Πολυετής δικαστική διένεξη για την περιουσία ενός βαθύπλουτου Ροδίτη Μουσουλμάνου

Ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου με τη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων, προ­σέ­φυ­γε χθες, ο θετός γιός εκλι­πό­ντος ζά­μπλου­του Ρο­δί­τη Μου­σουλ­μά­νου, διεκ­δι­κώ­ντας την συ­ντη­ρη­τι­κή κα­τά­σχε­ση κι­νη­τών και ακι­νή­των, χρη­μα­τι­κών ποσών και χρη­μα­τι­κών απαι­τή­σε­ων από τη χήρα του και κάθε άλλου που έλκει στο όνομά του και για λο­γα­ρια­σμό του κλη­ρο­νο­μι­κά δι­καιώ­μα­τα στην κλη­ρο­νο­μι­κή πε­ριου­σία του αλλά και κάθε τρί­του στα χέρια του οποί­ου βρί­σκο­νται για οποιο­δή­πο­τε λόγο τμή­μα­τα / εξ αδιαι­ρέ­του με­ρί­δια της κλη­ρο­νο­μι­κής πε­ριου­σί­ας του, μέχρι του ποσού των 14.673.514,31 €!!

Στην αί­τη­ση που υπέ­βα­λε δια της πλη­ρε­ξου­σί­ας δι­κη­γό­ρου του κ. Ελ­πι­νί­κης Κύρ­μπα­ση, εκ­θέ­τει ότι με από­φα­ση που έλαβε το Πρω­το­δι­κείο Ρο­δό­πης, το 1968, είχε κη­ρυ­χθεί θετό τέκνο του απο­βιώ­σα­ντος συ­ζύ­γου της χήρας, καθώς και της προ­α­πο­βιώ­σα­σας αυτού πρώην συ­ζύ­γου του και θετής μη­τέ­ρας του.

Το 1995 ο πα­τέ­ρας του με αγωγή  ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, είχε ζη­τή­σει να κη­ρυ­χθεί η λύση της υιο­θε­σί­ας. Ως συν–ενά­γου­σα στην ίδια αγωγή, εφέ­ρε­το να είναι και η με­τέ­πει­τα απο­βιώ­σα­σα μη­τέ­ρα του και όπως δια­τεί­νε­ται, η αγωγή είχε υπο­βλη­θεί εν αγνοία της.

Επί της αγω­γής εκ­δό­θη­κε το 1998 από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου με την οποία ερή­μην του έγινε δεκτή αγωγή και απαγ­γέλ­θη­κε η λύση της υιο­θε­σί­ας.

Κατά της από­φα­σης αυτής άσκη­σε το 2001 αγωγή, για να ανα­γνω­ρι­σθεί η ανυ­παρ­ξία αυτής, ως ανί­σχυ­ρης / αυ­το­δί­καια άκυ­ρης καθώς εκ­δό­θη­κε επί κα­ταρ­γη­μέ­νης δίκης.

Η αγωγή του αυτή κρί­θη­κε και απορ­ρί­φθη­κε ως απα­ρά­δε­κτη για τυ­πι­κό λόγο.

Άσκη­σε στη συ­νέ­χεια κατά της ίδιας από­φα­σης το 2004 αγωγή η οποία, δεν εκ­δι­κά­σθη­κε γε­γο­νός που απο­δί­δει σε πα­ρελ­κυ­στι­κή τα­κτι­κή του εκλι­πό­ντος.

Ασκη­σε το 2007 νέα αγωγή.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι το Νο­έμ­βριο του 1998, όταν ο θετός πα­τέ­ρας του ει­σή­γα­γε την αγωγή λύσης της υιο­θε­σί­ας επι­κα­λέ­στη­κε ανύ­παρ­κτη κλήση, ενώ η μη­τέ­ρα του, δεύ­τε­ρη ενά­γου­σα κατά τη συ­ζή­τη­ση είχε ήδη πε­θά­νει.

Δια­τεί­νε­ται ότι τόσο κατά την ημε­ρο­μη­νία που κρί­θη­κε και απο­φα­σί­σθη­κε η αγωγή όσο και κατά την ημε­ρο­μη­νία που δη­μο­σιεύ­θη­κε είχαν ήδη συ­μπλη­ρω­θεί οκτώ­μι­σι μήνες από το θά­να­το της θετής μη­τέ­ρας του και δεύ­τε­ρης “ενά­γου­σας”.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι σκο­πί­μως δεν είχε γνω­στο­ποι­η­θεί ο θά­να­τος της στο δι­κα­στή­ριο και ότι σκο­πός ήταν να μην έχει κλη­ρο­νο­μι­κό δι­καί­ω­μα στην τε­ρά­στια πε­ριου­σία της.

