Θλίψη για τον θάνατο του Σταύρου Χαρτοφύλλη

Βαθιά συγκί­νηση έχει προ­κα­λέ­σει στη Ρόδο η είδηση του θανάτου του Σταύρου Χαρ­το­φύλλη, ενός από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους και πιο αγα­πη­τούς ερμη­νευ­τές που ανέ­δειξε το νησί. Η χαρα­κτη­ρι­στική βελού­δινη φωνή του, η πολυ­ε­τής παρου­σία του στη μουσική σκηνή της Ρόδου, αλλά και η προ­σω­πι­κό­τητά του, άφησαν ανε­ξί­τηλο απο­τύ­πωμα στον πολι­τι­στικό και καλ­λι­τε­χνικό κόσμο του τόπου.

Ο Σταύρος Χαρ­το­φύλ­λης υπη­ρέ­τησε το ελλη­νικό τρα­γούδι με συνέ­πεια και ποιό­τητα για δεκα­ε­τίες. Παρά τις ευκαι­ρίες που είχε να ακο­λου­θή­σει μια ευρύ­τερη καριέρα εκτός Ρόδου, επέλεξε να παρα­μεί­νει στον τόπο του, συν­δέ­ο­ντας το όνομά του με τις σημα­ντι­κό­τε­ρες μου­σι­κές στιγμές του νησιού.

Γεν­νη­μέ­νος και μεγα­λω­μέ­νος στην περιοχή του Αγίου Παντε­λε­ή­μονα στην Παλιά Πόλη της Ρόδου, ανήκε σε μια γενιά μου­σι­κών που δια­μόρ­φω­σαν την πολι­τι­στική ταυ­τό­τητα του νησιού. Εκτός από τρα­γου­δι­στής, υπήρξε μου­σι­κός, δεξιο­τέ­χνης του φλά­ου­του και της φυσαρ­μό­νι­κας, παρα­γω­γός ραδιο­φώ­νου, αλλά και φωτο­ρε­πόρ­τερ, ανα­πτύσ­σο­ντας πολύ­πλευρη καλ­λι­τε­χνική και επαγ­γελ­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα.

Η είδηση του θανάτου του προ­κά­λεσε κύμα συγκι­νη­τι­κών μηνυ­μά­των από φίλους, συνερ­γά­τες και ανθρώ­πους που τον γνώ­ρι­σαν και συνερ­γά­στη­καν μαζί του επί δεκα­ε­τίες.

Συγκι­νη­τι­κές μαρ­τυ­ρίες συνερ­γα­τών του

Ιδιαί­τερα φορ­τι­σμέ­νος συναι­σθη­μα­τικά ήταν ο απο­χαι­ρε­τι­σμός του επι­χει­ρη­μα­τία Γιάννη Κλούβα, με τον οποίο τους συνέδεε φιλία από τα παιδικά τους χρόνια. «Μεγα­λώ­σαμε μαζί στον Άγιο Παντε­λε­ή­μονα. Τα σπίτια μας τα χώριζε ένας τοίχος και δύο πόρτες. Ήσουν εννέα χρόνια μεγα­λύ­τε­ρος, ο μεγάλος αδελφός που θαύμαζα. Στις ήσυχες νύχτες εκείνης της εποχής, η φωνή σου από το “Ακταίον”, όπου πρω­το­τρα­γού­δη­σες το 1958, ταξί­δευε στον καθαρό αέρα και έφτανε μέχρι το σπίτι μας. Θυμάμαι το παιδί που πήγε στα “Νέα Ταλέντα” του Γιώργου Οικο­νο­μίδη και γέμισε περη­φά­νια τη γει­το­νιά μας. Αργό­τερα συνερ­γα­στή­καμε επαγ­γελ­μα­τικά στο “New York New York”. Μαζί γυρί­σαμε την Ευρώπη και ταξι­δέ­ψαμε στον Ρήνο και στον Δούναβη προ­βάλ­λο­ντας τη Ρόδο. Έγινες η φωνή και η ψυχή του νησιού μας στα ξένα. Αυτή η φωνή δεν μπορεί να ξεχα­στεί. Μα πάνω από όλα δεν μπορεί να ξεχα­στεί το ήθος, η ευγέ­νεια και η σπάνια ταπει­νό­τητά σου. Η γει­το­νιά μας, η Ρόδος και η καρδιά μου θα σε θυμού­νται για πάντα».

