Αφιέρωμα στον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα- Κινημ/ο ΡΟΔΟΝ με την Ίριδα Μαυράκη

Αφιέ­ρωμα στον κορυ­φαίο Ισπανό ποιητή και δρα­μα­τουργό  Φεδε­ρίκο Γκαρθία Λόρκα ‘Federico del Sagrado Corazón de Jesús García Lorca’ θα παρου­σιά­σει η ‘’Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου’’ και το ‘’Κοινωφελές Ιδρυμα Υπο­τρο­φιών Ρόδου Εμμα­νουήλ Χριστ. Στα­μα­τίου και Μαίρη Χριστ. Σταματίου’’ στις 7 Αυγού­στου στο θερινό κινημ/ο ΡΟΔΟΝ με την Ίριδα Μαυράκη

Ο Λόρκα γεν­νή­θηκε στις 5 Ιουνίου 1898 στο Φουέντε Βακέρος. Τα ξημε­ρώ­ματα της 19ης Αυγού­στου 1936 ήρθε το τέλος για τον μεγα­λύ­τερο ίσως ποιητή, ζωγράφο, δρα­μα­τουργό και θεα­τρικό συγ­γρα­φέα και σκη­νο­θέτη. Συνε­λή­φθη στο Βιθνάρ της Ισπα­νίας απο παρα­στρα­τιω­τι­κούς οπαδούς του Φράνκο. Του­φε­κί­ζε­ται χωρίς δίκη με άλλα τρία άτομα και  σωριά­ζε­ται  μέσα σε  ομαδικό τάφο. Μέχρι σήμερα το μεγάλο μυστή­ριο για τον τόπο ταφής του δεν έχει λυθεί.

Ανήκει στη λεγό­μενη «γενιά του ’27», ομάδα συγ­γρα­φέων που προ­σέγ­γισε την ευρω­παϊκή αβάν γκάρντ με εξαι­ρε­τικά απο­τε­λέ­σματα, ούτως ώστε το πρώτο μισό του 19ου αιώνα να ορί­ζε­ται ως «αργυρή εποχή» (edad de plata) της ισπα­νι­κής λογο­τε­χνίας. Ο Λόρκα υπο­σχό­ταν πολλά στη δια­μόρ­φωση και εξέλιξη του ισπα­νι­κού πολι­τι­σμού κάτι που κάνει ακόμα πιο δυσβά­στα­χτο τον απο­λο­γι­σμό του θανάτου του.

Ο ίδιος είχε πεί προ­φη­τικά ίσως ?

«Έπειτα κατά­λαβα  ότι είχα δολο­φο­νη­θεί. Με έψαξαν σε καφε­τέ­ριες, νεκρο­τα­φεία και εκκλη­σίες …αλλά δε με βρήκαν. Δε με βρήκαν ποτέ? Όχι. Ποτέ δε με βρήκαν…»(από τον Ποιητή στη Νέα Υόρκη)

Το πάθος του για την ελευ­θε­ρία ήταν γνωστό. «Εγώ πάντα θα είμαι στο πλευρό αυτών που δεν έχουν τίποτα και στους οποίους δεν επι­τρέ­πε­ται καν να απο­λαύ­σουν ειρη­νικά το τίποτα που έχουν.»

Τα ποι­ή­ματά του έγιναν σύμβολο αντί­στα­σης στο φασισμό σε ολό­κληρη την Ευρώπη. Το έργο του έγινε ιδιαί­τερα γνωστό και στην Ελλάδα. Μετα­φρά­στηκε από πολλούς και άξιους συγ­γρα­φείς (Γκάτσο, Ελύτη, Παπα­δό­πουλο) και μελο­ποι­ή­θηκε από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους συν­θέ­τες (Χατζι­δάκι, Θεο­δω­ράκη, Ξαρχάκο, Γλέζο, Λεοντή, Μαμα­γκάκη και άλλους).

Σπού­δασε στο Πανε­πι­στή­μιο της Γρα­νά­δας φιλο­σο­φία και λογο­τε­χνία ενώ έλαβε πτυχίο Νομικής. Από το 1919 μετα­κο­μί­ζει στην Μαδρίτη και συχνά­ζει στη φοι­τη­τική εστία (Residencia de Estudiantes) όπου γνω­ρί­ζει και ανα­πτύσ­σει φιλία με πολλούς από τους δια­νο­ού­με­νους και καλ­λι­τέ­χνες της εποχής, όπως είναι ο Λουί Μπου­νιουέλ, ο Σαλ­βα­δόρ Νταλί κ.α. Τον επόμενο χρόνο ανε­βαί­νει στο σανίδι το έργο του «Μάγια της Πετα­λού­δας» και κυκλο­φο­ρεί το πρώτο του βιβλίου με ποι­ή­ματα.

