Σύλλογος ΑμεΑ Ρόδου για παράνομη Μ.Κ.Ο.: Ο ανθρώπινος πόνος , η αξιοπρέπεια και η αναπηρία , δεν μπορούν να αποτελούν πεδίο δράσης οικονομικής εκμετάλλευσης

Ο Σύλ­λο­γος ΑμεΑ Επαρ­χίας Ρόδου εκφρά­ζει την έντονη αγα­νά­κτηση, τον απο­τρο­πια­σμό και τον βαθύ προ­βλη­μα­τι­σμό του για τις πρό­σφα­τες καταγ­γε­λίες που είδαν το φως της δημο­σιό­τη­τας σχετικά με τη δράση Μη Κυβερ­νη­τι­κής Οργά­νω­σης ( Μ.Κ.Ο.) στη Βόρεια Ελλάδα και τη δια­χεί­ριση χρη­μά­των που, σύμφωνα με τα δημο­σιευό­μενα στοι­χεία, συγκε­ντρώ­νο­νταν μέσω φιλαν­θρω­πι­κών εράνων ακόμη και στο όνομα παιδιών με σοβαρές ασθέ­νειες.

Εφόσον οι καταγ­γε­λίες αυτές επι­βε­βαιω­θούν από τις αρμό­διες αρχές, πρό­κει­ται για μια υπόθεση που συνιστά κατά­χρηση της εμπι­στο­σύ­νης των πολιτών και μία από τις πλέον απο­κρου­στι­κές μορφές εκμε­τάλ­λευ­σης του ανθρώ­πι­νου πόνου. Η αγωνία των οικο­γε­νειών, η ανάγκη των ασθενών και η διάθεση αλλη­λεγ­γύης της κοι­νω­νίας, δεν μπορούν να μετα­τρέ­πο­νται σε μέσα ιδιο­τε­λών επι­διώ­ξεων ή οικο­νο­μι­κού οφέλους.

Τα γεγο­νότα αυτά ανα­δει­κνύ­ουν την ανάγκη μιας σοβαρής δημό­σιας συζή­τη­σης γύρω από τους κάθε λογής αυτό­κλη­τους «σωτήρες», «προ­στά­τες» και «εκπρο­σώ­πους» των ανθρώ­πων με ανα­πη­ρία και των ευά­λω­των συμπο­λι­τών μας. Τα τελευ­ταία χρόνια παρα­τη­ρεί­ται η εμφά­νιση πλήθους συλ­λό­γων, οργα­νώ­σεων και ομάδων που διεκ­δι­κούν ρόλο εκπρο­σώ­πη­σης και υπε­ρά­σπι­σης κοι­νω­νι­κών ομάδων με ιδιαί­τε­ρες ανάγκες. Ανα­γνω­ρί­ζουμε ότι πολλοί φορείς επι­τε­λούν αξιό­λογο και ουσια­στικό κοι­νω­νικό έργο, με συνέ­πεια, ανι­διο­τέ­λεια και πραγ­μα­τική προ­σφορά. Όμως δεν είναι όλοι ίδιοι.

Η ύπαρξη ενός τίτλου, μιας νομικής μορφής ή μιας έντονης παρου­σίας στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης δεν απο­τε­λεί από μόνη της από­δειξη κοι­νω­νι­κής προ­σφο­ράς, ούτε παρέχει το δικαί­ωμα σε κανέναν να εμφα­νί­ζε­ται ως απο­κλει­στι­κός εκφρα­στής ή προ­στά­της των ανθρώ­πων που δοκι­μά­ζο­νται.

Η ανα­πη­ρία, η ασθέ­νεια, η ανάγκη και η ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια δεν επι­τρέ­πε­ται να απο­τε­λούν πεδίο εκμε­τάλ­λευ­σης. Η αγωνία μιας οικο­γέ­νειας δεν μπορεί να μετα­τρέ­πε­ται σε αφορμή για αδια­φα­νείς εράνους και ανε­ξέ­λεγ­κτη συγκέ­ντρωση χρη­μά­των. Η ευαι­σθη­σία των πολιτών δεν μπορεί να γίνεται αντι­κεί­μενο εκμε­τάλ­λευ­σης από επι­τή­δειους. Όποιος ζητά τη στήριξη της κοι­νω­νίας στο όνομα ανθρώ­πων που βρί­σκο­νται σε ανάγκη ,οφείλει να λει­τουρ­γεί με απόλυτη δια­φά­νεια, λογο­δο­σία και σεβασμό.

