Δεν έχουμε νικήσει το τέρας

Παγκό­σμια Ημέρα για την εξά­λειψη της βίας κατά των γυναι­κών μετρώ­ντας 13 γυναι­κο­κτο­νίες, την πλέον ακραία μορφή βίας. Μικρή σημασία έχει αν κάποιοι δεν δέχο­νται την λέξη «γυναι­κο­κτο­νία». Εκείνο που μετράει είναι ότι έπρεπε να επι­νοη­θεί, γγια να περι­γρά­φει αυτό που βλέ­πουμε να συμ­βαί­νει όλο και συχνό­τερα τελευ­ταία . Το βλέ­πουμε στις ειδή­σεις, το μαθαί­νουμε. Δεν είναι νέο το φαι­νό­μενο. Παλιό είναι, παμπά­λαιο. Απλώς κάποτε δεν δια­δι­δό­ταν. Πόσες γυναί­κες κακο­ποι­ή­θη­καν ή δολο­φο­νή­θη­καν, όταν ακόμα η πατριαρ­χική βία δεν ήταν αντι­κεί­μενο αρνη­τι­κής κρι­τι­κής; Τώρα είναι, κι αυτό σίγουρα απο­τε­λεί κατά­κτηση. Ας μη γελιό­μα­στε όμως. Οι αριθμοί δεί­χνουν πως δεν έχουμε νικήσει το τέρας. Ζούμε ακόμη με τον φόβο. «Μη γυρνάς μόνη το βράδυ», «μην μπαί­νεις με άγνωστο στο ασανσέρ»… Αυτά τα «μη» είναι γυναι­κεία πράγ­ματα, σ’ εμάς τα λένε, γιατί σ’ εμάς μπορεί να τύχουν. Σ’ εμάς θα δώσουν «συμ­βου­λές» αν τύχει και βρε­θούμε σε συν­θή­κες κακο­ποι­η­τι­κές. -Άστον έχει νεύρα , αλλά εντάξει σε αγαπάει για αυτό θυμώνει, κάτι θα του πες κι εσύ – Μα ήταν αυτά ρούχα που φόρεσες; Τι έκανες τέτοια ώρα έξω; (βιασμός) – Σε ζηλεύει γιατί είναι ερω­τευ­μέ­νος. – Δείξε κατα­νό­ηση είναι άντρας. – Πότε θα του κάνεις ένα παιδί ;– Κάνε υπομονή – Τι θα κάνεις μόνη σου…Σε ‘μας τα λένε, τα πιθανά θύματα κάποιου που έχει μεγα­λώ­σει με την ιδέα ότι η γυναίκα μπορεί να είναι κτήμα σου, να την κακο­ποι­ή­σεις επειδή έτσι γου­στά­ρεις και να τη σκο­τώ­σεις, επειδή «μαλώ­σατε» και «χάλασε η φάση», επειδή ήταν η «κακιά στιγμή». Ας ανα­ρω­τη­θούμε όλοι μας, πότε μια σχέση θεω­ρεί­ται υγιής; Tι σημαί­νει αγάπη; τι σημαί­νει έρωτας; Γιατί να μην είναι επι­τρε­πτό για μια γυναίκα να αυτο­προσ­διο­ρί­ζε­ται; Πόσες ακόμη γυναι­κο­κτο­νίες θα πρέπει να «χωνεύ­ουμε»; Σε πόσες κηδείες των παιδιών μας πρέπει να πάμε; Ναι οι γυναί­κες, παιδιά ήταν κάποτε, που απλά μεγά­λω­σαν και επειδή έτυχε και γεν­νή­θη­καν γυναί­κες δολο­φο­νή­θη­καν.