Εθνική Ανδρών Βόλεϊ: Ο αφανής ήρωας Κώστας Καρπαθάκης

Τα φώτα της δη­μο­σιό­τη­τας πέ­φτουν συ­νή­θως στους αθλη­τές και στους προ­πο­νη­τές. Πίσω, όμως, από κάθε αγώνα της Εθνι­κής Αν­δρών, κάθε τα­κτι­κή επι­λο­γή και κάθε προ­σαρ­μο­γή πάνω στο παι­χνί­δι του αντι­πά­λου, υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που αφιε­ρώ­νουν αμέ­τρη­τες ώρες στην κα­τα­γρα­φή, το scouting και την ανά­λυ­ση.

Ανά­με­σα στους «αφα­νείς ήρωες» της «γα­λα­νό­λευ­κης» βρί­σκο­νται η Βα­σι­λι­κή (Βίκυ) Νεντή, στα­τι­στι­κο­λό­γος της Εθνι­κής Αν­δρών και κο­ρυ­φαία στα­τι­στι­κο­λό­γος της Volley League για τη σεζόν 2025-2026, και ο Ρο­δί­της Κώ­στας Καρ­πα­θά­κης, ο οποί­ος την τε­λευ­ταία τριε­τία βρί­σκε­ται στο πλευ­ρό του Κώστα Χρι­στο­φι­δέ­λη ως μέλος του επι­τε­λεί­ου της Εθνι­κής.

Οι δυο τους μί­λη­σαν για ένα ιδιαί­τε­ρα απαι­τη­τι­κό κα­λο­καί­ρι, την πο­ρεία της Ελ­λά­δας μέχρι το Ευ­ρω­βό­λεϊ, τη με­γά­λη νίκη απέ­να­ντι στη Σλο­βε­νία, την πι­κρία για την ορια­κή απώ­λεια της πρό­κρι­σης στην 8αδα, αλλά κυ­ρί­ως για όσα συμ­βαί­νουν μα­κριά από τις κά­με­ρες: τις ερ­γα­το­ώ­ρες της ανά­λυ­σης, τη ση­μα­σία της πλη­ρο­φο­ρί­ας στο σύγ­χρο­νο βόλεϊ και την ανα­γνώ­ρι­ση μιας δου­λειάς που σπά­νια βρί­σκε­ται στο προ­σκή­νιο.

Εμείς θα επι­κε­ντρω­θού­με στα όσα ανέ­φε­ρε ο «δικός μας» Κώ­στας Καρ­πα­θά­κης στην επί­ση­μη ιστο­σε­λί­δα της ΕΟΠΕ .

«Η δια­φο­ρά επι­πέ­δου της ομά­δας είναι εμ­φα­νής»

Ο Κώ­στας Καρ­πα­θά­κης συ­μπλή­ρω­σε το τρίτο του κα­λο­καί­ρι με την Εθνι­κή Ομάδα και πε­ρι­γρά­φει μία σεζόν πρω­τό­γνω­ρη ως προς τη διάρ­κειά της και τις απαι­τή­σεις της. Το Ευ­ρω­βό­λεϊ απο­τέ­λε­σε για τον ίδιο μία δια­φο­ρε­τι­κή εμπει­ρία, στην οποία κάθε πό­ντος και κάθε προ­πό­νη­ση είχαν ξε­χω­ρι­στή βα­ρύ­τη­τα. Πέρα, όμως, από την πίκρα του απο­κλει­σμού, κρατά κυ­ρί­ως την αγω­νι­στι­κή εξέ­λι­ξη της Εθνι­κής.

«Ήταν το τρίτο μου κα­λο­καί­ρι με την Εθνι­κή Ομάδα. Η πρώτη ει­κό­να που εί­χα­με στις αρχές Μαΐου, όταν εί­δα­με το φε­τι­νό κα­λε­ντά­ρι, δεν σε προϊ­δέ­α­ζε για αυτό που τε­λι­κά ζή­σα­με, κυ­ρί­ως ως προς τη με­γά­λη διάρ­κεια του κα­λο­και­ριού.

Και τα προη­γού­με­να κα­λο­καί­ρια εί­χα­με δύο-τρεις μήνες αγω­νι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, όχι με τό­σους αγώ­νες, αλλά με προ­ε­τοι­μα­σί­ες και προ­πο­νή­σεις. Φέτος, από τις 11 Μαΐου μέχρι τις 21 Σε­πτεμ­βρί­ου, ήταν μία συ­νε­χό­με­νη πε­ρί­ο­δος με αγώ­νες και ελά­χι­στα δια­στή­μα­τα χα­λά­ρω­σης. Είναι, όμως, εμπει­ρί­ες που θα εξε­λί­ξουν την ομάδα.

