Έρχονται κανονισμοί άρδευσης: Ώρα μηδέν στη διαχείριση νερού στον αγροτικό τομέα

Ένα νέο κεφά­λαιο στη δια­χεί­ριση των υδά­τι­νων πόρων της αγρο­τι­κής οικο­νο­μίας ανοίγει, καθώς έως τα τέλη του 2025 ή τις αρχές του 2026 ανα­μέ­νε­ται η θέσπιση ολο­κλη­ρω­μέ­νων κανο­νι­σμών για την άρδευση. Οι νέοι κανόνες φιλο­δο­ξούν να βάλουν τέλος σε χρόνια παθο­γέ­νεια, να ενι­σχύ­σουν την παρα­κο­λού­θηση και τον έλεγχο της κατα­νά­λω­σης και να περιο­ρί­σουν τις σπα­τά­λες και τις αυθαι­ρε­σίες που επι­βα­ρύ­νουν το ήδη εύθραυ­στο υδατικό ισο­ζύ­γιο της χώρας.

Την είδηση έκανε γνωστή ο ο καθη­γη­τής του Ευρω­παϊ­κού Πανε­πι­στη­μίου Κύπρου και μέλος της ΡΑΑΕΥ, Κων­στα­ντί­νος Τσι­μά­ρας, στο πλαίσιο του συνε­δρίου Greek Water Summit 2025 ο οποίος έστειλε σαφές σήμα για την ανάγκη ανα­διορ­γά­νω­σης του υδα­τι­κού τομέα της αγρο­τι­κής οικο­νο­μίας. Με δεδο­μέ­νες τις απώ­λειες νερού που ξεπερ­νούν το 30% την άνοιξη και τις παρά­νο­μες γεω­τρή­σεις που κατα­γρά­φο­νται σε πολλές περιο­χές της χώρας, ο κ. Τσι­μά­ρας προει­δο­ποιεί ότι απαι­τεί­ται επει­γό­ντως ένας νέος κανο­νι­στι­κός χάρτης για την άρδευση. Οι σχε­τι­κές πρω­το­βου­λίες της ΡΑΑΕΥ βρί­σκο­νται ήδη σε εξέλιξη.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε, ο μεγα­λύ­τε­ρος όγκος κατα­νά­λω­σης νερού –σε ποσοστό 80-85%– κατα­γρά­φε­ται την άνοιξη, περί­ο­δος κατά την οποία υπο­λο­γί­ζε­ται πως χάνο­νται περίπου 30% των ποσο­τή­των. Οι απώ­λειες απο­δί­δο­νται κυρίως στην εξά­τμιση λόγω ανοι­χτών κανα­λιών και στις ανε­παρ­κείς υπο­δο­μές. Τα στοι­χεία, όπως εξήγησε, δεν είναι απο­λύ­τως ακριβή, καθώς βασί­ζο­νται σε προ­σεγ­γι­στι­κές εκτι­μή­σεις λόγω ελλιπών μετρή­σεων, γεγονός που κατα­δει­κνύει και την ανάγκη ενί­σχυ­σης του μηχα­νι­σμού παρα­κο­λού­θη­σης. Κρίσιμο σημείο είναι και η συγκέ­ντρωση των δεδο­μέ­νων από την απο­κε­ντρω­μένη διοί­κηση και τις περι­φέ­ρειες. Πάντως, σύμφωνα με ανθρώ­πους της αγοράς, γεωργοί και κτη­νο­τρό­φοι βλέπουν χιλιά­δες ευρώ να χάνο­νται από την παρα­γωγή τους, ενώ καλού­νται να δια­χει­ρι­στούν σημα­ντικά αυξη­μένο κόστος για την άρδευση των καλ­λιερ­γειών και τη σίτιση των ζώων.

