­σί­δων.

Στις 4 Ιανουα­ρίου 1932 υπε­γρά­φει στην Άγκυρα ֞Συμ­φω­νία εν σχέσει με την οριο­θέ­τηση των χωρικών υδάτων μεταξύ της νήσου Καστελ­λο­ρί­ζου και της Ακτής της Ανα­το­λίας֦ , η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 10 Μαΐου του 1933 και με Ιταλική πρω­το­βου­λία πρω­το­κολ­λή­θηκε στη Γραμ­μα­τεία της ΚτΕ (24 Μαΐου 1933). Με την ιτα­λο­τουρ­κική αυτή Συμ­φω­νία η οποία περιε­λάμ­βανε επτά μόνο άρθρα, διευ­θε­τή­θηκε το θέμα της κυριαρ­χίας επί όλων των νησίδων και οριο­θε­τή­θη­καν τα γύρω από αυτές χωρικά ύδατα.

Μετά από αυτή την εξέλιξη συνα­ντή­θη­καν οι εμπει­ρο­γνώ­μο­νες στην Άγκυρα στις 28 Δεκεμ­βρίου του 1932 (από ιτα­λι­κής πλευράς ο ναυ­τι­κός ακό­λου­θος στην Άγκυρα Ρομπέρτο Σολ­ντάτι και από Τουρ­κι­κής πλευράς, ο σύμ­βου­λος Σαΐπ Μπέη, οι πλοί­αρ­χοι Ερτο­γούλ και Χεϊ­ρετ­τήν και ο διοι­κη­τής του επι­τε­λείου Ασήμ Μπέη), και υπέ­γρα­ψαν το σχετικό Πρω­τό­κολλο οριο­θε­τή­σεως των τμη­μά­των των υδάτων μεταξύ της τουρ­κι­κής ακτής και των Δωδε­κα­νή­σων τα οποία (κατά την ορο­λο­γία του Πρω­το­κόλ­λου) δεν απο­τε­λούν αντι­κεί­μενο οποιασ­δή­ποτε αμφι­σβή­τη­σης, ορί­ζο­ντας παράλ­ληλα εις το πρώτο άρθρο ότι η περιε­χό­μενη ρύθμιση καθο­ρί­ζει και τις ανή­κου­σες εις τα δύο κράτη αντί­στοι­χες θαλάσ­σιες περιο­χές. Η δια­γράμ­μιση των θαλάσ­σιων συνόρων έγινε επί των υδρο­γρα­φι­κών χαρτών του Βρε­τα­νι­κού Ναυαρ­χείου (υπ’ αρ.236, 872 και 1546) και με αυτή χαρά­χθηκε, με βάση 37 ορι­σθέ­ντα σημεία, η οριο­θε­τική γραμμή μεταξύ των νησίδων που ανήκαν στο Δωδε­κα­νη­σιακό σύμπλεγμα. Μεταξύ δε των 37 αυτών σημείων χαρά­ξεως, το υπ’ αρ. 30 όρισε τη μεθο­ριακή γραμμή (θαλάσ­σιο σύνορο) ως διερ­χό­μενη στο μέσο της απο­στά­σεως μεταξύ του συμπλέγ­μα­τος των βρα­χο­νη­σί­δων Ίμια (στη Τουρ­κική γλώσσα Kardak) που ανήκαν στην Ιταλία και της νήσου Κάτο που άνηκε στη Τουρκία.

Από­σπα­σμα χάρτη που συνο­δεύει τη χάραξη των θαλάσ­σιων συνόρων Ιταλίας-Τουρκίας το έτος 1932.

Σε επίσημο Ιταλικό Χάρτη του 1932 σημειώ­νο­νται οι δύο βρα­χο­νη­σί­δες εντός των Ιτα­λι­κών χωρικών υδάτων ανα­φε­ρό­με­νες μάλιστα με την Ελλη­νική τους ονο­μα­σία ֞Isolotti Immia.

Map: 512 A. Fd. Survey Coy R.E., Dodecanese: Isola di Calolimno, (from an Italian map dated 1932), 1:25.000, Sept.1943.

