Ασφυκτική θηλιά γύρω από το λαιμό των κατασκευαστών κτηρίων της Ρόδου

Σφίγ­γει η θηλιά γύρω από το λαιμό των κα­τα­σκευα­στών κτη­ρί­ων, καθώς το τέλος του τρέ­χο­ντος έτους τε­λι­κώς όχι μόνο δεν έχει φέρει την υπε­σχη­μέ­νη (από το έτος 2013) ανά­πτυ­ξη στην αγορά των ακι­νή­των, αλλά απε­να­ντί­ας έχει προ­κα­λέ­σει τε­ρά­στια βύ­θι­ση σε ακόμα πιο σκο­τει­νά, οι­κο­νο­μι­κά αδιέ­ξο­δα. Η σκλη­ρή πο­λι­τι­κή δια­τή­ρη­σης των υψη­λών αντι­κει­με­νι­κών αξιών είναι ασύμ­βα­τη με την τρέ­χου­σα κα­τά­στα­ση της αγο­ράς και μοι­ραία εκ­μη­δε­νί­ζει το εν­δια­φέ­ρον των λι­γο­στών αγο­ρα­στών.

Οι αντι­κει­με­νι­κές τιμές των ακι­νή­των σε αρ­κε­τά ση­μεία της πό­λε­ως Ρόδου πα­ρα­μέ­νουν σε δυ­σθε­ώ­ρη­τα επί­πε­δα. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι οι τιμές με τις οποί­ες υπο­λο­γί­ζει η εφο­ρία τα ακί­νη­τα, στην πε­ριο­χή γύρω από το πα­λαιό νο­σο­κο­μείο της Ρόδου, αγ­γί­ζουν τα 2.700 ευρώ ανά τε­τρα­γω­νι­κό μέτρο. Την ίδια στιγ­μή, οι τιμές των και­νούρ­γιων δια­με­ρι­σμά­των, στην ίδια πε­ριο­χή, δια­μορ­φώ­νο­νται γύρω στα 2.200 ευρώ το μέτρο. Αρα, ακόμα και μια πώ­λη­ση δια­με­ρί­σμα­τος στο ύψος των τιμών που ζη­τούν οι κα­τα­σκευα­στές, αμέ­σως συ­νι­στά ζημία για τους ίδιους.

Το πα­ρά­δειγ­μα των τιμών της πε­ριο­χής του πα­λαιού νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου απο­τε­λεί απλώς ένα δείγ­μα για το τι ακρι­βώς ισχύ­ει σε ολό­κλη­ρο το νησί. Ολοι εκεί­νοι που επέν­δυ­σαν με­γά­λα χρη­μα­τι­κά ποσά για να κα­τα­σκευά­σουν σπί­τια και πο­λυ­κα­τοι­κί­ες, όλοι εκεί­νοι που χρε­ώ­θη­καν στις τρά­πε­ζες για να χτί­σουν επάνω στο όνει­ρο μιας υγιούς εθνι­κής οι­κο­νο­μί­ας, σή­με­ρα βρί­σκο­νται σε απελ­πι­σία. Το κρά­τος και οι τρά­πε­ζες πιέ­ζουν ασφυ­κτι­κά προ­κει­μέ­νου να ει­σπρά­ξουν ποσά που κι­νού­νται έξω και πέρα από κάθε ζωηρή φα­ντα­σία.

Την ίδια στιγ­μή, στην αγορά της Ρόδου (όπως και στην υπό­λοι­πη χώρα) υπάρ­χουν δύο ειδών αγο­ρα­στές:

Από τη μία πλευ­ρά εκεί­νοι που εξα­κο­λου­θούν (ακόμα και σή­με­ρα) να θέ­λουν να βά­λουν ένα κε­ρα­μί­δι πάνω από το κε­φά­λι τους και είναι δια­τε­θει­μέ­νοι να ξο­δέ­ψουν μέχρι 70.000 ευρώ. Το χρη­μα­τι­κό αυτό ποσό απο­τε­λεί σή­με­ρα την «οροφή» για τη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των αγο­ρα­πω­λη­σιών ακι­νή­των. Ου­δείς έχει, αλλά και ου­δείς είναι δια­τε­θει­μέ­νος να ξο­δέ­ψει πε­ρισ­σό­τε­ρα για ένα σπίτι. Μά­λι­στα, τα με­σι­τι­κά γρα­φεία της Ρόδου έχουν «γε­μί­σει» από τέ­τοιου εί­δους αι­τή­μα­τα και αυτά θα ικα­νο­ποιού­νταν πλή­ρως εάν και οι ίδιοι οι αγο­ρα­στές δεν είχαν γε­νι­κά υπερ­βο­λι­κά πολ­λές απαι­τή­σεις για το κε­φά­λαιο που δια­θέ­τουν.

