Εγκλήματα φύλου

Η βία σκο­τώ­νει τις γυναί­κες, περισ­σό­τερο από τον καρκίνο, τα τροχαία, τον πόλεμο. Οι μισές από τις γυναί­κες θύματα ανθρω­πο­κτο­νίας έχουν δολο­φο­νη­θεί από νυν ή πρώην σύζυγο ή σύντροφο.

«Εγκλή­ματα πάθους» έχουμε συνη­θί­σει να τα λέμε. Δηλαδή ανι­κα­νό­τη­τας δια­χεί­ρι­σης της ζήλιας ή της οργής που προ­κα­λεί η απόφαση της γυναί­κας να φύγει… Ο συζυ­γο­κτό­νος του Βελ­βε­ντού ομο­λό­γησε ότι σκότωσε τη γυναίκα του γιατί είχε ζητήσει δια­ζύ­γιο. Με αφορμή αυτό τα ΜΜΕ μας θύμισαν μερικά τέτοια “εγκλή­ματα πάθους”. “Εγκλή­ματα φύλου” ας τα πούμε καλύ­τερα :

« Ο Λέσι Κλοντ, στη Χαλ­κι­δική, μαχαί­ρωσε την εν δια­στά­σει σύζυγο και απήγαγε το ένα από τα δύο παιδιά τους γιατί δεν άντεχε τον χωρισμό. Ιδια ήταν τα αίτια όλων των γνωστών φρι­κια­στι­κών εγκλη­μά­των. 1987. Ο 25χρονος Π. Φραν­τζής δολο­φο­νεί, τεμα­χί­ζει και πετά στα σκου­πί­δια τη 18χρονη Ζωή Γαρμανή. 1999. Ο 23χρονος Γ. Σκια­δό­που­λος στραγ­γα­λί­ζει την 30χρονη Τζούλι Σκάλι, βάζει το ακέφαλο σώμα της σε βαλίτσα, την πετά σε λίμνη της Καβάλας και περι­φέ­ρε­ται στα κανάλια κλαί­γο­ντας για την εξα­φά­νισή της. 2005. Ο 23χρονος Δ. Μου­ρα­τί­δης στραγ­γα­λί­ζει την Κική Κού­σο­γλου, 20 ετών, και τη θάβει σε εξοχή της Βέροιας. 2008. Ο 27χρονος Θ. Αρβα­νί­της σκο­τώ­νει, απο­κε­φα­λί­ζει την 25χρονη δασκάλα Αδα­μα­ντία Κάρκαλη και περι­φέ­ρει το κεφάλι της στους δρόμους της Σαντο­ρί­νης. Και δεκάδες άλλων, π.χ. την τελευ­ταία διετία-τριετία, που έχουν περάσει στα ψιλά. Οπως η υπόθεση με τον 35χρονο που κατα­κρε­ούρ­γησε με 78 μαχαι­ριές την 21χρονη φίλη του στην Καστο­ριά. Τον ταχυ­δρόμο που πυρο­βό­λησε και σκότωσε τη φίλη του, υπάλ­ληλο των ΕΛΤΑ, μητέρα δύο παιδιών, μέσα στο κτίριο των Ταχυ­δρο­μείων στον Πειραιά. Τον επι­χει­ρη­μα­τία στη Μυτι­λήνη που στραγ­γά­λισε τη γυναίκα του και την έθαψε σε γει­το­νικό υγρο­βιό­τοπο. Τον μεσή­λικα στην Πάτρα που έπνιξε τη σύζυγό του στην μπα­νιέρα, επειδή του είχε ζητήσει να χωρί­σουν…»

Οι άνδρες χτυπούν και σκο­τώ­νουν, όχι γιατί είναι πιο δυνατοί, αλλά γιατί θεωρούν την γυναίκα κτήμα τους. Το αίσθημα κατοχής για τις γυναί­κες, ανάλογα με το μορ­φω­τικό επίπεδο, κοι­νω­νικό αλλά και θρη­σκευ­τικό, οδηγούν σε στε­ρε­ό­τυπα , με χαρα­κτη­ρι­στικά που συμπυ­κνώ­νο­νται στη φράση «γεν­νή­θη­κες για την κατα­στροφή», με χαρα­κτη­ρι­στικά «άπιστης», «οφης του πει­ρα­σμού», «ανε­πρό­κοπη νύφη», καθώς και στο γνωστό του περί­γυ­ρου «τά’θελε και τα’ παθε». Και δυστυ­χώς, όσο οι δια­κρί­σεις καλά κρατούν, οι ποσο­στώ­σεις, οι επέ­τειοι, που κάνει τις γυναί­κες να μοιά­ζουν με ένα εξω­κο­σμικό είδος, μάλλον κατώ­τερο , είδος προς εξα­φά­νιση, κάτι σαν καρέτα-καρέτα, για να χρειά­ζε­ται την άπαξ ετησίως μνημόνευση-εορτή και κυρίως τα βαθιά φυτε­μένα στε­ρε­ό­τυπα, τόσο η βία αλλά και η ανοχή στη βία από τον κοι­νω­νικό περί­γυρο, θα οδηγούν όχι μόνον σε μώλωπες αλλά και σε χωράφια-τάφους.