«Το πρόβλημα δεν είναι το χρέος της χώρας αλλά η έλλειψη εμπιστοσύνης των επενδυτών»

Ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός μίλησε στην Ολο­μέ­λεια, κατά τη συζή­τηση του Κρα­τι­κού Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού του έτους 2018. Κατά την ομιλία του ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός ανέλυσε γιατί η συνο­λική αδυ­να­μία του πολι­τι­κού συστή­μα­τος δικαιώ­νει τους πολίτες που νιώθουν ότι τα πράγ­ματα δεν πάνε καλά. Η έλλειψη συνεν­νό­η­σης και η εστίαση σε συντε­χνιακό επίπεδο απο­σπούν την προσοχή από τη μόνη λύση, την ανά­πτυξη, τόνισε. Όπως είπε χαρα­κτη­ρι­στικά «το πρό­βλημα δεν είναι ο από­λυ­τος αριθμός τους χρέους. Το πρό­βλημα είναι η εμπι­στο­σύνη των αγορών, η εμπι­στο­σύνη των επεν­δυ­τών. Και με όλα αυτά τα στοι­χεία δεν κατο­χυ­ρώ­νε­ται η εμπι­στο­σύνη». Μόνη λύση, για να μπο­ρέ­σει να υπάρξει προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός που δεν θα αυξάνει τη φορο­λο­γία και θα κόβει τις συντά­ξεις, είναι κατά τον Δημήτρη Κρε­μα­στινό να γίνει Κυβέρ­νηση που θα εφαρ­μό­σει ένα ενιαίο πρό­γραμμα ανά­πτυ­ξης που θα ανα­κτή­σει την αξιο­πι­στία και τη σοβα­ρό­τητα της χώρας, εντός και εκτός συνόρων.

Ανα­λυ­τικά, η ομιλία του ήταν η εξής:

«ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ (Ε΄ Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής):Ο κόσμος όλα αυτά τα χρόνια, που τα ονο­μά­ζει «μνη­μο­νιακά χρόνια», ελπίζει ότι ο επό­με­νος προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός θα είναι καλύ­τε­ρος από αυτόν που ζει, δηλαδή από τον προη­γού­μενο. Και δια­ψεύ­δε­ται. Τελευ­ταία του ελπίδα, λοιπόν, είναι ότι ο επό­με­νος, επειδή θα ονο­μα­στεί «μετα­μνη­μο­νια­κός», θα είναι καλύ­τε­ρος. Είναι η τελευ­ταία του ελπίδα, γιατί με δεδο­μέ­νες τις αδυ­να­μίες του πολι­τι­κού συστή­μα­τος, όπου δεν μπορούν τα κόμματα -ακόμα και αυτά που λέγο­νται κόμματα του ευρω­παϊ­κού τόξου- να συνεν­νοη­θούν μεταξύ τους για το ποια θα είναι η ενιαία γραμμή εξόδου από το αδιέ­ξοδο, με δεδο­μένο ότι η δικαιο­σύνη σήμερα δίνει την εντύ­πωση ότι ενδια­φέ­ρε­ται για τον εαυτό της πρώ­τι­στα και δευ­τε­ρευό­ντως για όλους τους άλλους -θέματα μισθο­λο­γικά, θέματα «πόθεν έσχες»- με δεδο­μένο ότι τα ΜΜΕ καταγ­γέλ­λο­νται ότι πρω­τί­στως ενδια­φέ­ρο­νται για τα συμ­φέ­ρο­ντα των ιδιο­κτη­τών τους και λιγό­τερο για όλα τα άλλα προ­βλή­ματα, αντι­λαμ­βά­νε­στε πως ο κόσμος πιστεύει ότι τα πράγ­ματα δεν πάνε καθόλου καλά και ότι η χώρα αντι­με­τω­πί­ζει αδιέ­ξοδο.