Σε μια άλλη πλευ­ρά βρί­σκο­νται οι αγο­ρα­στές που δια­θέ­τουν κε­φά­λαια μέχρι 150.000 ή ακόμα και 180.000 ευρώ. Αυτοί είναι λίγοι, όμως υπάρ­χουν και σύμ­φω­να με τις πε­ρι­γρα­φές των επαγ­γελ­μα­τιών της αγο­ράς, οι αγο­ρα­στές αυτοί πιέ­ζουν ώστε με το κε­φά­λαιο που δια­θέ­τουν να απο­κτή­σουν ακί­νη­το δι­πλά­σιας αξίας. Μο­νο­κα­τοι­κί­ες και με­ζο­νέ­τες στις πα­ρυ­φές της Ρόδου, στην Ια­λυ­σό και στα Κο­σκι­νού βρί­σκο­νται στο επί­κε­ντρο του εν­δια­φέ­ρο­ντος αυτών των κε­φα­λαιού­χων. Το πρό­βλη­μα είναι ότι οι απαι­τή­σεις τους είναι πολ­λα­πλά­σιες του κε­φα­λαί­ου που δια­θέ­τουν κι έτσι είτε οι κα­τα­σκευα­στές αρ­νού­νται να δια­θέ­σουν τα ακί­νη­τά τους (διότι θα έχουν ζημία), είτε απλώς το κε­φά­λαιο δεν είναι αρ­κε­τό για να κα­λύ­ψει το ύψος των προ­ση­μειώ­σε­ων, που έχουν εγ­γρά­ψει οι τρά­πε­ζες. Μά­λι­στα, υπάρ­χουν αρ­κε­τές πε­ρι­πτώ­σεις μι­κρών συ­γκρο­τη­μά­των κα­τοι­κιών (τρεις ή πέντε κα­τοι­κί­ες) που έχουν υπο­θη­κευ­τεί ως σύ­νο­λο και σή­με­ρα οι τρά­πε­ζες εγεί­ρουν υπερ­βο­λι­κά με­γά­λες απαι­τή­σεις προ­κει­μέ­νου να άρουν με­ρι­κώς την προ­ση­μεί­ω­ση για να ολο­κλη­ρω­θεί μια πώ­λη­ση για την οποία συμ­φω­νούν τόσο οι αγο­ρα­στές, όσο και ο πω­λη­τής.

Δεν θα πρέ­πει να ξε­χνιέ­ται το γε­γο­νός ότι σή­με­ρα στην αγορά της Ρόδου ανθεί το «επάγ­γελ­μα» του το­κο­γλύ­φου και αυτοί λει­τουρ­γούν ως «κο­ρά­κια» για να κα­τα­σπα­ρά­ξουν το «πτώμα» των οι­κο­νο­μι­κά κα­τε­στραμ­μέ­νων Ελ­λή­νων. Σπί­τια και κα­τα­στή­μα­τα πολύ με­γά­λης αξίας, σή­με­ρα βρί­σκο­νται υπό την ασφυ­κτι­κή πίεση δα­νει­στών, ο οποί­οι επι­σπεύ­δουν τις δια­δι­κα­σί­ες προ­κει­μέ­νου να απο­κτή­σουν ακί­νη­τα για την κά­λυ­ψη των δα­νει­κών, που κά­ποια στιγ­μή είχαν δώσει. Τα πρό­σω­πα αυτά έχουν κα­τα­φέ­ρει να επεν­δύ­σουν τη δρα­στη­ριό­τη­τά τους με από­λυ­τη νο­μι­μό­τη­τα, καθώς στα χρό­νια που έχουν πε­ρά­σει, έχουν κα­τα­φέ­ρει να εντο­πί­σουν τους τρό­πους με τους οποί­ους ο πα­ρά­νο­μος πλου­τι­σμός εν­δύ­ε­ται το μαν­δύα της νό­μι­μης συ­ναλ­λα­γής.

Σε αυτό το νο­ση­ρό κλίμα, οι νό­μι­μοι επαγ­γελ­μα­τί­ες της αγο­ράς, οι νοι­κο­κυ­ραί­οι και όλοι εκεί­νοι που δου­λεύ­ουν σκλη­ρά (και σε αρ­κε­τές δου­λειές) για να επι­βιώ­σουν, βιώ­νουν στο πετσί τους την αδι­κία από μια χώρα που διοι­κεί­ται μόνο από ξένες δυ­νά­μεις και τη­λε­ο­πτι­κά πα­ρά­θυ­ρα.

Εξάλ­λου, το σύ­νο­λο των δα­νειο­λη­πτών της χώρας πα­ρα­κο­λου­θούν με τρόμο το πέ­ρα­σμα των ημε­ρών, που οδη­γεί ολο­τα­χώς στην άρση του πε­ριο­ρι­σμού που προ­στά­τευε την πρώτη κα­τοι­κία από πλει­στη­ρια­σμούς.

Το πρό­βλη­μα αφορά δε­κά­δες χι­λιά­δες δα­νειο­λή­πτες, διότι το υπουρ­γείο Ανά­πτυ­ξης και Αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας, υπό το βάρος των πο­λι­τι­κών εξε­λί­ξε­ων που προ­έ­κυ­ψαν ως από­το­κος των πιέ­σε­ων της τρόι­κας και επει­δή οι δα­νει­στές ήταν αδιάλ­λα­κτοι, δεν προ­χώ­ρη­σε, όπως αρ­χι­κά είχαν υπάρ­ξει υπο­σχέ­σεις, στη νο­μο­θέ­τη­ση πλαι­σί­ου προ­στα­σί­ας της πρώ­της κα­τοι­κί­ας, με απο­τέ­λε­σμα όλα τα εν­δε­χό­με­να, ακόμα κι αυτό του πλει­στη­ρια­σμού κα­τοι­κιών, να πα­ρα­μέ­νουν ανοι­χτά.

Με τη διευ­θέ­τη­ση των κόκ­κι­νων επι­χει­ρη­μα­τι­κών δα­νεί­ων να έχει προ­χω­ρή­σει ήδη, η ρύθ­μι­ση των κόκ­κι­νων στε­γα­στι­κών δα­νεί­ων φαί­νε­ται πλέον να απο­τε­λεί ένα θέμα που δεν εντάσ­σε­ται -πε­ριέρ­γως πώς- στις προ­τε­ραιό­τη­τες του νέου υπουρ­γού Ανά­πτυ­ξης Κώστα Σκρέ­κα, παρά τις κυ­βερ­νη­τι­κές δε­σμεύ­σεις στις αρχές Νο­εμ­βρί­ου ότι θα υπάρ­ξει ρύθ­μι­ση.