Επί της αγω­γής του, το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου εξέ­δω­σε το 2009 από­φα­ση και την έκανε δεκτή. Ανα­γνώ­ρι­σε την ανυ­παρ­ξία της από­φα­σης του ιδίου Δι­κα­στη­ρί­ου με την οποία είχε δια­τα­χθεί η λύση της υιο­θε­σί­ας το 2008.

Κατά της από­φα­σης ασκή­θη­κε έφεση αλλά ο θετός πα­τέ­ρας του απε­βί­ω­σε προ­τού αυτή ει­σα­χθεί και συ­ζη­τη­θεί στο ακρο­α­τή­ριο με απο­τέ­λε­σμα η πρω­τό­δι­κη από­φα­ση να κα­τα­στεί τε­λε­σί­δι­κη – αμε­τά­κλη­τη!

Το­νί­ζει ότι πρα­κτι­κά είναι κλη­ρο­νό­μος του απο­βιώ­σα­ντος πα­τέ­ρα του και ότι σκο­πεύ­ει να διεκ­δι­κή­σει δι­κα­στι­κά την κλη­ρο­νο­μι­κή με­ρί­δα που ανα­λο­γεί στην «πε­ριου­σία του».

Υπο­στη­ρί­ζει πα­ρα­πέ­ρα ότι μετά την έκ­δο­ση της από­φα­σης για λύση της υιο­θε­σί­ας του το 1998 ο θετός πα­τέ­ρας του ζή­τη­σε να του χο­ρη­γη­θεί κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο, το οποίο θα πι­στο­ποιού­σε το κλη­ρο­νο­μι­κό δι­καί­ω­μά του ως μόνου εκ δια­θή­κης κλη­ρο­νό­μου της απο­βιώ­σα­σας συ­ζύ­γου του.

Πα­ρου­σί­α­σε, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, δη­μό­σια δια­θή­κη του έτους 1997  που συ­ντά­χθη­κε ενώ­πιον  συμ­βο­λαιο­γρά­φου, με την οποία η απο­βιώ­σα­σα μη­τέ­ρα του άφηνε εκεί­νον ως μο­να­δι­κό κλη­ρο­νό­μο της.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, δέ­χθη­κε την αί­τη­ση και διέ­τα­ξε να του χο­ρη­γη­θεί κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο στο οποίο ανα­φε­ρό­ταν ότι είναι ο μο­να­δι­κός εκ δια­θή­κης κλη­ρο­νό­μος της, σε ολό­κλη­ρη την πε­ριου­σία της, κι­νη­τή και ακί­νη­τη.

Με την προ­α­να­φε­ρό­με­νη τα­κτι­κή του ο θετός πα­τέ­ρας του, όπως δια­τεί­νε­ται, απέ­κρυ­ψε ότι υπήρ­χε η νε­ό­τε­ρη (από 02.01.1998) ιδιό­γρα­φη δια­θή­κη της μη­τέ­ρας του, η οποία δη­μο­σιεύ­θη­κε την 7η Ια­νουα­ρί­ου 2000 από το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Αθη­νών, με την οποία είχε ανα­κα­λέ­σει κάθε προη­γού­με­νη δια­θή­κη και δή­λω­σε ότι ο εν δια­στά­σει σύ­ζυ­γός της απο­δεί­χθη­κε επαγ­γελ­μα­τί­ας σύ­ζυ­γος, καθώς την πίεσε να κα­τα­θέ­σει μαζί του αγωγή ενα­ντί­ον του θετού παι­διού τους.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι στην ίδια δια­θή­κη η θετή μη­τέ­ρα του δη­λώ­νει ότι  καθ’ όλη τη διάρ­κεια του γάμου τους προ­σπα­θού­σε να της απο­σπά­σει όσο το δυ­να­τόν πε­ρισ­σό­τε­ρα χρή­μα­τα και να διώ­ξει το θετό γιο της και την οι­κο­γέ­νειά του και δή­λω­σε ότι η ίδια εγκα­τέ­λει­ψε την Ελ­λά­δα, επει­δή δεν μπο­ρού­σε να δια­βιώ­νει πια μαζί του και εξαι­τί­ας του τρό­μου που της είχε προ­κα­λέ­σει απει­λώ­ντας την ότι θα την κα­τάγ­γελ­λε (ψευ­δώς) για κα­τα­σκο­πι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα κατά της Ελ­λά­δας, για να εγκα­τα­στα­θεί «…στη Σμύρ­νη – Τουρ­κία πλη­σί­ον του γιου της…».

Ο θετός γιός άσκη­σε κατά της από­φα­σης του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, που αφο­ρού­σε το κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο αί­τη­ση περί τρο­πο­ποί­η­σής του.

Δι­κά­σι­μος ορί­σθη­κε την 1η Μαρ­τί­ου 2001, κατά την οποία η συ­ζή­τη­σή της μα­ταιώ­θη­κε.