Ο Β! Παγκό­σμιος Πόλεμος επέβαλε σοβαρές ανα­κα­τα­τά­ξεις στην ευρύ­τερη περιοχή του Αιγαίου, με απο­τέ­λε­σμα η ηττη­μένη Ιταλία να ανα­γκα­σθεί με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρι­σίων του 1947, μεταξύ των συμ­μά­χων και των συνα­σπι­σμέ­νων κρατών και αυτής , την παρα­χώ­ρηση της Δωδε­κα­νή­σου με το Καστελ­λό­ριζο στην Ελλάδα, με βάση το καθε­στώς που είχε δια­μορ­φω­θεί από τις Συμ­φω­νίες του 1932 και άρα την εκχώ­ρηση των βρα­χο­νη­σί­δων Ίμια στην Ελλάδα. Ενι­σχυ­τικό των ελλη­νι­κών θέσεων είναι τέλος το άρθρο 11 της Συν­θή­κης της Βιέννης που ανα­φέ­ρε­ται στη ֞Διαδοχή των κρατών εις τας Συν­θή­κας֦, που ορίζει ότι η διαδοχή των κρατών δε θίγει τα σύνορα που καθο­ρί­στη­καν με συμ­φω­νίες, ούτε τα δικαιώ­ματα και τις υπο­χρε­ώ­σεις που καθο­ρί­στη­καν με συμ­φω­νίες και σχε­τί­ζο­νται με το εδαφικό καθε­στώς.

Με βάση τη συμ­φω­νία αυτή η Ελλάδα «εισήλθε» στο εδαφικό καθε­στώς της Δωδε­κα­νή­σου όπως αυτό είχε δια­μορ­φω­θεί από τις ιτα­λο­τουρ­κι­κές συμ­φω­νίες. Έκτοτε η Ελλάδα ασκούσε απρό­σκο­πτα την κυριαρ­χία εφ’ όλων των νήσων και νησίδων, η δε Τουρκία ουδέ­ποτε αμφι­σβή­τησε το δια­μορ­φω­θέν με τις συν­θή­κες καθε­στώς, ούτε κατά την περίοδο 1932-1947 αλλά ούτε και αργό­τερα. Αντί­θετα είχε ρητά απο­δε­χθεί την ισχύ του καθο­ρι­σθέ­ντος συνόρου τόσο κατά την περίοδο 1933-1936 (υφί­στα­ται σχετική επίσημη αλλη­λο­γρα­φία με την Ιταλική κυβέρ­νηση), όσο και μετα­πο­λε­μικά, όπως με την Περι­φε­ρειακή Συμ­φω­νία Αερο­ναυ­σι­πλο­ΐας (Κων­στα­ντι­νού­πολη 1950) η οποία υιο­θε­τή­θηκε από τον ICAO, και κατά την οποία τα όρια ελέγχου πτήσεων ( FIR ) μεταξύ Αθηνών και Κων­στα­ντι­νού­πο­λης συμπί­πτουν με τα δυτικά σύνορα της Τουρ­κίας στην περιοχή (δηλαδή όπως αυτά απο­τυ­πώ­νο­νται εις τη Συμ­φω­νία και το Πρω­τό­κολλο του 1932).

Turkish Map issued from the Turkish Ministry of Foreign Affairs on Navigation through the Straits (1953)

Είναι σαφές λοιπόν ότι η Ελλάδα ως διά­δο­χος της Ιταλίας στις δύο συμ­φω­νίες του 1932 δεν είναι δυνατόν να αμφι­σβη­τη­θεί ούτε από την Τουρκία ούτε από κανένα άλλο ότι έχει απο­κλει­στικά κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα στις βρα­χο­νη­σί­δες Ίμια και σε όλα τα άλλα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου (Καλό­λι­μνος, Ψέριμος κ.λ.π)

