Τι φταίει;

Bασικό θέμα συζή­τη­σης την περα­σμένη εβδο­μάδα, ήταν το γεγονός ότι οι μαθητές μας πάτωσαν χει­ρό­τερα από κάθε άλλη φορά στο τεστ PISA, το πιο αξιό­πι­στο διεθνώς τεστ για 15χρονους εφήβους, φανε­ρώ­νο­ντας πως έχουμε ένα από τα χει­ρό­τερα εκπαι­δευ­τικά συστή­ματα στον κόσμο. Βλέπω κάποιους να ιχυ­ρί­ζο­νται ότι αυτό το τεστ δεν είναι αξιό­πι­στο επειδή δήθεν μετράει πόσο κατάλ­λη­λος είναι κάποιος μαθητής για τη βιο­μη­χα­νία. Προ­φα­νώς είναι παρα­πλη­ρο­φο­ρη­μέ­νοι, δεν έψαξαν και δεν είδαν καν τα θέματα, και παρα­πλη­ρο­φο­ρούν και άλλους. Έψαξα λοιπόν και βρήκα τα θέματα που τους έβαλαν στις φυσικές επι­στή­μες: Ένα υπέροχο θέμα με τρεις πανέ­μορ­φες ερω­τή­σεις για τα μετα­να­στευ­τικά πουλιά, κι άλλες τόσες υπέ­ρο­χες ερω­τή­σεις σε άλλο θέμα για τους μετε­ω­ρί­τες, τα πεφτα­στέ­ρια. Κανένα ερώτημα δεν απαι­τούσε ειδικές γνώσεις, αρκούσε ο έφηβος να παρα­τη­ρεί τον κόσμο γύρω του και να έχει κοινή λογική. Κι ασφαλώς, κανένα από αυτά τα θέματα δε μετράει δήθεν πόσο κατάλ­λη­λος είναι ο αυρια­νός πολίτης για το «κέρδος των βιο­μη­χα­νιών»  όπως ισχυ­ρί­ζο­νται κάποιοι. Μετράει ίσως πόσο ευαί­σθη­τος είναι ο αυρια­νός πολίτης σε θέματα περι­βάλ­λο­ντος και στη μαγεία του φυσικού κόσμου που μας περι­βάλ­λει.

Αλλά ας  δούμε την άποψη ενός πιο ειδικού.Γράφει ο Ανδρέας Ζαμπού­κας , καθη­γη­τής κλασ­σι­κής φιλο­λο­γίας μεταξύ άλλων : «…Tι στο καλό συμ­βαί­νει στα μυαλά τους, όταν γράφουν; Φταίνε μόνο οι υπο­λο­γι­στές και τα κινητά που χάθηκε η εστίαση στο συγκε­κρι­μένο και μπερ­δεύ­ουν εικόνες, λέξεις και άσχετες πλη­ρο­φο­ρίες; Τι φταίει που το μυαλό δεν λει­τουρ­γεί σωστά και δεν αντα­πο­κρί­νε­ται σε αυτά που ο άλλος κόσμος μπορεί και αντα­πε­ξέρ­χε­ται; Τα συνη­θι­σμένα και πολύ γνωστά αλλά τόσο ακλό­νητα που δεν αλλά­ζουν. Εκτός από το υπουρ­γείο Παι­δείας που αλλάζει υπουρ­γούς και ιδε­ο­λη­ψίες σαν τα που­κά­μισα. Δάσκα­λοι και καθη­γη­τές μεγάλης ηλικίας οι οποίοι στο μεγα­λύ­τερο ποσοστό τους, δεν κατα­νο­ούν τι συμ­βαί­νει έξω από την Ελλάδα και ίσως έξω από το σπίτι τους… Φιλο­σο­φία χρη­σι­μο­θήρα και αδυ­να­μία έλλογης χρήσης επι­χει­ρη­μά­των, ορθο­λο­γι­κής δια­τύ­πω­σης απόψεων και επα­γω­γι­κών σκέψεων για τους μαθητές. Αδια­φο­ρία για τις ευθύνες του διευ­θυ­ντή που δια­χει­ρί­ζε­ται το σύστημα της εκπαι­δευ­τι­κής μονάδας και εντα­τι­κο­ποί­ηση της υπο­κουλ­τού­ρας στο εξω­σχο­λικό περι­βάλ­λον. Και λαϊ­κι­σμός! Αφό­ρη­τος και ανε­λέ­η­τος λαϊ­κι­σμός, που εγκλω­βί­ζει τους πάντες στο να μην τολ­μή­σουν τίποτα ουσια­στικό, πέρα από τις νευ­ρώ­σεις τους για υπε­ρά­σπιση του ατο­μο­κε­ντρι­σμού τους. Ε, όλα αυτά και πολλά άλλα ξεκό­βουν τον μέσο όρο της Ελλάδας από τον υπό­λοιπο δυτικό κόσμο και διευ­ρύ­νουν το χάσμα μεταξύ χαρι­σμα­τι­κών Ελλήνων και κοι­νω­νίας. Η μειο­ψη­φία των καλών μαθητών προ­χω­ράει μόνη της και αρι­στεύει μέσα και έξω από τη χώρα. Αλίμονο όμως, σε αυτή τη «μεσό­τητα» που κάθε χρόνο πέφτει ακόμα πιο χαμηλά, κατα­δι­κά­ζο­ντας όλους μας στη μετριό­τητα. Γιατί οι κοι­νω­νίες από το μέσο όρο εξαρ­τώ­νται κυρίως και όχι από τους άρι­στους. Ο μέσος όρος ψηφίζει και εκλέγει τις κυβερ­νή­σεις, όχι οι άριστοι…»