Ιδιαί­τερα συγκι­νη­τικό ήταν το μήνυμα της μου­σι­κού Αφρο­δί­της Συριο­πού­λου Βούη:

«Έμαθα για τον θάνατό σου, Σταύρο μου. Δεν έχω λόγια φίλε, πονάει πολύ. Ζήσαμε τόσα χρόνια μαζί με πρόβες, συναυ­λίες, εκδρο­μές και ταξίδια. Τώρα θα παίζεις το φλάουτό σου σε άλλες δια­στά­σεις, αλλά οι νότες σου θα συνε­χί­σουν να δονού­νται μέσα μου.Θα σε θυμάμαι πάντα με αγάπη και γέλιο για τις όμορφες στιγμές που περά­σαμε μαζί».

Η τρα­γου­δί­στρια Ίριδα Μαυράκη ανα­φέρ­θηκε τόσο στην καλ­λι­τε­χνική του αξία όσο και στον χαρα­κτήρα του: «Ο Σταύρος Χαρ­το­φύλ­λης ήταν εξαί­ρε­τος μου­σι­κός, τρα­γου­δι­στής και φωτο­γρά­φος, με χιούμορ και μια σπάνια ευγέ­νεια που τον έκανε να ξεχω­ρί­ζει. Τον γνώρισα το 1973, όταν ο μαέ­στρος Θέμος Μέξης είχε δημιουρ­γή­σει στη Ρόδο μεγάλη ορχή­στρα και χορωδία. Ο Σταύρος ήταν ο τρα­γου­δι­στής της. Δίναμε συναυ­λίες στο θερινό κινη­μα­το­θέ­α­τρο “Ρόδον”. Ήταν επίσης παρα­γω­γός στην εκπομπή της ΕΡΑ Ρόδου “Πρωινά Δρο­μο­λό­για”. Φίλε Σταύρο, θα σε θυμάμαι πάντα».

Με λόγια καρδιάς τον απο­χαι­ρέ­τησε η τρα­γου­δί­στρια Βάλια Ζόππα: «Αλη­σμό­νη­τος να είσαι αγα­πη­μένε μου φίλε και σπου­δαίε καλ­λι­τέ­χνη. Η συνερ­γα­σία μας ήταν σχολείο για μένα. Σ’ ευχα­ρι­στώ για όσα έμαθα κοντά σου. Η υπέροχη φωνή σου θα αντηχεί πάντα στην καρδιά μου».

Από την Αυστρα­λία, ο μαέ­στρος Θέμος Μέξης, με τον οποίο είχαν συνερ­γα­στεί επί σειρά ετών, έγραψε: «Με βαριά καρδιά ανα­κοι­νώνω τον θάνατο του αγα­πη­μέ­νου μου φίλου και συνερ­γάτη πολλών ετών, Σταύρου Χαρ­το­φύλλη. Το 1976 έγινε δεκτός με χει­ρο­κρο­τή­ματα στην πρώτη μου συναυ­λία στο Δημαρ­χείο του Σίδνεϊ. Ανα­παύ­σου εν ειρήνη αγαπητέ Σταύρο. Αλη­σμό­νη­τος».

Για πολλούς Ροδίτες, ο Σταύρος Χαρ­το­φύλ­λης απο­τέ­λεσε σημείο ανα­φο­ράς στη μουσική ζωή του νησιού. Υπη­ρέ­τησε το έντεχνο και ποιο­τικό ελλη­νικό τρα­γούδι με σεβασμό, χωρίς εκπτώ­σεις στις επι­λο­γές του, παρα­μέ­νο­ντας πιστός στην αισθη­τική και τις αξίες του. Οι εμφα­νί­σεις του στα μικρά μουσικά στέκια της Ρόδου, οι ερμη­νείες του σε τρα­γού­δια των μεγάλων Ελλήνων συν­θε­τών, αλλά και η ανθρώ­πινη παρου­σία του, τον κατέ­στη­σαν αγαπητό σε συνα­δέλ­φους και κοινό. Όσοι τον γνώ­ρι­σαν συμ­φω­νούν σε ένα πράγμα: πίσω από τη σπου­δαία φωνή βρι­σκό­ταν ένας άνθρω­πος με σπάνια ευγέ­νεια, ήθος και ταπει­νό­τητα.

Η Ρόδος απο­χαι­ρετά έναν από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους ερμη­νευ­τές της. Η φωνή του μπορεί να σίγησε, όμως οι ανα­μνή­σεις, οι ερμη­νείες και το απο­τύ­πωμά του στον πολι­τι­σμό του νησιού θα παρα­μεί­νουν ζωντανά.

Η εξόδιος ακο­λου­θία θα τελε­στεί στον Καθε­δρικό Ιερό Ναό Ευαγ­γε­λι­σμού της Θεο­τό­κου σήμερα Τετάρτη 24 Ιουνίου στις 11:00 π.μ., ενώ θα ακο­λου­θή­σει η ταφή στο κοι­μη­τή­ριο Παστί­δας.