«Τούρκικες σημαίες στο Αιγαίο»

Γράφει ο

Κώστας Λαμπρια­νός

Επιμένω να υπο­στη­ρίζω ότι η ελλη­νο­τουρ­κική συμ­φω­νία (Ν.2900/2001) για τις θαλάσ­σιες συν­δέ­σεις μεταξύ των ελλη­νι­κών νησιών του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου και Τουρ­κίας, υπήρξε ολέθρια για τα ελλη­νικά συμ­φέ­ρο­ντα.

Χωρίς αντί­σταση οι ελλη­νι­κές ναυ­τι­λια­κές εται­ρείες «παρα­δό­θη­καν» στα επε­κτα­τικά σχέδια των Τούρκων πλοιο­κτη­τών, με τις ευλο­γίες, φυσικά, της Άγκυρας.

Και αν επρό­κειτο μόνο για οικο­νο­μι­κές απώ­λειες για την ελλη­νική πλευρά θα μπο­ρούσε να πει κανείς «μικρό το κακό». Όμως, το ζήτημα έχει εθνικές δια­στά­σεις, άρρηκτα συν­δε­δε­μένο με την εθνική μας κυριαρ­χία στο πολύ­παθο Αιγαίο.

Επί Ανδρέα Παπαν­δρέου, όταν και τότε οι γεί­το­νες «Γκρίζοι Λύκοι» δοκί­μα­ζαν τις εθνικές αντοχές μας, με επι­κίν­δυνα παι­χνί­δια επε­κτα­τι­σμού, η αντί­δρασή της από ‘δω πλευράς δεν περιο­ρί­στηκε απλώς στο «βυθί­σατε το Χόρα» αλλά τέθηκε σ’ εφαρ­μογή το «αμυ­ντικό δόγμα» Θράκη – Αιγαίο – Κύπρος, με διττό στόχο:

Πρώτον, την αμυ­ντική θωρά­κιση της Θράκης και του Αιγαίου και δεύ­τε­ρον την οικο­νο­μική ενί­σχυσή τους, στο αξίωμα ότι μόνον εύρω­στες οικο­νο­μικά κοι­νω­νίες προ­βάλ­λουν την ισχυ­ρό­τερη αντί­σταση σε κάθε επι­βουλή, απ’ όπου και αν αυτή προ­έρ­χε­ται.

Άλλαξαν, όμως, οι καιροί. απανωτά λάθη των κυβερ­νώ­ντων οδή­γη­σαν τη χώρα στην παρακμή, με απο­κο­ρύ­φωμα την ηθική, αξιακή και οικο­νο­μική κρίση που βιώ­νουμε σήμερα.

Προ­σω­πικά, δεν είχα ποτέ επι­φυ­λά­ξεις ως προς την ανα­γκαιό­τητα ενί­σχυ­σης της ελλη­νο­τουρ­κι­κής φιλίας, και της ειρη­νι­κής συνύ­παρ­ξης των λαών, παρά μία μόνο: η φιλία να είναι αμοι­βαία και να εδρά­ζε­ται στον σεβασμό της εθνικής κυριαρ­χίας, της εθνικής ταυ­τό­τη­τας, του πολι­τι­σμού, του Δικαίου και των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των.

Σήμερα, η Τουρκία δεν περιο­ρί­ζε­ται μόνο στον «οικο­νο­μικό πόλεμο» για την «άλωση» των νησιών του Αιγαίου, με βάση τη στρα­τη­γική της Άγκυρας, κυρίως, στις δύο τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες. Σήμερα, ευθέως απειλεί με στρα­τιω­τική εισβολή στο Αιγαίο και Θράκη με αιχμή του δόρατος τις «γκρίζες ζώνες» που, φυσικά, δεν υπάρ­χουν αλλά η ίδια έχει «ανα­κα­λύ­ψει» για να υλο­ποι­ή­σει τα επε­κτα­τικά σχέδια της.

Και είναι επι­κίν­δυνη εθνική αφέλεια, πολι­τι­κοί, οικο­νο­μι­κοί παρά­γο­ντες, εκπρό­σω­ποι τοπικής αυτο­διοί­κη­σης να το αγνοούν, όταν πολι­τική και στρα­τιω­τική ηγεσία της γεί­το­νος, με εμπρη­στι­κές, μηδε­νι­στι­κές, απα­ξιω­τι­κές, ταπει­νω­τι­κές δηλώ­σεις και ενέρ­γειες κατα­φέ­ρο­νται καθη­με­ρινά κατά της χώρας μας και του λαού της, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας την τρα­γω­δία του 1922.

Πολλώ μάλλον όταν ζουν εδώ και νιώθουν την εχθρική, δύσο­σμην ανάσα των «Γκρίζων Λύκων» που αλυ­χτούν απέ­να­ντι, και­ρο­φυ­λα­χτώ­ντας.

Σήμερα, κανένα ελλη­νικό πλοίο δεν υψώνει τη σημαία μας στο Ανα­το­λικό Αιγαίο. από τη Λέσβο, τη Χίο, τη Σάμο, τη Λέρο, την Κάλυμνο, την Κω μέχρι και τη Ρόδο, μόνο τούρ­κι­κες σημαίες κυμα­τί­ζουν στο γαλάζιο του ελλη­νι­κό­τα­του πελά­γους. Γιατί; Διότι, ανε­κτι­κές έως ενδο­τι­κές κυβερ­νή­σεις, κατά το «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω», δεν υπε­ρα­σπί­στη­καν τα συμ­φέ­ρο­ντα της ελλη­νι­κής σημαίας.