Μήπως έχει δίκιο; Και γιατί το λέω αυτό; Διε­ρω­τη­θή­καμε ποτέ γιατί το 2010 οι αγορές έπαψαν να εμπι­στεύ­ο­νται την Ελλάδα και να τη δανειο­δο­τούν, η οποία -αν δεν κάνω λάθος- είχε 320 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ χρέος, ενώ η Ιταλία την ίδια εποχή είχε εξα­πλά­σιο χρέος -περίπου 2,5 τρι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ- η δε Αμερική πολ­λα­πλά­σιο χρέος -πλησιάζει τα 20 τρι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ- και η Ιαπωνία το ίδιο; Δια­νο­ή­θηκε ποτέ κανένας να κόψει τη δανειο­δό­τηση αυτών των χωρών; Διε­ρω­τη­θή­καμε; Αυτό συνέβη, διότι, δυστυ­χώς, από τη χώρα μας δεν ήλπιζε κανένας τίποτα. Η παρα­γωγή ήταν μηδε­νική, είχαμε πολύ περιο­ρι­σμέ­νες εξα­γω­γές και ουσια­στικά ζούσαμε από τα δανεικά.

Είπαμε, λοιπόν, ότι έχουμε 320 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ χρέος και στα­μα­τάμε μέχρις εδώ. Και άρχισε το μεγάλο πρό­βλημα των μνη­μο­νίων, μνη­μό­νια τα οποία το κάθε κόμμα ή ο κάθε Πρω­θυ­πουρ­γός υπο­σχό­ταν ότι θα τα ξεπε­ρά­σει με το δικό του σχέδιο. Και, βεβαίως, η απο­γο­ή­τευση ήταν μεγάλη όταν ερχόταν στην εξουσία και το σχέδιό του για έξοδο από τα μνη­μό­νια -τουλάχιστον αυτό που είχε υπο­σχε­θεί στον κόσμο- δεν απέδιδε.

Και σήμερα πού βρι­σκό­μα­στε; Έχουμε ακόμα capital controls, παρότι οι πρώτοι Υπουρ­γοί ανά εξάμηνο έλεγαν ότι θα αρθούν. Τώρα δεν γνω­ρί­ζουν πότε θα αρθούν. Ξέρετε καμία χώρα να ευη­με­ρεί, να έχει ανά­πτυξη με capital controls; Εγώ, του­λά­χι­στον, δεν ξέω καμία χώρα. Πώς θα εμπι­στευ­θούν οι επεν­δυ­τές να φέρουν τα λεφτά τους, όταν τους λέμε ότι δεν θα τα κρα­τή­σουμε -δηλαδή θα τα μπλο­κά­ρουμε, όπως συνέβη και με τα προηγούμενα- αφού υπάρχει ήδη το μπλο­κά­ρι­σμα των προη­γου­μέ­νων; Θα φέρει ο άλλος εύκολα τα λεφτά του εδώ και δεν θα τα πάει σε μια ασφα­λέ­στερη αγορά;

Αυτά είναι προ­βλή­ματα τα οποία δεν ξεπερ­νιού­νται εύκολα. Δεν υπάρχει παρα­γωγή,  δεν υπάρ­χουν ουσια­στι­κές εξα­γω­γές, αλλά το χει­ρό­τερο είναι ότι δεν υπάρχει και προ­ο­πτική. Διότι η προ­ο­πτική δεν είναι ότι ενδε­χο­μέ­νως θα ανα­διαρ­θρω­θεί το χρέος. Εντάξει, θα ανα­διαρ­θρω­θεί το χρέος. Το πρό­βλημα δεν είναι ο από­λυ­τος αριθμός τους χρέους. Το πρό­βλημα είναι η εμπι­στο­σύνη των αγορών, η εμπι­στο­σύνη των επεν­δυ­τών. Και με όλα αυτά τα στοι­χεία δεν κατο­χυ­ρώ­νε­ται η εμπι­στο­σύνη.

