Παναγιώτης Πεταλάς: Η Ρόδος έχει όλα τα φόντα για να γίνει ένας σπουδαίος γαστρονομικός προορισμός

• Πρέ­πει να επεν­δύ­σου­με στο προ­σω­πι­κό, στην ποιό­τη­τα και στις υπη­ρε­σί­ες

• Για να δια­μορ­φώ­σει κά­ποιος το προ­φίλ ενός εστια­το­ρί­ου με το τι γα­στρο­νο­μία θέλει, πρέ­πει να λάβει υπόψη πα­ρά­γο­ντες όπως την ιστο­ρία, την γε­ω­γρα­φία και τι πα­ρά­γει ο κάθε τόπος

• Αυτό που με γοη­τεύ­ει είναι η ατε­λεί­ω­τη δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα και φα­ντα­σία της μα­γει­ρι­κής. Είναι μια τέχνη που συ­νέ­χεια εξε­λίσ­σε­ται

Ένας δη­μιουρ­γι­κός chef πίσω από γευ­στι­κά πιάτα, με μία φι­λο­σο­φία που έγκει­ται στον ίδιο και στην ομάδα του και που γοη­τεύ­ουν τους επι­σκέ­πτες που θα βρε­θούν στο εστια­τό­ριό του στη Νότια Ρόδο. Ο Πα­να­γιώ­της Πε­τα­λάς είναι επι­χει­ρη­μα­τί­ας και chef, από τους κο­ρυ­φαί­ους της Ρόδου, με «ψαγ­μέ­να» επι­λε­κτι­κά πιάτα.

Γεν­νή­θη­κε και με­γά­λω­σε στο Ασκλη­πειό. Απο­φοί­τη­σε από τη Le Monde πάνω στην μα­γει­ρι­κή τέχνη και ζα­χα­ρο­πλα­στι­κή. «Με δα­σκά­λους που μου έμα­θαν να αγαπώ και να σέ­βο­μαι την ομάδα με την οποία λει­τουρ­γώ και να μην κάνω εκ­πτώ­σεις στην ποιό­τη­τα», όπως επι­ση­μαί­νει στη συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δ», εξη­γώ­ντας μά­λι­στα ότι «μέ­ντο­ρας και αυτός που με βο­ή­θη­σε στα πρώτα μου βή­μα­τα ήταν ο θείος μου Μι­χά­λης Γιωρ­γάς που ήταν chef με εμπει­ρία από το εξω­τε­ρι­κό και μου έμαθε ότι η αγάπη για αυτό που κά­νεις ξε­περ­νά­ει την κάθε κού­ρα­ση που μπο­ρεί να βιώ­νεις μετά από ατέ­λειω­τες ώρες μέσα σε μια κου­ζί­να».

Την εμπει­ρία του την απέ­κτη­σε πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας την πα­ρά­δο­ση, δια­βά­ζο­ντας πολλά βι­βλία όχι μόνο μα­γει­ρι­κής, αλλά και ιστο­ρί­ας του κάθε τόπου σε όλη την Ελ­λά­δα, όπως επι­ση­μαί­νει και υπο­γραμ­μί­ζει ότι «με ατέ­λειω­τες ώρες εξά­σκη­ση στην κου­ζί­να, προ­σπα­θώ κάθε φορά μια πα­ρα­δο­σια­κή συ­ντα­γή να την εξε­λί­ξω σε πιο μο­ντέρ­να εκ­δο­χή έχω κάνει κά­ποιες συ­νερ­γα­σί­ες στο εξω­τε­ρι­κό για ν’ ανα­δεί­ξου­με την ελ­λη­νι­κή κου­ζί­να. Έχω να πω ότι υπάρ­χει τα­λέ­ντο στην Ελ­λά­δα και ει­δι­κά στα νησιά μας από μά­γει­ρες που θα μπο­ρού­σαν να πά­ρουν την ελ­λη­νι­κή κου­ζί­να ένα βήμα και δυο πα­ρα­κά­τω».