Όταν πριν από λίγους μήνες, οι ελλη­νι­κές λιμε­νι­κές αρχές, μετά από έλεγχο, «κρά­τη­σαν» τούρ­κικο πλοίο, γιατί δεν είχαν τα απαι­τού­μενα πιστο­ποι­η­τικά ασφα­λείας, σύμφωνα με τις κοι­νο­τι­κές οδηγίες και τις διε­θνείς συμ­βά­σεις για την ασφά­λεια ζωής στη θάλασσα ο ίδιος ο Ερντο­γάν παρε­νέβη απει­λώ­ντας με αντί­ποινα.

Και προχθές ακόμα (19 Μαΐου) οι Τούρκοι πλοιο­κτή­τες του πλοίου «Sea Star Makri» (πρώην Aegean) έστησαν πανη­γύρι στο Φετιγιέ, ντύ­νο­ντας το πλοίο, από την πλώρη μέχρι την πρύμνη, με την τουρ­κική σημαία και τη φωτο­γρα­φία του Κεμάλ Ατα­τούρκ, γιορ­τά­ζο­ντας τη συνερ­γα­σία τους με την εται­ρεία «Τήλος 21ος Αιώνας» η οποία, σημειω­τέον, τελεί υπό εκκα­θά­ριση.

Πρώτα εξα­σφά­λι­σαν πρόθυμο επι­χει­ρη­μα­τία της Ρόδου για τη σύσταση ναυ­τι­λια­κής εται­ρείας με έδρα την Τήλο κατέ­χο­ντας το 49% του ασή­μα­ντου μετο­χι­κού κεφα­λαίου.

Ύστερα άνοιξαν ταξι­διω­τικό γραφείο στο Φετιγέ με την επω­νυ­μία «ΤILOS TRAVEL», προ­φα­νώς σ’ ένδειξη ευγνω­μο­σύ­νης προς την δήμαρχο και το διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο της υπό εκκα­θά­ριση εται­ρείας της Τήλου, μετά τη συμ­φω­νία να αγο­ρά­σουν και να επι­σκευά­σουν το «Ση Σταρ», με σκοπό τη δρο­μο­λό­γησή του στις τακτι­κές γραμμές της Δωδε­κα­νή­σου.

Κι έπειτα, με την ωμή παρέμ­βαση του τουρ­κι­κού νηο­γνώ­μονα και της Επι­θε­ώ­ρη­σης Εμπο­ρι­κών Πλοίων της Σμύρνης, εκπρό­σω­ποι των οποίων βρέ­θη­καν, προ ημερών, στη Ρόδο, πήραν τα πιστο­ποι­η­τικά αξιο­πλο­ΐας, μολο­νότι η Τουρκία δεν εφαρ­μό­ζει τις διε­θνείς συμ­βά­σεις και τον κώδικα ταχυ­πλόων σκαφών.

Το ενδια­φέ­ρον τώρα των Τούρκων στρέ­φε­ται στην ελλη­νική Δικαιο­σύνη, καθώς έχουν έρθει σε ρήξη με τον Ροδίτη επι­χει­ρη­μα­τία – συνέ­ταιρό τους και έχουν κατα­τε­θεί αγωγές εκα­τέ­ρω­θεν, οι οποίες ανα­μέ­νε­ται να εκδι­κα­στούν στα μέσα του Ιουνίου.

Εκεί, ίσως να απο­κα­λυ­φθούν οι σχέσεις των Τούρκων πλοιο­κτη­τών με την τούρ­κικη τράπεζα «Ζιράντ» που, όπως είναι γνωστό, έχει κλείσει στη Ρόδο. Ίσως, ακόμα, να απο­κα­λυ­φθούν οι «μαύροι δρόμοι» που οδηγούν στο «ξέπλυμα» μαύρου χρή­μα­τος. Αλλά και ο ρόλος δικών μας αχυ­ραν­θρώ­πων οι οποίοι χρη­σι­μο­ποιού­νται για την επί­τευξη των τουρ­κι­κών στόχων. Γιατί, πρέπει να παρα­δε­χτούμε ότι, οι Τούρκοι, γενικώς, γνω­ρί­ζουν καλά από «κερ­κό­πορ­τες».

Κραυ­γα­λέα, είναι και η περί­πτωση του πλοίου «Ίρις», στην Κω, τουρ­κι­κών, επίσης, συμ­φε­ρό­ντων. Ένα πλοίο που, όπως λέγεται, ήταν δρο­μο­λο­γη­μένο στην κατε­χό­μενη Κύπρο και ήρθε στα Δωδε­κά­νησα, «σφήνα» στην υπόθεση εκτο­πι­σμού και εξό­ντω­σης των ολίγων πλέον, Ελλήνων πλοιο­κτη­τών.

Κατά τ’ άλλα μιλάμε, εδώ, για νησιω­τι­κές πολι­τι­κές και …πράσινα άλογα!