«Ο ήλιος θα ανατέλλη και πάλιν. Δεν θα χαλάση τίποτε εις τον κόσμον…»

Ακού­γε­ται, με αφορμή το νομο­σχέ­διο για την ισότητα στον γάμο ομό­φυ­λων, πως «η πλειο­ψη­φία της κοι­νω­νίας δεν είναι έτοιμη». Μα αν ακού­γαμε την πλειο­ψη­φία σε τέτοια θέματα, θα ήμαστε 50 χρόνια πίσω. Ούτε οι γυναί­κες θα ψηφί­ζανε, το δια­ζύ­γιο δεν θα έβγαινε με τίποτα κι ας ήτανε οι άνθρω­ποι μισό αιώνα χωρι­σμέ­νοι, θα ήταν ακόμα ενο­χο­ποι­η­μένη η μοιχεία, Και τότε κάποιοι αντι­με­τώ­πι­σαν προ­βλή­ματα συνει­δή­σεως για την κατάρ­γηση της προίκας, ενός νομικού καθε­στώ­τος που υπο­βί­βαζε τη γυναίκα σε αντι­κεί­μενο, για τη καθιέ­ρωση του πολι­τι­κού γάμου που έγινε ενάντια στις σφοδρές αντι­δρά­σεις, όπως και  για το σύμφωνο συμ­βί­ω­σης ή για το ζήτημα των ταυ­το­τή­των. Σε κάθε περί­πτωση, η όλη κου­βέ­ντα περί ετοι­μό­τη­τας της κοι­νω­νίας είναι απο­λύ­τως εκτός θέματος. Οπως εξήγησε με άρθρο της στην «Καθη­με­ρινή» η καθη­γή­τρια Νομικής του ΑΠΘ, Κατε­ρίνα Φου­ντε­δάκη -εκ των βασικών δια­μορ­φω­τών του υπό κατά­θεση νομοθετήματος- τα πράγ­ματα είναι ξεκά­θαρα: «Σε μια δημο­κρα­τική κοι­νω­νία ο καθένας μπορεί να εκφρά­σει τη γνώμη του για οποιο­δή­ποτε θέμα, αυτό όμως δεν σημαί­νει και ότι η απόφαση για τη νομο­θε­τική του αντι­με­τώ­πιση πρέπει να έχει σε κάθε περί­πτωση την αποδοχή της “κοι­νω­νίας”, ιδίως όταν πρό­κει­ται για ζήτημα που δεν αφορά συνο­λικά όλους τους πολίτες, αλλά μια μερίδα μόνον αυτών και μάλιστα μειο­ψη­φική». Πιο περι­γρα­φικά, τα έχει πει ο Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος, στις 9 Ιουλίου 1929, στην ομιλία του, υπε­ρα­σπι­ζό­με­νος το σχέδιο νόμου της κυβέρ­νη­σής του, προ­κει­μέ­νου να απο­κτή­σουν δικαί­ωμα ψήφου οι Ελλη­νί­δες και απα­τώ­ντας σε όσους είχαν ανέβει στα κάγκελα: «Οι συντη­ρη­τι­κώ­τε­ροι, οπου­δή­ποτε και αν ευρί­σκω­νται, είμαι βέβαιος ότι θα καθη­συ­χά­σουν, όταν και μετά την παροχήν ψήφου εις τας γυναί­κας ο ήλιος θα ανα­τέλλη και πάλιν εξ ανα­το­λών και το φεγγάρι από το ίδιο μέρος. Δεν θα χαλάση τίποτε εις τον κόσμον αυτόν και θα το ιδούνε και εκείνοι οι οποίοι νομί­ζουν ότι τρέ­χουμε πολύ και εισά­γο­μεν καινά δαι­μό­νια, τα οποία υπάρχει κίν­δυ­νος να προ­κα­λέ­σουν ανα­τρο­πάς.»