Να συμφωνήσουμε;

Να συμ­φω­νή­σουμε στις επό­με­νες αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλογές, έπειτα από πέντε χρόνια, να ξοδέ­ψουμε και να δια­κι­νή­σουμε λιγό­τερα φυλ­λά­δια ιλου­στρα­σιόν; Είναι και περι­βαλ­λο­ντικό πια το θέμα συν τοις άλλοις. Να στεί­λουμε λιγό­τερα αυτο­μα­το­ποι­η­μένα μηνύ­ματα ή e-mail για συγκε­ντρώ­σεις ή για ψήφο και λιγό­τερα τηλε­φω­νή­ματα από εκλο­γικά κέντρα; Να συμ­φω­νή­σουμε πως οι αυτο­διοι­κη­τι­κές κάλπες δεν είναι μικρο­γρα­φία ή προ­σο­μοί­ωση των εθνικών εκλογών και πως ο δημο­τι­κός ή ο περι­φε­ρεια­κός σύμ­βου­λος δεν είναι μέλος ενός δικτύου εξυ­πη­ρε­τή­σεων αλλά αιρετός και μάλιστα ελεγ­χό­με­νος για τις ημέρες του; Να συμ­φω­νή­σουμε ότι πέρα από τα συνήθη υπερ­το­πικά κλισέ τύπου “ανα­βάθ­μιση του φωτι­σμού, αντι­κα­τά­σταση με λαμ­πτή­ρες led” βελ­τί­ωση, ανα­βάθ­μιση μπλα μπλα μπλα των πεζο­δρο­μίων και άλλα αφη­ρη­μένα και γενι­κό­λογα, θα υπάρξει ένα πραγ­μα­τικό αφήγημα για το τι είδους πόλη θέλει να δημιουρ­γή­σει αυτός που προ­τεί­νει αυτά που προ­τεί­νει; Που να έχει κάποια ισχυρή βάση; Για παρά­δειγμα «θέλουμε μια πόλη για το ποδή­λατο και θα το πετύ­χουμε έτσι», ή «θέλουμε μια πόλη με περισ­σό­τερο πράσινο και θα το πετύ­χουμε έτσι», ή «θέλουμε μια πόλη προ­σβά­σιμη στα Α.με.Α και θα το πετύ­χουμε έτσι». Ένα βασικό πλάνο με αρχή μέση και τέλος;