«Ευαισθησίες»

Αντι­λαμ­βά­νο­μαι την ανάγκη ενός πολι­τι­κού, ενός πολι­τευτή, να κάνει κοι­νω­νούς της ευαι­σθη­σίας του τους ψηφο­φό­ρους του ή τους εν δυνάμει ψηφο­φό­ρους του, κοι­νο­ποιώ­ντας την παρου­σία του σε δομές, οι οποίες φιλο­ξε­νούν αδύ­να­μους συμπο­λί­τες μας. Εκείνο που δεν θα αντι­λη­φθώ ποτέ, είναι το πλήθος των φωτο­γρα­φιών προς από­δειξη αυτής του της παρου­σίας με παιδιά! Παιδιά με ειδικές ανάγκες, τα οποία αδυ­να­τούν να απο­φα­σί­σουν εάν θέλουν να εκτε­θούν, φιγου­ρά­ρουν στα Μέσα Μαζικής Ενη­μέ­ρω­σης και στα social media μαζί την «ευαι­σθη­σία». Βέβαια, διά­φο­ροι «ευαί­σθη­τοι» μας έχουν συνη­θί­σει κατά καιρούς στην έκθεση ανθρώ­πων, κυρίως γερό­ντων που φιλο­ξε­νού­νται σε δομές ή από εκδη­λώ­σεις σε γεύματα «αγάπης» , των οποίων το τελευ­ταίο ψήγμα αξιο­πρέ­πειας καί­γε­ται στο φακό. Αλλά παιδιά; Να το κοι­τά­ξετε λίγο αυτό  κάποιοι «ευαί­σθη­τοι».