Όταν ήμουν Πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σεων και ρώτησα τον Όλι Ρεν που ήταν τότε υπεύ­θυ­νος για την οικο­νο­μία και την ευρω­παϊκή συναλ­λαγ­μα­τική πολι­τική, μου είπε: «Το πρό­βλημά σας είναι το πολι­τικό σας σύστημα». «Γιατί;» τον ρώτησα. Τότε ήταν εκατόν εξήντα πέντε οι Βου­λευ­τές, τώρα είναι εκατόν πενήντα τρεις που ψηφί­ζουν, με πόνο…, όπως λένε και οι ίδιοι, αλλά ψηφί­ζουν, όπως και οι προη­γού­με­νοι, βέβαια. «Διότι…» -μου λέει ο Όλοι Ρεν- «…πώς είναι δυνατόν να έρθει ο επεν­δυ­τής να επεν­δύ­σει, όταν ξέρει ότι ακόμα και ο ίδιος Υπουρ­γός -όχι το ίδιο το κόμμα- αλλάζει τον ανα­πτυ­ξιακό νόμο; Πώς είναι δυνατόν να έρθει ο επεν­δυ­τής να επεν­δύ­σει όταν το άλλο κόμμα λέει πως όταν έρθει στην εξουσία θα κάνει τα αντί­θετα»;

Οπότε, αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι οι άνθρω­ποι που μας τα λένε αυτά, έχουν δίκιο. Εμείς, δυστυ­χώς, δεν θέλουμε να τα κατα­νο­ή­σουμε. Και όχι μόνο δεν θέλουμε να τα κατα­νο­ή­σουμε, αλλά κατη­γο­ρεί και ο ένας τον άλλο, που είναι το χει­ρό­τερο απ’ όλα, και δίνουμε πια την εντύ­πωση ότι δεν είμαστε σοβαρό κράτος.

Από την ηγεσία της Πορ­το­γα­λίας ο ένας είναι Γενικός Γραμ­μα­τέας του ΟΗΕ και ο άλλος -ο πρώην Υπουρ­γός Οικονομικών- είναι ο Πρό­ε­δρος του Eurogroup. Εμείς τι κάνουμε; Δεν διε­ρω­τά­ται κανένας από τους τρια­κό­σιους από εμάς τι γίνεται σε αυτή τη χώρα;

Δυστυ­χώς, η λύση είναι μία. Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος -εγώ το είχα πει από αυτή τη θέση το 2010 και τότε θεω­ρού­μουν αιρετικός- να γίνει μία κυβέρ­νηση, η οποία να είναι κυβέρ­νηση που θα εφαρ­μό­σει ένα ενιαίο πρό­γραμμα. Δεν με ενδια­φέ­ρει ποιος θα είναι ο Πρω­θυ­πουρ­γός. Πρέπει, όμως, να έχει ένα ενιαίο πρό­γραμμα αξιο­πι­στίας, για να μην περι­μέ­νουν οι δυστυ­χείς συμπο­λί­τες μας ότι δεν θα μειω­θούν ξανά οι μισθοί και οι συντά­ξεις και δεν θα αυξηθεί η φορο­λο­γία.

Αν δεν υπάρξει ανά­πτυξη, είτε τελειώ­σει το μνη­μό­νιο, είτε όχι, τα μέτρα που θα έρθουν, θα είναι χει­ρό­τερα. Δεν πρέπει να απο­προ­σα­να­το­λί­ζουμε τον κόσμο. Κανένα κόμμα δεν πρέπει να τον απο­προ­σα­να­το­λί­ζει, γιατί δεν είναι περί­ο­δος να ανα­ζη­τή­σουμε το 1909. Έχουν περάσει αυτά τα χρόνια και δεν ξανα­έρ­χο­νται. Όμως, η ευθύνη ανήκει στον Πρω­θυ­πουργό και στον Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας -γιατί και ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας μόνος του, σύμφωνα με το Σύνταγμα, δεν μπορεί να πάρει πρωτοβουλία- να κινη­θούν προς αυτήν την κατεύ­θυνση, για να επι­τύ­χουν το αυτο­νό­ητο, να δώσουμε την εντύ­πωση ότι είμαστε μία σοβαρή χώρα.»