Ο Σύλ­λο­γος ΑμεΑ Επαρ­χίας Ρόδου καλεί τους πολίτες να είναι ιδιαί­τερα προ­σε­κτι­κοί πριν στη­ρί­ξουν οικο­νο­μικά έναν έρανο ή κοι­νο­ποι­ή­σουν δημό­σιες εκκλή­σεις βοή­θειας. Είναι απα­ραί­τητο να ανα­ζη­τούν απα­ντή­σεις σε βασικά ερω­τή­ματα:

Ποιοι βρί­σκο­νται πίσω από τον φορέα;

Ποια είναι η μέχρι σήμερα δια­δρομή και το έργο του;

Ποιους εκπρο­σω­πεί πραγ­μα­τικά;

Πώς δια­χει­ρί­ζε­ται τα χρήματα που συγκε­ντρώ­νει;

Πού κατα­λή­γουν οι δωρεές των πολιτών;

Τα ερω­τή­ματα αυτά δεν απο­τε­λούν έκφραση καχυ­πο­ψίας. Απο­τε­λούν πράξη υπευ­θυ­νό­τη­τας και προ­στα­σίας της ίδιας της κοι­νω­νι­κής αλλη­λεγ­γύης.

Ταυ­τό­χρονα, η ευθύνη δεν μπορεί να μετα­φέ­ρε­ται απο­κλει­στικά στους πολίτες. Η Πολι­τεία οφείλει να προ­στα­τεύ­σει απο­τε­λε­σμα­τικά τους ανθρώ­πους με ανα­πη­ρία, τους ασθε­νείς, τα παιδιά και τις οικο­γέ­νειές τους από φαι­νό­μενα απάτης, οικο­νο­μι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης και παρα­πλά­νη­σης. Οφείλει επίσης να δια­μορ­φώ­νει και να εφαρ­μό­ζει αυστη­ρούς κανόνες δια­φά­νειας και ελέγχου για κάθε φορέα που πραγ­μα­το­ποιεί εράνους, συγκε­ντρώ­νει δωρεές ή απευ­θύ­νε­ται δημόσια ζητώ­ντας οικο­νο­μική ενί­σχυση για κοι­νω­νι­κούς και φιλαν­θρω­πι­κούς σκοπούς.

Κάθε πολίτης πρέπει να γνω­ρί­ζει ποιος συγκε­ντρώ­νει χρήματα, για ποιο σκοπό, με ποια ιδιό­τητα, με ποιον τρόπο γίνεται η δια­χεί­ρισή τους και πού τελικά κατα­λή­γει κάθε ευρώ που προ­σφέ­ρει.

Τέτοιου είδους περι­στα­τικά , προ­κα­λούν μια δεύτερη, εξίσου σοβαρή συνέ­πεια: τραυ­μα­τί­ζουν την εμπι­στο­σύνη της κοι­νω­νίας. Όταν ένας έντιμος φορέας ή μια οικο­γέ­νεια που βρί­σκε­ται σε πραγ­μα­τική ανάγκη χρεια­στεί αύριο τη στήριξη των πολιτών, πολλοί θα διστά­σουν να αντα­πο­κρι­θούν, φοβού­με­νοι ότι ενδέ­χε­ται να εξα­πα­τη­θούν. Και τελικά το μεγα­λύ­τερο κόστος αυτής της δυσπι­στίας το πλη­ρώ­νουν εκείνοι που έχουν πραγ­μα­τικά ανάγκη.

Οι άνθρω­ποι με ανα­πη­ρία δεν χρειά­ζο­νται αυτό­κλη­τους σωτήρες. Χρειά­ζο­νται σεβασμό, αξιο­πρέ­πεια, ίσα δικαιώ­ματα, ουσια­στική υπο­στή­ριξη και ανα­γνω­ρι­σμέ­νους, αξιό­πι­στους, υπεύ­θυ­νους και δια­φα­νείς φορείς στο πλευρό τους.

Κανείς δεν δικαιού­ται να χρη­σι­μο­ποιεί την ανα­πη­ρία, την ασθέ­νεια, την ανθρώ­πινη ανάγκη ή τον πόνο ενός συναν­θρώ­που μας ως μέσο προ­σω­πι­κής προ­βο­λής, κοι­νω­νι­κής ανέ­λι­ξης ή οικο­νο­μι­κού οφέλους.

ΝΑΙ στην αλλη­λεγ­γύη.

ΝΑΙ στην κοι­νω­νική προ­σφορά.

ΝΑΙ στη δια­φά­νεια, τον έλεγχο και τη λογο­δο­σία.

Οι πραγ­μα­τι­κοί άνθρω­ποι της προ­σφο­ράς δεν αυτο­α­να­κη­ρύσ­σο­νται «σωτήρες» και «προ­στά­τες». Τους ανα­γνω­ρί­ζει η κοι­νω­νία μέσα από το έργο, τη συνέ­πεια και την προ­σφορά τους.

Γιατί ο ανθρώ­πι­νος πόνος δεν είναι εμπό­ρευμα και η αλλη­λεγ­γύη των πολιτών δεν μπορεί να γίνεται λεία κανενός.

Το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο του  Συλ­λό­γου ΑμεΑ Επαρ­χίας Ρόδου