Το πώς βίωσα το Ευ­ρω­βό­λεϊ ήταν κάτι πρω­τό­γνω­ρο. Δεν είχε σχέση με το European League ή με πα­ρό­μοιες διορ­γα­νώ­σεις στις οποί­ες έχω συμ­με­τά­σχει. Όλα τα παι­χνί­δια ήταν ση­μα­ντι­κά. Κάθε πό­ντος και κάθε προ­πό­νη­ση είχαν ση­μα­σία για το απο­τέ­λε­σμα. Αυτό σε φέρ­νει σε μία κα­τά­στα­ση ανά­μει­κτων συ­ναι­σθη­μά­των. Πίεση, κού­ρα­ση, αλλά και χαρά όταν όλα όσα δου­λεύ­εις απο­δί­δουν και φέρ­νουν θε­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα, όπως συ­νέ­βη και σε εμάς.

Το φι­νά­λε ήταν ένα roller coaster συ­ναι­σθη­μά­των. Εκεί που έχεις πε­τύ­χει ση­μα­ντι­κές νίκες, κά­νεις άλλη μία καλή εμ­φά­νι­ση, αλλά τε­λι­κά χά­νεις την πρό­κρι­ση στην οκτά­δα, η οποία θα ήταν κάτι πολύ ση­μα­ντι­κό. Αυτό, βέ­βαια, δεν ση­μαί­νει ότι δεν ήταν ση­μα­ντι­κή και η πρό­κρι­ση στους “16”.

Στα πρώτα δευ­τε­ρό­λε­πτα μετά το τε­λευ­ταίο παι­χνί­δι με την Φιν­λαν­δία, πέρα από τη στε­νο­χώ­ρια του απο­κλει­σμού, αυτό που ένιω­σα ήταν ότι η βελ­τί­ω­ση και η δια­φο­ρά επι­πέ­δου της ομά­δας σε σχέση με το 2024, όταν ξε­κί­νη­σα, είναι εμ­φα­νής. Ξε­κι­νή­σα­με από το Νο33 της πα­γκό­σμιας κα­τά­τα­ξης και τώρα βρι­σκό­μα­στε στο Νο21. Αντα­γω­νι­ζό­μα­στε ομά­δες όπως η Σλο­βε­νία και η Ιτα­λία και δεί­χνου­με ότι μπο­ρού­με να πάμε ακόμη ψη­λό­τε­ρα. Ο πυ­ρή­νας της ομά­δας, με παι­διά ηλι­κί­ας 22 έως 28 ετών, δεί­χνει ότι μπο­ρεί να παί­ξει βόλεϊ υψη­λού επι­πέ­δου».

«Η ανά­λυ­ση βοηθά τον προ­πο­νη­τή να πάρει τις απο­φά­σεις του»

Η δου­λειά των αν­θρώ­πων της στα­τι­στι­κής και του scouting δεν αρ­χί­ζει με το πρώτο σερ­βίς ούτε τε­λειώ­νει με τον τε­λευ­ταίο πόντο. Η κα­τα­γρα­φή, η διόρ­θω­ση και η ανά­λυ­ση των δε­δο­μέ­νων της Εθνι­κής και των αντι­πά­λων δη­μιουρ­γούν έναν κα­θη­με­ρι­νό κύκλο δου­λειάς, ο οποί­ος γί­νε­ται ακόμη πιο απαι­τη­τι­κός σε διορ­γα­νώ­σεις με δια­δο­χι­κούς αγώ­νες.

Ο Κώ­στας Καρ­πα­θά­κης στέ­κε­ται στη σύν­δε­ση ανά­με­σα στην ανά­λυ­ση και την τα­κτι­κή. Τα δε­δο­μέ­να απο­κτούν πραγ­μα­τι­κή αξία όταν με­τα­τρέ­πο­νται σε πλη­ρο­φο­ρί­ες πάνω στις οποί­ες ο προ­πο­νη­τής μπο­ρεί να στη­ρί­ξει τις απο­φά­σεις του. Σε διορ­γα­νώ­σεις με ασφυ­κτι­κό πρό­γραμ­μα, μά­λι­στα, ο δια­θέ­σι­μος χρό­νος για αυτή τη δια­δι­κα­σία μπο­ρεί να είναι ελά­χι­στος.

«Υπάρ­χει ανα­γνώ­ρι­ση από το σταφ και τους αθλη­τές για τη δου­λειά που γί­νε­ται στο κομ­μά­τι του scouting, είτε αφορά τη δική μας ομάδα είτε τους αντι­πά­λους. Αυτό φαί­νε­ται στα meetings που κά­νου­με, στις επι­ση­μάν­σεις, ακόμη και όταν οι ίδιοι οι αθλη­τές έρ­χο­νται και ρω­τούν ή ζη­τούν να δουν κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο από αυτά που έχου­με επι­λέ­ξει να τους πα­ρου­σιά­σου­με.