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

• Κα­ταρ­χάς να σας ρω­τή­σω κ. Πε­τα­λά ως επι­χει­ρη­μα­τία πως ήταν η φε­τι­νή σεζόν; Είστε σε μία πε­ριο­χή της Ρόδου, στο Κιο­τά­ρι, που πέ­ρυ­σι το κα­λο­καί­ρι επλή­γη από την με­γά­λη φωτιά. Ήταν φυ­σιο­λο­γι­κή η επα­νά­καμ­ψη;

Αρ­χι­κά κα Πα­μπρή, θέλω να σας ευ­χα­ρι­στή­σω για την τιμή που μου κά­νε­τε και με φι­λο­ξε­νεί­τε στην εφη­με­ρί­δα σας, είναι χαρά μου. Οι πλη­γές από την περ­σι­νή φωτιά είναι ορα­τές και φέτος. Η πε­ριο­χή βίωσε μια τρο­μα­κτι­κή αλ­λα­γή στο φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον και αυτό δύ­σκο­λα θα ξε­χα­στεί. Εμείς αυτό που οφεί­λου­με να κά­νου­με είναι να συν­δρά­μου­με μα­ζι­κά και μέσα από τη στά­χτη να ανα­γεν­νη­θεί τόσο το φυ­σι­κό τοπίο, όσο και η πε­ριο­χή μας. Σί­γου­ρα έχει ση­μειω­θεί ση­μα­ντι­κή πτώση στον του­ρι­σμό. Νο­μί­ζω ότι είναι φυ­σιο­λο­γι­κό. Όμως μια τόσο ωραία πε­ριο­χή, όπως το Κιο­τά­ρι, με πε­ντα­κά­θα­ρα και κρυ­στάλ­λι­να νερά των ακτών, με ιστο­ρία που πρέ­πει να γνω­ρί­σει ο κό­σμος, με δια­δρο­μές κα­τάλ­λη­λες για πε­ζο­πο­ρία και πο­δη­λα­σία, με τον μο­να­δι­κό βυθό της θά­λασ­σας για scuba diving και με πολύ ωραία και σύγ­χρο­να κα­τα­λύ­μα­τα, θεωρώ ότι είναι ιδα­νι­κός προ­ο­ρι­σμός για τα­ξί­δια ανα­ψυ­χής. Γε­νι­κά στην πε­ριο­χή προ­ω­θεί­ται η ιδέα του “quite luxury”, δη­λα­δή σαν να λέμε «θέλω να πε­ρά­σω απα­ρα­τή­ρη­τος». Ως μέλος αυτής της μι­κρής κοι­νω­νί­ας έχω πίστη στον κά­μα­το των ντό­πιων και στη βο­ή­θεια της πο­λι­τεί­ας και ευ­ελ­πι­στώ ότι θα πάει κα­λύ­τε­ρα η φε­τι­νή σεζόν. Θα επα­να­κάμ­ψου­με αν όχι φέτος, σί­γου­ρα του χρό­νου.

• Ένας καλός chef οφεί­λει πάντα να εξε­λίσ­σε­ται; Εσείς δια­πι­στώ­νω ότι κάθε χρόνο πέρα από τα στά­νταρ πιάτα σας, προ­σθέ­τε­τε και νέες γεύ­σεις, πάντα γύρω από τη με­σο­γεια­κή κου­ζί­να. Τι σας βο­ή­θη­σε να δια­μορ­φώ­σε­τε αυτό το προ­φίλ γα­στρο­νο­μί­ας; Έχετε επη­ρε­α­σθεί από κά­ποια κου­ζί­να;

Η εξέ­λι­ξη ενός σεφ κι ενός εστια­το­ρί­ου είναι ακρι­βό σπορ και ει­δι­κά στην Ελ­λά­δα έχει πολύ υψη­λές φο­ρο­λο­γί­ες και δεν αφή­νει πολλά πε­ρι­θώ­ρια για και­νο­το­μία. Παρά ταύτα έχει και λίγο «τρε­λούς» μά­γει­ρες σαν και εμένα που το πα­λεύ­ου­με… Σκε­φτεί­τε μόνο για να γίνει εξέ­λι­ξη για ένα πιάτο το κό­στος, ερ­γα­το­ώ­ρες, αγορά προ­ϊ­ό­ντων, συ­σκευών για να ολο­κλη­ρω­θεί μια συ­ντα­γή δεν είναι εύ­κο­λη υπό­θε­ση

Για να δια­μορ­φώ­σει κά­ποιος το προ­φίλ ενός εστια­το­ρί­ου του με το τι γα­στρο­νο­μία θέλει να κάνει πρέ­πει να λάβει υπό­ψιν κά­ποιους πα­ρά­γο­ντες όπως την ιστο­ρία, την γε­ω­γρα­φία και το τι πα­ρά­γει ο κάθε τόπος από την στιγ­μή που υπήρ­χε ένα υπό­βα­θρο στο εστια­τό­ριο πά­τη­σα πάνω εκεί και δού­λε­ψα. Οι ει­κό­νες από τη θά­λασ­σα και το βουνό, από το βυθό και τον αγρό της παι­δι­κής μου ηλι­κί­ας επη­ρέ­α­σαν την μα­γει­ρι­κή μου γι’ αυτό οι συ­ντα­γές μου είναι εμπνευ­σμέ­νες από τις πρώ­τες ύλες και τε­χνι­κές του τόπου μας!