Η θέση της Τουρ­κίας ότι η υπο­γρα­φείσα Συμ­φω­νία μεταξύ Τουρ­κίας και Ιταλίας την 28-12-1932 δεν είναι Συνθήκη, εφ’ όσον δεν έχει συζη­τη­θεί στην Τουρ­κική Εθνο­συ­νέ­λευση, ούτε είχε επι­κυ­ρω­θεί, αλλά είναι ένα πρα­κτικό συνε­δρί­α­σης αξιω­μα­τού­χων κατω­τέ­ρου επι­πέ­δου των δύο χωρών, το οποίο δεν δεσμεύει νομικά την Τουρκία, με απο­τέ­λε­σμα το Αιγαίο να εισέρ­χε­ται σε μια φάση αλλαγής με τρεις (3000) αμφι­σβη­τή­σιμα βράχια, νησίδες ακόμα και νησιά. Αυτή η θέση αντι­κρού­στηκε στις 6-2-1996 από το Ιταλικό Υπουρ­γείο των Εξω­τε­ρι­κών με δήλωση ότι η Ιτα­λο­τουρ­κική Συμ­φω­νία του 1932 είναι έγκυρη και παρα­μέ­νει σε ισχύ. Επίσης το Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο με ψήφισμα του στις 15-2-1996 θεώρησε τις τουρ­κι­κές ενέρ­γειες στα Ίμια τον Δεκέμ­βριο 1995-Ιανουάριο του 1996 ως ֞παρα­βί­αση εκ μέρους της  Τουρ­κίας των κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των της Ελλάδας֦ και επε­σή­μανε ότι οι νησίδες Ίμια ανήκουν στο νησιω­τικό σύμπλεγμα της Δωδε­κα­νή­σου, με βάση τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 και τη συνθήκη των Παρι­σίων του 1947.  Είναι περι­φρό­νηση της Διε­θνούς Νομι­μό­τη­τας των Διεθνών Συν­θη­κών και πρό­κληση στους Διε­θνείς Οργα­νι­σμούς όχι μόνον η ρητο­ρική του Ταγίπ Ερντο­γάν και του Μεβλούτ Τσα­βού­σο­γλου, αλλά οι συνε­χείς παρα­βιά­σεις , τόσον του ενα­έ­ριου όσο και του θαλάσ­σιου χώρου στο Αιγαίο, την ίδια ώρα που με τα δικά τους στοι­χεία, στρα­τιω­τι­κοί χάρτες, πολι­τι­κούς χάρτες, επι­βε­βαιώ­νε­ται η Ελλη­νι­κό­τητα των Ιμίων, της Ψερίμου, της Καλο­λί­μνου και όλων των άλλων Ελλη­νι­κών Νησιών του Αιγαίου που ξαφνικά ανα­κά­λυ­ψαν ότι τους ανήκουν.

Παρα­θέ­τουμε τον επίσημο στρα­τιω­τικό Τουρ­κικό χάρτη του 1969 στον οποίο οι δύο βρα­χο­νη­σί­δες με την Ελλη­νική τους ονο­μα­σία ֞Imnia adalari֦ σημειώ­νο­νται σαφώς εντός των Ελλη­νι­κών χωρικών υδάτων.

Map: Turkish Geographic Service, Map No 18, 1:100.000,1969.

Σε επίσημο πολι­τικό Τουρ­κικό χάρτη του 1971, βλέ­πο­ντας που είναι χαραγ­μένη με γκρίζα δια­κε­κομ­μένη η ορο­θε­τική γραμμή, τόσον η Καλό­λι­μνος όσον και οι βρα­χο­νη­σί­δες Ίμια με τις γεω­γρα­φι­κές τους συντε­ταγ­μέ­νες απο­δει­κνύ­ε­ται ότι βρί­σκο­νται δυτικά της ορο­θε­τι­κής γραμμής και εντός των Ελλη­νι­κών Χωρικών Υδάτων.

Map: M.S.B Harita General Mudurlugu Matbaasi, Turkey, 1:1.850.000, Ankara 1971

Ο Τουρ­κι­κός Χάρτης Διε­θνούς Αερο­ναυ­σι­πλο­ΐας του 1953, ο οποίος δείχνει τη συνο­ριακή γραμμή μεταξύ Ελλάδας –Τουρ­κίας στη περιοχή των Δωδε­κα­νή­σων δέχεται ότι οι συντε­ταγ­μέ­νες των νησίδων Ίμια βρί­σκο­νται στη Ελλη­νική πλευρά.

