Της έκτακτης ενίσχυσης και προσωρινής ανακουφίσεως το ανάγνωσμα

Στις 21/12/1931 η κυ­βέρ­νη­ση ετοι­μά­ζε­ται να πάρει έκτα­κτα μέτρα για να αντι­με­τω­πι­στεί η φτώ­χεια. Εμπνευ­στής ο νέος τότε Γε­ώρ­γιος Πα­παν­δρέ­ου. Βάσει του σχε­δί­ου, προ­βλε­πό­ταν « ανα­γρα­φή κον­δυ­λί­ου εις τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό των Δήμων ύψους 5% , υπο­χρε­ω­τι­κή ει­σφο­ρά των ευ­πό­ρων τά­ξε­ων εφ άπαξ, η οποία θα ποι­κί­λη από 10.000-50.000  δραχ­μών, δια τους πλου­σιο­τέ­ρους. Η αρ­χι­κώς γε­νο­μέ­νη σκέ­ψις περί αυ­ξή­σε­ως του λευ­κού άρτου κατά 20-30 λεπτά κατ’ οκάν δεν θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί τε­λι­κώς καθ’ όλας τας πι­θα­νό­τη­τας.»  Η δε φη­μο­λο­γία για πε­ρι­κο­πές των υπαλ­λή­λων των Τρα­πε­ζών και των ανω­νύ­μων εται­ριών υπέρ των από­ρων «προ­ε­κά­λε­σεν ζωηρά εξέ­γερ­σιν. Οι μι­σθοί των υπαλ­λή­λων κα­τώ­τε­ροι κατά κα­νό­να του ορίου συ­ντη­ρή­σε­ως , υπέ­στη­σαν κατά την τε­λευ­ταί­αν πε­ρί­ο­δον δρα­μα­τι­κάς μειώ­σεις είτε δια της ευ­θεί­αν πε­ρι­κο­πής, είτε δια της κα­ταρ­γή­σε­ως του 13ου μι­σθού, πα­σχα­λι­νών επι­δο­μά­των κ.λ.π. Την ιτα­μό­τη­τα του νέου  πρα­ξι­κο­πή­μα­τος ενα­ντί­ον των ερ­γα­ζο­μέ­νων βιο­πα­λαι­στών κα­θι­στά ακόμη εκ­δη­λω­τέ­ραν το ότι λαμ­βά­νειν χώραν καθ’ ην στιγ­μήν το κρά­τος εξα­κο­λου­θεί να πλη­ρώ­νει μέχρι οβο­λού τα χρέη του προς τα διε­θνή λη­στρι­κά συ­γκρο­τή­μα­τα ενι­σχύ­ει τους εφο­πλι­στάς και χο­ρη­γεί δά­νεια εκα­τομ­μυ­ρί­ων εις την εται­ρί­αν λι­πα­σμά­των κ.λ.π.» έλεγε το συν­δι­κα­λι­στι­κό τους όρ­γα­νο. Το Υπουρ­γι­κό Συμ­βού­λιο θα δια­φω­νή­σει και θα απορ­ρί­ψει τις έκτα­κτες ει­σφο­ρές που πρό­τει­νε ο Πα­παν­δρέ­ου επι­λέ­γο­ντας την  προ­σω­ρι­νή ανα­κού­φι­ση των από­ρων « κατά τας επι­κει­μέ­νας ημέ­ρας των εορ­τών» μέσω των Δήμων, «ενι­σχύ­ο­ντας ταυ­τό­χρο­να  τα φι­λαν­θρω­πι­κά ιδρύ­μα­τα δια τας δα­πά­νας των συσ­σι­τί­ων» και με­τα­θέ­το­ντας «βρα­δύ­τε­ρα την μο­νι­μο­τέ­ρα βα­θύ­τε­ρη αντι­με­τώ­πι­ση του προ­βλή­μα­τος της κοι­νω­νι­κής πρό­νοιας, μετά από με­λέ­τη από την συ­στα­θεί­σα γι­΄αυ­τό τον λόγο επι­τρο­πή» Τι πρω­τό­τυ­πες αυτές οι με­λέ­τες, οι επι­τρο­πές, οι προ­σω­ρι­νές ανα­κου­φί­σεις, τα συσ­σί­τια, οι Δήμοι, οι «φι­λάν­θρω­ποι». Κατά τα λοιπά, μόνο οι δραχ­μές άλ­λα­ξαν, οι οκά­δες, τα ονό­μα­τα των «διε­θνών λη­στρι­κών συ­γκρο­τη­μά­των» και ο… αιώ­νας.

Υ.Γ. Το πρό­βλη­μα δεν είναι ότι ο κ. Τσί­πρας μοι­ρά­ζει λεφτά. Το πρό­βλη­μα είναι ότι ο κάθε ένας που κά­θε­ται στην θέση του πρω­θυ­πουρ­γού μπο­ρεί να μοι­ρά­ζει λεφτά κατά πως του γου­στά­ρει και ανά­λο­γα με τους προ­σω­πι­κούς του σχε­δια­σμούς. Κοι­τώ­ντας  να τα κου­τσο­βο­λέ­ψου­με για κάνα δυο μέρες με φτη­νές πα­ρη­γο­ριές. Και μετά βλέ­που­με. Έχει ο Θεός, μέχρι να βρε­θεί ο Πρω­θυ­πουρ­γός  που θα μοι­ρά­ζει έκτα­κτες πα­ρο­χές όχι από… ευαι­σθη­σία αλλά από αυ­τούς που είναι εκεί έξω και  δη­μιουρ­γούν ει­σό­δη­μα, και θέ­σεις απα­σχό­λη­σης.