• Υπάρ­χει η τάση τα τε­λευ­ταία χρό­νια στη γα­στρο­νο­μία ως προς τη «στρο­φή» στα το­πι­κά προ­ϊ­ό­ντα. Μπο­ρεί ο πρω­το­γε­νής το­μέ­ας της πε­ριο­χής μας να κα­λύ­ψει αυτές τις ανά­γκες;

Αυτή είναι μια πολύ ωραία ερώ­τη­ση κυρία Πα­μπρή και δύ­σκο­λη συ­νά­μα, αυτό είναι και το μυ­στι­κό για να δια­φο­ρο­ποι­η­θού­με από τον αντα­γω­νι­σμό.

Αγαπώ και σέ­βο­μαι όποιον δου­λεύ­ει στον πρω­το­γε­νή τομέα, ψα­ρά­δες, αγρό­τες, κτη­νο­τρό­φους και τους μι­κρούς πα­ρα­γω­γούς γε­νι­κά.

Σαν επι­χεί­ρη­ση συ­νερ­γα­ζό­μα­στε με πολ­λούς από όλη την Ελ­λά­δα. Πράγ­μα­τι υπάρ­χει πε­ρισ­σό­τε­ρη ζή­τη­ση και ει­δι­κά για Π.Ο.Π προ­ϊ­ό­ντα.

Το κρά­τος θα πρέ­πει να νο­μο­θε­τή­σει και τα μενού τον εστια­το­ρί­ων να έχουν έναν αριθ­μό Π.Ο.Π. προ­ϊ­ό­ντων ώστε ν’ ανέ­βει η ζή­τη­ση και να νιώ­σει ασφά­λεια ο πρω­το­γε­νής το­μέ­ας ν’ ανε­βά­σει τη πα­ρα­γω­γή.

Δεν είμαι υπερ­βο­λι­κός. Έχου­με από τις πιο νό­στι­μες και γευ­στι­κές κου­ζί­νες πα­γκο­σμί­ως, δύ­σκο­λα θα βρεις σε άλλες κου­ζί­νες άλλων χωρών συ­ντα­γές με τόσο πλου­ρα­λι­σμό σε λα­χα­νι­κά, όσπρια, ψάρια, χόρτα, κρέ­α­τα, σού­πες, ζυ­μα­ρι­κά, πίτες.

Όταν ει­σά­γου­με μόνο χά­νου­με ότι πλε­ο­νέ­κτη­μα μπο­ρεί να έχου­με. Πρέ­πει να δο­θούν κί­νη­τρα για την ανά­δει­ξη της ελ­λη­νι­κής φι­λο­ξε­νί­ας γε­νι­κά.

• Ποιο είναι αυτό το πιάτο που δεν θα βα­ρε­θεί­τε ποτέ να δη­μιουρ­γεί­τε και πάντα θα το σκέ­φτε­στε και με διά­φο­ρες πα­ραλ­λα­γές;

Ένα πιάτο το οποίο το τρώω από όταν θυ­μά­μαι τον εαυτό μου είναι τα αυγά με ντο­μά­τες (όχι Κα­για­νάς ή στρα­πα­τσά­δα, το ένα μας το έκλε­ψαν οι Τούρ­κοι και το άλλο οι Ιτα­λοί). Η μαμά μας το έφτια­χνε πάντα στην εποχή της ντο­μά­τας και αυτό γιατί η μα­γει­ρι­κή της είναι ας την πούμε «σπαρ­τιά­τι­κη». Δη­λα­δή στην κα­τσα­ρό­λα μπαί­νουν τα εντε­λώς απα­ραί­τη­τα!! Να σκε­φτεί­τε ότι τα πρώτα χρό­νια που μα­γεί­ρευα δεν τολ­μού­σα να κάνω αυγά με ντο­μά­τες εκτός επο­χής ή ρυ­ζό­γα­λο αν το γάλα δεν ήταν κα­τευ­θεί­αν από τα ζώα του βο­σκού παπ­πού μου και αυτό πραγ­μα­τι­κά έχει επη­ρε­ά­σει την μα­γει­ρι­κή μου αρ­κε­τά μπορώ να πω. Κάθε συ­ντα­γή βγαί­νει μετά από πολ­λές ώρες, πρώτα δου­λεύ­ο­ντας τες στο μυαλό μου και έπει­τα με πολ­λές ερ­γα­το­ώ­ρες δο­κι­μά­ζο­ντας και ου το κάθε εξής. Ξέ­ρε­τε η μα­γει­ρι­κή είναι μια τέχνη που δεν φεύ­γει από μέσα σου επει­δή τε­λεί­ω­σες τη βάρ­δια σου ή σχό­λα­σες. Την κου­βα­λάς μαζί σου. Μπο­ρεί να εμπνευ­στείς ένα πιάτο την ώρα που οδη­γάς, την ώρα που κοι­μά­σαι ή που απλά χα­λα­ρώ­νεις.