Η δου­λειά είναι ση­μα­ντι­κή και στο προ­πο­νη­τι­κό κομ­μά­τι, γιατί πρέ­πει να βοη­θή­σεις τον προ­πο­νη­τή να βγά­λει συ­μπε­ρά­σμα­τα και να πάρει απο­φά­σεις για την τα­κτι­κή που θα ακο­λου­θή­σει η ομάδα σε κάθε αγώνα, αλλά και για τη δική μας τα­κτι­κή και ανά­πτυ­ξη του παι­χνι­διού.

Αν κοι­τά­ξει κα­νείς τις κο­ρυ­φαί­ες ομά­δες, θα δει ότι μπο­ρεί να έχουν ακόμη και τρεις στα­τι­στι­κο­λό­γους μαζί τους, προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρούν την απαι­τού­με­νη ποιό­τη­τα στην ανά­λυ­ση, ιδιαί­τε­ρα λόγω της με­γά­λης πο­σό­τη­τας αγώ­νων.

Παί­ξα­με, για πα­ρά­δειγ­μα, με τη Σλο­βε­νία στις 9:00 το βράδυ, τε­λειώ­σα­με μετά τις 11:00 και την επό­με­νη ημέρα αντι­με­τω­πί­ζα­με τη Σου­η­δία νωρίς το με­ση­μέ­ρι. Εί­χα­με ελά­χι­στες ώρες για να προ­ε­τοι­μα­στού­με, ενώ πα­ράλ­λη­λα οι παί­κτες έπρε­πε να κά­νουν reset και να ακο­λου­θή­σουν νέες οδη­γί­ες.

Όλα αυτά μαζί δεί­χνουν τη ση­μα­σία αυτής της δου­λειάς και τη βα­ρύ­τη­τα που έχει για το σύ­νο­λο».

«Ο στα­τι­στι­κο­λό­γος είναι από τους αφα­νείς ήρωες»

Για τον Κώστα Καρ­πα­θά­κη, η ση­μα­σία της συ­γκε­κρι­μέ­νης θέσης φαί­νε­ται ακόμη και από τον τρόπο με τον οποίο κο­ρυ­φαί­οι προ­πο­νη­τές επι­λέ­γουν τους συ­νερ­γά­τες τους. Το γε­γο­νός ότι ο στα­τι­στι­κο­λό­γος βρί­σκε­ται συχνά μα­κριά από τον πάγκο και τις κά­με­ρες δεν μειώ­νει τη βα­ρύ­τη­τα του ρόλου του. Το μή­νυ­μά του προς τα νε­ό­τε­ρα παι­διά είναι να μην απο­θαρ­ρύ­νο­νται από τον με­γά­λο όγκο δου­λειάς.

«Οι επι­λο­γές που κάνει ένας προ­πο­νη­τής στους συ­νερ­γά­τες του είναι πολύ ση­μα­ντι­κές. Έχω ακού­σει από προ­πο­νη­τές καλών ομά­δων να λένε ότι πρώτα επι­λέ­γουν τον στα­τι­στι­κο­λό­γο και μετά τον βοηθό τους. Θε­ω­ρούν ση­μα­ντι­κό να έχουν έναν άν­θρω­πο που θα τους δίνει τις πλη­ρο­φο­ρί­ες που χρειά­ζο­νται και, κυ­ρί­ως, να είναι σω­στές.

Πολ­λές φορές ο στα­τι­στι­κο­λό­γος δεν φαί­νε­ται. Μπο­ρεί να μην βρί­σκε­ται καν στον πάγκο, αλλά να κά­θε­ται μόνος του σε μία γωνία. Είναι ένας από τους αφα­νείς ήρωες μιας ομά­δας.

Πολλά νεαρά παι­διά μπο­ρεί να απο­θαρ­ρύ­νο­νται από τον όγκο της δου­λειάς. Αν, όμως, το κά­νεις στην αρχή της κα­ριέ­ρας σου με ανι­διο­τέ­λεια και διά­θε­ση να μά­θεις, θα βελ­τιω­θείς και η αντα­μοι­βή θα έρθει.

Από τους αν­θρώ­πους που γνω­ρί­ζουν πραγ­μα­τι­κά το άθλη­μα, είναι μία θέση που ανα­γνω­ρί­ζε­ται και αντα­μεί­βε­ται, του­λά­χι­στον ηθικά».