Όμως δεν είναι μόνον οι χάρτες της Τουρ­κίας πολι­τι­κοί και στρα­τιω­τι­κοί που απο­δει­κνύ­ουν ότι όλα τα Ελλη­νικά Νησιά που σήμερα διεκ­δι­κεί η Τουρκία, βρί­σκο­νται όλα εντός των Ελλη­νι­κών Χωρικών υδάτων, είναι και στους χάρτες άλλων μεγάλων χωρών που οι δύο βρα­χο­νη­σί­δες Ίμια με βάση τις συντε­ταγ­μέ­νες τους βρί­σκο­νται εντός των Ελλη­νι­κών Χωρικών υδάτων και ανήκουν στην Ελλη­νική Επι­κρά­τεια.Στον επίσημο χάρτη της Αμε­ρι­κα­νι­κής Πολε­μι­κής Αερο­πο­ρίας του 1964 σημειώ­νο­νται οι δύο βρα­χο­νη­σί­δες ανω­νύ­μως μεν αλλά με βάση τις γεω­γρα­φι­κές τους συντε­ταγ­μέ­νες εντός των Ελλη­νι­κών χωρικών υδάτων.

Map: United States Air Force, Pilotage Chart Greece-Turkey, 1:500.000,1964

Σε επίσημο χάρτη του Αμε­ρι­κα­νι­κού Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού του 1990 σημειώ­νο­νται οι δύο βρα­χο­νη­σί­δες με την Ελλη­νική τους ονο­μα­σία ֞Nisoi Limnia֦ και με επι­σή­μανση εντός παρεν­θέ­σεως ότι ανήκουν στην Ελλάδα (GREECE)

Map: United States Navy, 1:45.000,1990

Στο βρε­τα­νικό χάρτη του Royal British Academy, London March 1995, οι νησίδες Ίμια απο­τυ­πώ­νο­νται εντός των Ελλη­νι­κών χωρικών υδάτων ως ανή­κου­σες στη Ελλάδα.

Map: Royal British Academy, March 1995

Τέτοιες δηλώ­σεις στο ανώτατο επίπεδο, εκ μέρους της πολι­τι­κής και πολι­τεια­κής ηγεσίας της γει­το­νι­κής χώρας που η αστά­θεια της βρί­σκε­ται στο ναδίρ, σε συν­δυα­σμό με τις συνε­χείς παρα­βιά­σεις του εθνικού ενα­έ­ριου και θαλάσ­σιου χώρου στο Αιγαίο μπορεί να οδη­γή­σουν σε απρό­βλε­πτες κατα­στά­σεις με κατα­στρο­φικά απο­τε­λέ­σματα. Γι’ αυτό η Ελλάδα θα πρέπει να καταγ­γεί­λει την Τουρκία σε όλους τους Διε­θνείς Οργα­νι­σμούς (Ο.Η.Ε, ΝΑΤΟ, ΕΕ) για την συμπε­ρι­φορά της και τις παρά­νο­μες ενέρ­γειες της.

Το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. επι­τέ­λους πρέπει να αντι­δρά­σουν απο­φα­σι­στικά, το μεν ΝΑΤΟ να στα­μα­τή­σει να το παίζει Πόντιος Πιλάτος η δε Ε.Ε να στα­μα­τή­σει να στέλνει πακτωλό εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ σε μια χώρα που βρί­σκε­ται σε δια­δι­κα­σία ένταξης που όμως κατα­πατά τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα με τον πιο βάναυσο τρόπο και διεκ­δι­κεί εδάφη από χώρα μέλος της Ε.Ε.