Εμείς οι μά­γει­ρες εί­μα­στε πολύ κοντά με τους στι­χουρ­γούς/συν­θέ­τες για αυτό και αγα­πάω πολύ και τη μου­σι­κή. Θαυ­μά­ζω για πα­ρά­δειγ­μα τον Μίκη Θε­ο­δω­ρά­κη και όταν τον ακούω ανα­ρω­τιέ­μαι πως εμπνεύ­στη­κε κι έγρα­ψε τέ­τοιους στί­χους δια­μά­ντια σε δύ­σκο­λες επο­χές. Κάπως έτσι και εγώ προ­σπα­θώ να απο­τυ­πώ­σω τις σκέ­ψεις μου στο πιάτο.

• Το επάγ­γελ­μά σας είναι πολύ απαι­τη­τι­κό και αντα­γω­νι­στι­κό, με πολ­λές ώρες ερ­γα­σί­ας και σε εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λο πε­ρι­βάλ­λον πάνω από τις φω­τιές κλπ. Τι ήταν αυτό που σας εντυ­πω­σί­α­σε τόσο στον χώρο της γα­στρο­νο­μί­ας, ώστε να ασχο­λη­θεί­τε με αυτόν;

Αυτό που με εντυ­πω­σιά­ζει είναι η ατε­λεί­ω­τη δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα και φα­ντα­σία της μα­γει­ρι­κής. Είναι μια τέχνη που συ­νέ­χεια εξε­λίσ­σε­ται. Δεν βα­ριέ­σαι ποτέ, έχει συ­νέ­χεια νέες προ­κλή­σεις. Σκε­φτεί­τε μια συ­ντα­γή για να βγει σε κα­θη­με­ρι­νή βάση η ίδια ακρι­βώς τον βαθμό δυ­σκο­λί­ας. Στο σπίτι κά­νεις δυο φορές το ίδιο φα­γη­τό και δύ­σκο­λα θα βγει το ίδιο. Όσον αφορά τον αντα­γω­νι­σμό τον οποίο ανα­φέ­ρε­τε, καλό είναι να υπάρ­χει σε επαγ­γελ­μα­τι­κά και υγιή πάντα πλαί­σια. Σε κάνει κα­λύ­τε­ρο και σε σπρώ­χνει να πας πέρα από το συ­νη­θι­σμέ­νο. Να σκε­φτείς out of the box.

• Υπήρ­ξε κά­ποια στιγ­μή που απο­γοη­τευ­τή­κα­τε;

Απο­γοη­τεύ­σεις παρά πολ­λές και ει­δι­κά στο ξε­κί­νη­μα τις κα­ριέ­ρας μου, διότι διά­λε­ξα τον δύ­σκο­λο δρόμο της δη­μιουρ­γι­κό­τη­τας. Το να δη­μιουρ­γείς είναι κάτι το οποίο δεν υφί­στα­ται (;;;) Το να θες να φτιά­ξεις ένα κλασ­σι­κό πιάτο δί­νο­ντας του άλλη μορφή ή προ­σθέ­το­ντας του υλικά που πα­ρα­δο­σια­κά δεν «ται­ριά­ζουν» για ορι­σμέ­νους είναι ρίσκο γιατί δεν ξέ­ρεις αν το δε­χτεί ο πε­λά­της σου. Ο κό­σμος στην αρχή ήταν πιο δύ­σπι­στος στο να δο­κι­μά­σει και­νούρ­για πιάτα και συ­ντα­γές λίγο δια­φο­ρε­τι­κές από ότι ήταν συ­νη­θι­σμέ­νος.

