Ηττα του θεσμού

Όταν στις Αυ­το­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές, για τον  κο­ντι­νό­τε­ρο θεσμό του πο­λί­τη, κα­τα­γρά­φε­ται θη­ριώ­δης αποχή, είναι ήττα για τον ίδιο τον θεσμό. Από προ­χθές, η πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση πε­ρι­στρέ­φε­ται μόνο στα κέρδη των κομ­μά­των. «Πή­ρα­με τόσες πε­ρι­φέ­ρειες», λένε οι μεν « κερ­δί­σα­με τό­σους δή­μους», λένε οι δε «ενι­σχύ­σα­με τις δυ­νά­μεις μας», λένε οι τρί­τοι. Αν κά­ποιος ψελ­λί­σει κάτι περί απο­χής, όλοι θα πουν «ναι, σο­βα­ρό πρό­βλη­μα, αλλά πώς μπο­ρεί­τε να εξη­γή­σε­τε ότι χά­σα­τε τον τάδε δήμο που ήταν ιστο­ρι­κό προ­πύρ­γιο του κόμ­μα­τός σας;» και συ­νε­χί­ζουν απτό­η­τοι το…μοί­ρα­σμα. Η αποχή, είναι ένα στοι­χείο που θα πρέ­πει να συ­νε­κτι­μη­θεί από τα κομ­μα­τι­κά επι­τε­λεία, όταν προ­βάλ­λουν τα πο­σο­στά για να ερ­μη­νεύ­σουν το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα ή για να προ­χω­ρή­σουν σε εξα­γω­γή πο­λι­τι­κών συ­μπε­ρα­σμά­των. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια, η συμ­με­το­χή στις εκλο­γές –εθνι­κές, αυ­το­διοι­κη­τι­κές και ευ­ρω­ε­κλο­γές– δεί­χνει να μειώ­νε­ται διαρ­κώς, με ό,τι αυτό συ­νε­πά­γε­ται για την εκ­προ­σώ­πη­ση και τη λει­τουρ­γία της δη­μο­κρα­τί­ας και των θε­σμών. Ενας όλο και με­γα­λύ­τε­ρος αριθ­μός πο­λι­τών γυ­ρί­ζει την πλάτη στις δια­δι­κα­σί­ες αντι­προ­σώ­πευ­σης. Δεν μπο­ρεί… όλο και κά­ποια συμ­με­το­χή έχει σ’ αυτό το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό, τα κόμ­μα­τα, το πως αντι­με­τω­πί­ζε­ται ο θε­σμός από τις κυ­βερ­νή­σεις και πως ο θε­σμός ατι­με­τω­πί­ζει τους πο­λί­τες…