Η πολι­τική ηγεσία της χώρας μας ας συνει­δη­το­ποι­ή­σει επί τέλους ότι μετά από πενήντα χρόνια ακή­ρυ­χτου πολέμου με την Τουρκία η χώρα μας πρέπει να προ­τά­ξει την Τουρ­κική απειλή ως το κυρί­αρχο και μόνιμο  πρό­βλημα, έναντι ακόμα και των μεγάλων σημε­ρι­νών οικο­νο­μι­κών προ­βλη­μά­των που αντι­με­τω­πί­ζουμε ως κοι­νω­νία, προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λί­σουμε την εθνική μας ανε­ξαρ­τη­σία και ακε­ραιό­τητα. Μόνον έτσι ως χώρα θα παρα­μεί­νουμε ταυ­τό­χρονα και παρά­γο­ντας στα­θε­ρό­τη­τας στο Αιγαίο και στην ευρύ­τερη περιοχή.

Γι αυτό θα πρέπει άμεσα να υπάρξει χάραξη Εθνικής Στρα­τη­γι­κής σε βάθος χρόνου , λαμ­βά­νο­ντας σοβαρά υπόψιν την στρα­τη­γική επιλογή της Άγκυρας ότι το Αιγαίο Ανα­το­λικά του 25 Μεσημ­βρι­νού της ανήκει.

Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει άμεσα να προ­χω­ρή­σει η θεσμο­θέ­τηση και λει­τουρ­γία του Συμ­βου­λίου Εθνικής Ασφά­λειας. Ένα όργανο Παρα­γω­γής πολι­τι­κής, το οποίο θα μπορεί να αναλύει και να αντι­με­τω­πί­ζει σωστά τις γεω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις, τα ζητή­ματα ασφά­λειας και άμυνας και να είναι έτοιμο στη δια­χεί­ριση κρίσεων.

Η ανισ­σο­ρο­πία δυνά­μεων στο Αιγαίο που δημιουρ­γή­θηκε τα χρόνια της οικο­νο­μι­κής κρίσης και η αδυ­να­μία όλων των μνη­μο­νια­κών κυβερ­νή­σεων να αφήσουν έξω από τις περι­κο­πές τις αμυ­ντι­κές δαπάνες για τα ανα­γκαία εξο­πλι­στικά προ­γράμ­ματα πρέπει να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σει και να ενερ­γο­ποι­ή­σει εκεί­νους τους οικο­νο­μι­κούς παρά­γο­ντες του τόπου (εφο­πλι­στές, άλλους μεγά­λους επι­χει­ρη­μα­τίες , ομο­γε­νείς με μεγάλη οικο­νο­μική επι­φά­νεια) να στη­ρί­ξουν την προ­μή­θεια οπλικών συστη­μά­των για εξο­πλι­στικά προ­γράμ­ματα που αδυ­να­τεί να υλο­ποι­ή­σει η πολι­τεία και έχουν ανάγκη οι Ε.Δ. Προ­μή­θειες οπλικών συστη­μά­των που πρέπει να εξυ­πη­ρε­τούν κυρίως τα εθνικά μας συμ­φέ­ρο­ντα και δευ­τε­ρευό­ντως τα συμ­μα­χικά γιατί κατά το παρελ­θόν συνέ­βαινε ακριβώς το αντί­θετο.

Έτσι θα συνει­δη­το­ποι­ή­σουν οι γεί­το­νες μας ότι σε περί­πτωση που κάνουν την απο­νε­νοη­μένη κίνηση σε βάρος της χώρας μας το κόστος γι αυτούς θα είναι πολ­λα­πλά­σιο από τα όποια κέρδη μπορεί να προσ­δο­κούν.

Τέτοιες κινή­σεις και επι­λο­γές τις περι­μέ­νει ο Λαός μας ο οποίος ξέρει να ανα­γνω­ρί­ζει και να τιμά ανθρώ­πους που σε δύσκο­λες κατα­στά­σεις του έθνους όπως οι σημε­ρι­νές έπραξαν το αυτο­νό­ητο. Πρό­τα­ξαν την Ελλάδα!!!

*Ο Δημή­τρης Ελ. Δια­κο­μι­χά­λης είναι Πολι­τι­κός Μηχα­νι­κός.

Ήταν ο δήμαρ­χος της Καλύ­μνου στη διάρ­κεια της κρίσης των Ιμίων Κάλυ­μνος 24 Δεκεμ­βρίου 2016