Για πα­ρά­δειγ­μα ένα πιάτο μου το «Λόπια» με κα­λα­μά­ρι και γα­ρί­δα το έχω στο μενού πολλά χρό­νια αλλά τώρα ο κό­σμος αρ­χί­ζει και το ζη­τά­ει, όπως και τα ρε­βύ­θια με τη σκορ­πί­να ή τον τρα­χα­νά με αστα­κό.

Ήθελα να δια­φο­ρο­ποι­η­θώ από τον αντα­γω­νι­σμό. Υπήρ­ξαν φορές που κοι­μό­μουν μέσα στην κου­ζί­να δεν έφευ­γα. Ήθελα να το κα­τα­φέ­ρω. Μέσα από λάθη και σωστά είχα πάντα επι­μο­νή και υπο­μο­νή αλλά και συμ­μά­χους. Όπως τον πα­τέ­ρα μου που μου έλεγε όλα θα πάνε καλά μην τα πα­ρα­τή­σεις ποτέ, εγώ σε στη­ρί­ζω ότι και να γίνει.

• Σε ποιο επί­πε­δο, κατά τη γνώμη σας, βρί­σκε­ται γα­στρο­νο­μι­κά η Ρόδος;

Δύ­σκο­λη ερώ­τη­ση. Σε σχέση με το πα­ρελ­θόν και με τον αντα­γω­νι­σμό άλλων νη­σιών δεν εί­μα­στε εκεί που πρέ­πει. Κοι­τάξ­τε κα Πα­μπρή, δεν είναι εύ­κο­λο πράγ­μα η εστί­α­ση και η γα­στρο­νο­μία κατ’ επέ­κτα­ση. Κρί­νε­σαι σε κάθε μπου­κιά και σε κάθε πιάτο, γε­γο­νός που πολ­λοί μά­γει­ρες δεν το αντέ­χουν πι­στεύω. Παρά ταύτα γί­νο­νται κά­ποιες προ­σπά­θειες προς την σωστή κα­τεύ­θυν­ση. Η Ρόδος έχει όλα τα φόντα για να γίνει ένας σπου­δαί­ος γα­στρο­νο­μι­κός προ­ο­ρι­σμός. Πρέ­πει να επεν­δύ­σου­με στο προ­σω­πι­κό, στην ποιό­τη­τα και στις υπη­ρε­σί­ες. Στο value for money.

• Ποια είναι η με­γα­λύ­τε­ρη επι­βρά­βευ­ση για σας;

Το εστια­τό­ριο το επι­σκέ­πτε­ται κό­σμος που ούτε στα πιο τρελά μου όνει­ρα δεν είχα φα­ντα­στεί. Αυτό πραγ­μα­τι­κά χα­ρο­ποιεί ιδιαί­τε­ρα εμένα και την γυ­ναί­κα μου Σέβη.

Πολ­λές φορές κά­θο­μαι και συ­νο­μι­λώ μαζί τους για διά­φο­ρα θέ­μα­τα (όχι μόνο μα­γει­ρι­κά) και αυτό για μένα είναι κάτι που δεν το αλ­λά­ζω με τί­πο­τα! Θεωρώ ότι αυτή η επαφή με βοη­θά­ει στο να γί­νο­μαι κα­λύ­τε­ρος σαν άν­θρω­πος. Μέσα από όλο αυτό έχω κα­τα­λά­βει είναι ότι τον πλού­το τον κου­βα­λά­με μέσα μας.

• Ποιες προ­ϋ­πο­θέ­σεις πρέ­πει να πλη­ρούν οι ανερ­χό­με­νοι σεφ ώστε να δη­μιουρ­γή­σουν μια επι­τυ­χη­μέ­νη πο­ρεία;

Επι­τρέψ­τε μου να σας διορ­θώ­σω. Ανερ­χό­με­νοι μά­γει­ρες. Από κει ξε­κι­νά­ει κά­ποιος για να εξε­λι­χθεί. Και για να κα­τα­φέ­ρει να γίνει σεφ πρέ­πει να λιώ­νει στην κυ­ριο­λε­ξία τα πα­πού­τσια του. Να είναι τα­πει­νός. Να έχει δίψα για μά­θη­ση. Να δια­θέ­τει ομα­δι­κό­τη­τα και σε­βα­σμό. Έχει πολύ κα­λούς μά­γει­ρες στο να εκτε­λούν ή να αντι­γρά­φουν συ­ντα­γές. Όμως, υπάρ­χουν και τα­λα­ντού­χοι μά­γει­ρες που δη­μιουρ­γούν πιάτα από το μηδέν.

