Να την ξαναδούμε την «επιστροφή στην κανονικότητα»

Ιδιαί­τερα συζη­τή­σιμη είναι η απόφαση του υπουρ­γείου Εργα­σίας με την οποία δίνο­νται ανα­δρο­μικά επτά μηνών από 4.000 ευρώ και πάνω, σε κάθε συντα­ξιούχο βου­λευτή που εργα­ζό­ταν! Κανείς δεν μπορεί να υπο­στη­ρί­ξει ότι οι συντα­ξιού­χοι βου­λευ­τές πρέπει να μην έχουν ίδια αντι­με­τώ­πιση με τους υπό­λοι­πους συνταξιούχους- άλλωστε και οι δικές τους συντά­ξεις (που όντως ήταν υψηλές) περι­κό­πη­καν κατά πολύ στα δυο χρόνια του Μνη­μο­νίου. Ταυ­τό­χρονα, όμως, η “επι­στροφή στην κανο­νι­κό­τητα”, δεν μπορεί να επα­να­φέ­ρει αντι­λή­ψεις άλλων ετών, που οδή­γη­σαν στην χρε­ο­κο­πία. Δικα­στές πχ που να λαμ­βά­νουν προ­κλη­τι­κές απο­φά­σεις για τις δικές τους συντά­ξεις, βου­λευ­τές να έχουν προ­νο­μιακή μετα­χεί­ριση και κόμματα να δανεί­ζο­νται με σκαν­δα­λώ­δεις όρους, να μην επι­στρέ­φουν τα χρήματα και να μην είναι ουδείς υπεύ­θυ­νος γι’ αυτό- οι υπεύ­θυ­νοι των τρα­πε­ζών, μάλιστα, που τα παρεί­χαν να επι­χει­ρεί­ται παλαιό­τερα να μην τεθούν στην κρίση της δικαιο­σύ­νης, με φωτο­γρα­φι­κές νομο­θε­τι­κές δια­τά­ξεις. Μήπως θα πρέπει να επα­νε­ξε­τα­στεί μια τέτοια “επι­στροφή στην κανο­νι­κό­τητα”;