Άσκη­σε στη συ­νέ­χεια αί­τη­ση – κλήση για ορι­σμό νέου τόπου και χρό­νου προς εκ­δί­κα­ση της αί­τη­σής του και μετά από δύο ανα­βο­λές τε­λι­κά εκ­δι­κά­σθη­κε.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου εξέ­δω­σε από­φα­ση με την οποία διέ­τα­ξε την ανα­στο­λή της υπό κρίση αί­τη­σης έως ότου εκ­δο­θεί τε­λε­σί­δι­κη από­φα­ση από το αρ­μό­διο πο­λι­τι­κό δι­κα­στή­ριο, που να πι­στο­ποιεί τη γνη­σιό­τη­τα της από 2 Ια­νουα­ρί­ου1998 ιδιό­γρα­φης δια­θή­κης της θετής μη­τέ­ρας του.

Η εκ­κρε­μό­τη­τα στην κρίση της αι­τή­σε­ως αυτής πα­ρα­μέ­νει.

Το­νί­ζει ότι ο θετός πα­τέ­ρας του είχε εκτι­μή­σει τότε δια των δι­κο­γρά­φων του την κλη­ρο­νο­μιαία πε­ριου­σία της μη­τέ­ρας του σε ποσό ύψους 5.000.000.000 δραχ­μών και ήδη (από τότε) 14.673.514,31 €.

Στην πο­ρεία υπήρ­ξε συμ­βι­βα­στι­κή επί­λυ­ση της δια­φο­ράς με τον θετό πα­τέ­ρα του και όπως υπο­στη­ρί­ζει ο θετός γιός θα έδιδε δυ­νά­μει του συμ­βι­βα­σμού, πλη­ρε­ξού­σια στον ίδιο ή σε άτομο της επι­λο­γής του προ­κει­μέ­νου αυτός να προ­βεί στην πα­ραί­τη­ση στο όνομα και για λο­γα­ρια­σμό του από κάθε έν­δι­κο μέσο που μέχρι τότε είχε ασκή­σει στην Ελ­λά­δα.

Θα έκανε δε χρήση του δι­καιώ­μα­τος της πα­ραί­τη­σης, όπως είχε δε­σμευ­θεί τότε προ­φο­ρι­κά σ’ εκεί­νο ο θετός πα­τέ­ρας του, μόνο αφό­του τα­κτο­ποιού­σε ορι­στι­κά, ανα­φο­ρι­κά με τα με­τα­ξύ τους εκ­κρε­μού­ντα κλη­ρο­νο­μι­κά ζη­τή­μα­τα, και υπό την αί­ρε­ση ότι θα ενέ­κρι­νε την προ­α­να­φερ­θεί­σα τα­κτο­ποί­η­ση – δια­κα­νο­νι­σμό.

Είχαν συμ­φω­νή­σει, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, να λάβει το 75% της κλη­ρο­νο­μι­κής πε­ριου­σί­ας της μη­τέ­ρας του στη Ρόδο και στην Ελ­λά­δα γε­νι­κό­τε­ρα και το 100% της κλη­ρο­νο­μι­κής πε­ριου­σί­ας στην Τουρ­κία ενώ ο πα­τέ­ρας του το 25%.

Προ­χώ­ρη­σε τότε στην άμεση πα­ραί­τη­ση από όλα τα έν­δι­κα μέσα που είχε έως τότε ασκή­σει πριν προ­βεί στην τα­κτο­ποί­η­ση των με­τα­ξύ τους κλη­ρο­νο­μι­κών εκ­κρε­μο­τή­των.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι πέρα των 10.000 ευρώ που του είχε δώσει για να τον δε­λε­ά­σει κα­νέ­να άλλο όρο δεν τή­ρη­σε από τη συμ­φω­νία τους.

Στις 7 Νο­εμ­βρί­ου 2013 συ­ζη­τή­θη­κε μετά από πο­λυ­ε­τή κα­θυ­στέ­ρη­ση και ανα­μο­νή, ενώ­πιον του Α’ Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Κα­κουρ­γη­μά­των Αθη­νών η κα­τη­γο­ρία σε βάρος του ύστε­ρα από μή­νυ­ση του θετού πα­τέ­ρα του για κα­κουρ­γη­μα­τι­κή πλα­στο­γρα­φία ανα­φο­ρι­κά σε ιδιό­γρα­φη δια­θή­κη.

Επί της υπό­θε­σης αυτής εξε­δό­θη από­φα­ση δυ­νά­μει της οποί­ας το Δι­κα­στή­ριο είχε αμ­φι­βο­λί­ες ως προς την πλα­στό­τη­τα της επί­δι­κης δια­θή­κης και τον απήλ­λα­ξε.

Η πλευ­ρά της χήρας εκ­προ­σω­πεί­ται από το δι­κη­γό­ρο κ. Γιώρ­γο Κυ­πραίο.