Δουλειά τους είναι…

Περίσ­σεψε η αβρό­τητα στη συνά­ντηση πρω­θυ­πουρ­γού και αρχηγού της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, αλλά πέραν τούτου ουδέν, όπως θέλουν οι ανα­κοι­νώ­σεις, οι… διαρ­ροές κύκλων ( αυτό ποτέ δεν το κατά­λαβα) και κυρίως τα ΜΜΕ.

Γιατί που πάμε, χωρίς να δια­μορ­φώ­σουν κλίμα τα ΜΜΕ, ημέρες πριν την συνά­ντηση;

Κάπως έτσι προχθές, μέχρι να αρχί­σουν οι… διαρ­ροές, ασχο­λή­θη­καν με το ο three piece suit του κ.Τσίπρα (τέτοια σοβα­ρό­της), ξεκί­νη­σαν από εκεί που το είχαν αφήσει.

Στη «σύγκρουση». Πουλάει αυτό.

Οχι βέβαια ότι θα περί­μενε κανείς πως θα έβγαι­ναν από το Μαξίμου αγκα­λια­σμέ­νοι, αλλά ότι, αν μη τι άλλο , θα είχαν στο μυαλό τους, αυτό που απο­τυ­πώ­νε­ται καιρό τώρα στις δημο­σκο­πή­σεις. Τα ελά­χι­στα ποσοστά τους, την εξα­έ­ρωση κομ­μά­των, που εκτός από απα­ξί­ωση, μπορεί να σημαί­νει και κάτι άλλο.

Και γι’ αυτό το κάτι άλλο, δεν χρειά­ζο­νται δημο­σκο­πή­σεις. Χρειά­ζο­νται συναι­νέ­σεις, συμ­βι­βα­σμοί, ειλι­κρί­νεια και έμπρα­κτη διάθεση συνεν­νό­η­σης, για να βρεθεί κοινός τόπος όταν πρέπει να ληφθούν επώ­δυ­νες απο­φά­σεις. Κάτι που δυστυ­χώς τα δύο κόμματα όχι απλά δεν δεί­χνουν να δια­θέ­τουν, αλλά συνε­χί­ζουν στη γραμμή της στείρας καταγ­γε­λίας επί αντι­πο­λί­τευ­σης και των προ­σχη­μα­τι­κών εκκλή­σεων ως κυβέρ­νηση.

Το στίγμα βέβαια ο κ. Μητσο­τά­κης, το έδωσε, εδώ και μερικές ημέρες, όταν μιλώ­ντας για πρώτη φορά στους βου­λευ­τές του κόμ­μα­τός του υπο­στή­ριξε ότι η εντολή που έλαβε είναι για να στη­ρί­ξει τους πολίτες και όχι την κυβέρ­νηση. Η γνωστή λογική δηλαδή που δια­κα­τέ­χει τους εκπρο­σώ­πους του πολι­τι­κού συστή­μα­τος όλα αυτά τα χρόνια. «Να φύγουν οι κακοί δικοί σας που κατα­στρέ­φουν τη χώρα, να έρθουν οι καλοί δικοί μας να τα κάνουν περί­φημα!».

Το ίδιο που λέει κάθε αντι­πο­λί­τευση.

Μόνο που, αγα­πη­τοί κυβερ­νώ­ντες και αντι­πο­λι­τευό­με­νοι, με αυτή την ξεπε­ρα­σμένη και αδιέ­ξοδη αντί­ληψη, εκείνοι που ζημιώ­νο­νται -για τις επι­κοι­νω­νια­κές σας κοκορομαχίες- είναι οι πολίτες. Γιατί, η κρίση θα βαθαί­νει αφού η κατά­σταση που ζούμε δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται χωρίς συγκλί­σεις και ευρύ­τερη στήριξη στα μείζονα.

Δεύ­τε­ρον και εξίσου σημα­ντικό, η προ­σέγ­γιση του «άσπρου-μαύρου», εκτός από ισο­πε­δω­τική, είναι και ατε­λέ­σφορη.

Τρίτο και σημα­ντι­κό­τερο, αυτό που ξέρουν οι πολίτες και κάνουν πως δεν το βλέπουν οι πολι­τι­κοί. Ότι όποιος και να είναι κυβέρ­νηση, οι δανει­στές θέλουν αυτά (που όλοι υπέ­γρα­ψαν) και χει­ρό­τερα. Είναι αυτοί που απο­φα­σί­ζουν και εκ των απο­τε­λε­σμά­των έως τώρα, τους περνάει. ΤΕΛΟΣ!

Οι οποίοι πολίτες, προ­σβλέ­πουν και ελπί­ζουν, σε μια «γροθιά», μήπως και απα­λύ­νουν κάποιοι πόνοι από τα τόσα επώδυνα που είναι μπροστά, μπαί­νο­ντας ΟΛΟΙ οι εκπρό­σω­ποί τους ασπίδα .

Το ερώτημα είναι, για ποιο λόγο δεν κάνετε, αυτό που κάνετε στα κόμματά σας; «Σφά­ζε­στε» κατά καιρούς ( βλέπε πρό­σφα­τες εκλογές της ΝΔ) αλλά κατα­πί­νετε τις δια­φω­νίες σας και προ­χω­ράτε «ενω­μέ­νοι», έστω και με ισορ­ρο­πίες… τρόμου .

Συμπε­ρα­σμα­τικά για το «κλίμα πόλωσης», για το «συγκρου­σιακό κλίμα» και άλλα επι­κοι­νω­νιακά: Σιγά το δύσκολο… Δουλειά τους είναι. Η δε ερώτηση «υπάρχει ελπίδα;», εξα­κο­λου­θεί να πλα­νά­ται ανα­πά­ντητη πάνω από τα ερείπια της χωρας.