Είναι δυο δια­φο­ρε­τι­κές πε­ρι­πτώ­σεις. Ένας σεφ λοι­πόν είναι αυτός που έχει πε­ρά­σει από όλα τα πόστα μιας κου­ζί­νας. Είναι αυτός που θα δεί­ξει στο προ­σω­πι­κό της λάν­τζας πως να πλέ­νουν. Αυτός που αν λεί­ψει ο ζα­χα­ρο­πλά­στης ή ο αρ­το­ποιός, να είναι ικα­νός να τον αντι­κα­τα­στή­σει. Να ξέρει να βγά­λει το κο­στο­λό­γιο για ένα μενού. Και το κυ­ριό­τε­ρο όλων να μπο­ρεί να διευ­θύ­νει μέσα στην κου­ζί­να του. Αυτόν ναι, να μπο­ρού­με να τον πούμε σεφ.

• Το μυ­στι­κό για να πε­τύ­χει μια συ­ντα­γή ποιο είναι; Αλή­θεια υπάρ­χει κά­ποιο προ­ϊ­όν που δεν έχετε κα­τα­φέ­ρει στα δικά σας στά­νταρ να το «απο­γειώ­σε­τε»;

Το μυ­στι­κό μου είναι η θε­ω­ρία του τοστ χα,χα,χα! Τι εννοώ: όλοι έχου­με φάει τοστ ας πούμε ζα­μπόν τυρί. Δείτε τι με­γά­λη δια­φο­ρά υπάρ­χει μόνο αν το ψή­σεις στην το­στιέ­ρα και αν το φας άψητο. Τα ίδια υλικά με τη δια­φο­ρά αυτή. Είναι ση­μα­ντι­κό η δια­χεί­ρι­ση τον υλι­κών. Μά­γει­ρας είναι αυτός που ξέρει τι να μην βάλει σε μια συ­ντα­γή για να γίνει νό­στι­μη αλ­λιώς θα βά­ζα­με λίγο από όλα που έχου­με στην κου­ζί­να και κάτι θα έβγαι­νε στο τέλος. Κάθε υλικό έχει την ομορ­φιά του, τη δυ­σκο­λία του και την τε­χνι­κή που πρέ­πει να βά­λεις για να πά­ρεις το κα­λύ­τε­ρο απο­τέ­λε­σμα. Τα υλικά που δεν «απο­γειώ­νω» είναι τα υλικά που δεν έχουν θέση στην ελ­λη­νι­κή κου­ζί­να, όπως σο­λο­μό, κα­βού­ρια, χτέ­νια, πά­πιες, βαλ­σά­μι­κο μάν­γκο, βα­τό­μου­ρα κτλ γε­νι­κά προ­σπα­θώ να δου­λεύω προ­ϊ­ό­ντα που πα­ρά­γο­νται από τα γύρω νησιά πράγ­μα κα­θό­λου εύ­κο­λο.

• Υπάρ­χει κά­ποια πε­ρί­ερ­γη ιστο­ρία που θυ­μά­στε όλα αυτά τα χρό­νια από την πε­λα­τεία σας;

Ιστο­ρί­ες αρ­κε­τές, άλ­λω­στε το μα­γα­ζί είναι από την δε­κα­ε­τία του ’50. Για πα­ρά­δειγ­μα έχω φίλο πε­λά­τη που όποτε έρ­χε­ται στο μα­γα­ζί, κάτι γί­νε­ται, πέ­φτουν οι ασφά­λειες, παίρ­νει φωτιά η σχάρα, πολ­λές φορές καί­γε­ται μια λάμπα!!!

Και από την άλλη, μία συ­γκι­νη­τι­κή ιστο­ρία που θυ­μά­μαι έντο­να είναι όταν ένα παιδί νο­ση­λευό­ταν άρ­ρω­στο σε νο­σο­κο­μείο των Αθη­νών, ερ­χό­ταν ο πα­τέ­ρας του να του κάνω σου­πιό­ρι­ζο να του το πάρει Αθήνα…

• Στο σπίτι μα­γει­ρεύ­εις εσύ ή η Σέβη;

Η Σέβη μα­γει­ρεύ­ει και είναι πολύ καλή σε αυτό, αν και γε­νι­κά είμαι εύ­κο­λος στο φα­γη­τό όταν είμαι σπίτι ψάχνω το απλό η αλή­θεια είναι.