Ο χάρτης των δεσμεύσεων που τώρα αποκτά ημερομηνίες

Ο Γιώργος Χατζη­μάρ­κος παρου­σί­ασε ένα πυκνό πλαίσιο παρεμ­βά­σεων που πατά σε δύο σύμβολα εγκα­τά­λει­ψης, την Περβόλα που άνοιξε μετά από 75 χρόνια και το παλιό νοσο­κο­μείο που μένει σε εκκρε­μό­τητα 26 χρόνια. Η ρητο­ρική της ολι­στι­κής ανά­πλα­σης και του επα­να­σχε­δια­σμού της πόλης έχει ενδια­φέ­ρον, όμως το βάρος της δεν κρί­νε­ται στα εγκαί­νια του παρελ­θό­ντος αλλά στις προ­θε­σμίες που ο ίδιος έθεσε, την απόφαση για το Δικα­στικό Μέγαρο έως τις 30 Ιουνίου και τη δημο­πρά­τηση του Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού έως το τέλος Ιουλίου.

Εδώ ακριβώς βρί­σκε­ται και η ουσία της κου­βέ­ντας, αφού για τη Ρόδο το ζητού­μενο δεν ήταν ποτέ οι ανα­κοι­νώ­σεις αλλά η μετά­βαση από τη χρη­μα­το­δό­τηση στο παρα­δο­τέο έργο, κάτι που ισχύει εξίσου για το νοσο­κο­μείο της Κω, τα αντι­πλημ­μυ­ρικά και την Τάφρο Αρχαγ­γέ­λου, αλλά και για τα περίπου 12 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ που εξαγ­γέλ­λο­νται για προσιτή κατοι­κία. Όταν ο ίδιος ο Περι­φε­ρειάρ­χης λέει ότι ο νέος Κώδικας Αυτο­διοί­κη­σης είναι η αφε­τη­ρία και όχι ο προ­ο­ρι­σμός, ουσια­στικά παρα­δέ­χε­ται ότι το δύσκολο κομμάτι δεν είναι η εξαγ­γε­λία αλλά η επόμενη μέρα, και σε αυτήν θα κριθεί.