Ο ρόλος της ΡΑΑΕΥ, όπως εξήγησε, είναι επόπτης και ρυθ­μι­στής. «Δεν είμαστε εμείς που δια­μορ­φώ­νουμε πολι­τική», διευ­κρί­νισε, ωστόσο η Αρχή δια­θέ­τει τη νομο­δο­τική αρμο­διό­τητα προς το Υπουρ­γείο και ήδη εργά­ζε­ται για την εκπό­νηση ενός σχεδίου νομο­δό­τη­σης με στόχο την ανα­διορ­γά­νωση του τομέα. Το εν λόγω σχέδιο ανα­μέ­νε­ται να τεθεί σε δημόσια δια­βού­λευση, ώστε να ενσω­μα­τω­θούν οι απόψεις όλων των εμπλε­κο­μέ­νων. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται πως την Παρα­σκευή εκδό­θηκε η πρό­σκληση για αρδευ­τικά έργα ύψους 500 εκατ. ευρώ ΣΣ ΚΑΠ του υπουρ­γείου Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης και Τρο­φί­μων, μέσω περι­φε­ρειών. Οι αιτή­σεις οι οποίες θα υπο­βάλ­λο­νται απο­κλει­στικά ηλε­κτρο­νικά μέσω του ΟΠΣΚΑΠ, συνο­δευό­με­νες από τα απαι­τού­μενα δικαιο­λο­γη­τικά/έγγραφα, θα γίνο­νται δεκτές από την Τρίτη, 10 Ιουνίου και έως την Παρα­σκευή, 5 Σεπτεμ­βρίου. Η δράση συγ­χρη­μα­το­δο­τεί­ται από το Ευρω­παϊκό Γεωρ­γικό Ταμείο Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης και το ελλη­νικό Δημόσιο με ποσοστό 100%.

Το ανα­κυ­κλω­μένο νερό μπαίνει στο παι­χνίδι

Η αυξα­νό­μενη ζήτηση για άρδευση, ιδίως σε περιο­χές με υψηλή αγρο­τική δρα­στη­ριό­τητα και περιο­ρι­σμέ­νους υδα­τι­κούς πόρους όπως η Κρήτη, καθιστά επι­τα­κτική την ανάγκη αξιο­ποί­η­σης κάθε δια­θέ­σι­μης εναλ­λα­κτι­κής – και σε αυτό το πλαίσιο, το ανα­κυ­κλω­μένο νερό από εγκα­τα­στά­σεις επε­ξερ­γα­σίας λυμάτων ανα­δει­κνύ­ε­ται σε κρίσιμο εργα­λείο για τη δια­σφά­λιση της υδα­τι­κής επάρ­κειας και την προ­στα­σία του υπό­γειου υδρο­φό­ρου.

Σαφή προει­δο­ποί­ηση ότι η επα­να­χρη­σι­μο­ποί­ηση του νερού δεν απο­τε­λεί πλέον επιλογή αλλά ανάγκη, απηύ­θυνε ο Γιάννης Κατσο­γιάν­νης, Καθη­γη­τής Περι­βαλ­λο­ντι­κής Τεχνο­λο­γίας του Τμή­μα­τος Χημείας του ΑΠΘ και Διευ­θυ­ντής του Ινστι­τού­του Αει­φό­ρου Δια­χεί­ρι­σης των Υδάτων και Δικαίου του Νερού στον Ευρω­παϊκό Οργα­νι­σμό Δημο­σίου Δικαίου (EPLO). Όπως σημεί­ωσε, με βάση τα στοι­χεία του 2022, στην Ελλάδα απορ­ρί­πτο­νται πάνω από 500 εκα­τομ­μύ­ρια κυβικά μέτρα επε­ξερ­γα­σμέ­νου νερού από βιο­λο­γι­κούς καθα­ρι­σμούς, εκ των οποίων λιγό­τερο από 1% επα­να­χρη­σι­μο­ποιεί­ται. Πρό­κει­ται για ένα ποσοστό που υπο­λεί­πε­ται κατά πολύ των επι­δό­σεων άλλων χωρών της Μεσο­γείου, όπως η Ιταλία (25–30%) και η Ισπανία, η οποία εμφα­νί­ζει ακόμη υψη­λό­τερα επίπεδα αξιο­ποί­η­σης.

Πηγή: powergame.gr