Το 1922 δημο­σιεύ­ε­ται το «Κάντε Χόντο» (Cante Jondo, παλιό λαϊκό είδος τρα­γου­διού, στο ύφος του φλα­μένκο). Το 1925 δια­βά­ζει στο Σαλ­βα­δόρ Νταλί το θεα­τρικό του έργο «Μαριάνα Πινιέδα» ενώ το 1928 δημο­σιεύει το «Ρομαν­θέρο Χιτάνο». Γράφει εκτός από το θέατρο έργα και για κου­κλο­θέ­α­τρο, σχε­διά­ζει, ζωγρα­φί­ζει, δίνει δια­λέ­ξεις, γράφει εργα­σίες.

Το 1929, χάρη σε μια υπο­τρο­φία, επι­σκέ­πτε­ται τη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ. Πρό­κει­ται για ένα ταξίδι που σημά­δεψε το έργο του. Εντυ­πω­σιά­ζε­ται από την παντελή έλλειψη πνευ­μα­τι­κής ζωής. «Το εντυ­πω­σιακό για το κρύο και τη σκλη­ρό­τητα είναι η Wall Street. Σε κανένα μέρος του κόσμου δε γίνεται αισθητή όπως εκεί η ολική απουσία του πνεύ­μα­τος: περι­φρού­ρηση της καθαρής επι­στή­μης και δαι­μο­νια­κός σεβα­σμός του παρό­ντος», γράφει ο ίδιος. Οι μόνες ευχά­ρι­στες εντυ­πώ­σεις που απο­κο­μί­ζει είναι οι αφρο­α­με­ρι­κα­νοί, το Χάρλεμ και η μουσική τζαζ. Κατα­γρά­φει τις εμπει­ρίες του από το ταξίδι στη συλλογή «Ο ποιητής στη Νέα Υόρκη».

Τα επόμενα χρόνια ταξι­δεύει στην Κούβα, το Παρίσι, το Λονδίνο, τη Σκωτία, σε πολλές χώρες της Λατι­νι­κής Αμε­ρι­κής ενώ δημο­σιεύ­ο­νται έργα του που έμελε να μείνουν στην ιστορία του θεάτρου και της ποίησης, όπως η «Γέρμα», ο «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας» , ο «Ματω­μέ­νος Γάμος». Ταυ­τό­χρονα ιδρύει τον θίασο «La Barraca» και ανε­βά­ζει έργα κλα­σι­κών Ισπανών δρα­μα­τουρ­γών. Τελευ­ταίο του έργο που δημο­σιεύ­ε­ται είναι «η Συλλογή του Ταμαρίτ».

Στις 16 Ιουλίου, μόλις τρεις μέρες πριν την έναρξη του Εμφυ­λίου, ο ποιητής φεύγει από τη Μαδρίτη για τη Γρανάδα, την πιο συντη­ρη­τική πόλη της Ανδα­λου­σίας. Η κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τική κατά­σταση στη χώρα είναι πλέον εκρη­κτική. Στις 19 του μήνα γίνεται αντι­κυ­βερ­νη­τική επα­νά­σταση στη Γρανάδα (στις πρό­σφα­τες εκλογές πρώτο είχε ανα­δει­χθεί το Λαϊκό Κόμμα) και στις 3 Αυγού­στου του­φε­κί­ζε­ται από τους φαλαγ­γί­τες ο κου­νιά­δος του και δήμαρ­χος της Γρανάδα, δρ. Μοντε­σί­νος. Ο Λόρκα κατα­φεύ­γει στο σπίτι του φίλου του Λουίς Ροσάλες, όπου συλ­λαμ­βά­νε­ται τη νύχτα της 17ης Αυγού­στου.

Το έργο του κυκλο­φό­ρησε ελεύ­θερα στην πατρίδα του το 1975, αφού πέθανε ο Φράνκο.

Η ιδέα και πρόταση για την συναυ­λία αφιέ­ρωμα στον Φεδε­ρίκο Γκαρθία Λόρκα είναι της ερμη­νεύ­τριας Ίριδας Μαυράκη η οποία θα βρεθεί στην Ρόδο από την Βρε­τα­νία  για να προ­ε­τοι­μά­σει την εκδή­λωση στην οποία θα ερμη­νεύ­σει  και τα τρα­γού­δια συνο­δευό­μενη απο 6μελές σχήμα Ρόδιων μου­σι­κών. Η συμ­με­τοχή της Ίριδας είναι αφι­λο­κερ­δής χωρίς αμοιβή.

Η συναυ­λία θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στις 7 Αυγού­στου Κυριακή με ελεύ­θερη είσοδο και με την ευγε­νική παρα­χώ­ρηση του θερινού κινη­μα­το­θε­ά­τρου ΡΟΔΟΝ απο τον ΔΟΠΑΡ.

Φ. Γκ. Λόρκα: «Εγώ ποτέ δεν θα γίνω πολι­τι­κός. Είμαι επα­να­στά­της, γιατί δεν υπάρχει αλη­θι­νός ποιητής που να μην είναι επα­να­στά­της»