Βασίλης Υψηλάντης: Αγαπώ τα νησιά της Δωδεκανήσου, όπως ο γονιός αγαπά τα παιδιά του

Σε μια απο­κα­λυ­πτική συνέ­ντευξη, ο Βασίλης Υψη­λά­ντης μάς μίλησε για τις δύσκο­λες στιγμές της πολι­τι­κής του δια­δρο­μής αλλά και για τις στιγμές που είπε πως αξίζει να είσαι άνθρω­πος και πολι­τι­κός. Επι­πλέον, συζη­τή­σαμε για τις προ­κλή­σεις του φετινού καλο­και­ριού στον του­ρι­σμό και για τη συμπλή­ρωση δύο ετών της κυβέρ­νη­σης.

στην Άννα Καρα­βο­κύρη

Η κυβέρ­νηση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη έκλεισε δύο χρόνια δια­κυ­βέρ­νη­σης. Πώς απο­τι­μάτε αυτή την περίοδο;

Στα δύο πρώτα χρόνια, η κυβέρ­νηση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη έβγαλε τη χώρα από μια κατά­σταση διε­θνούς ανυ­πο­λη­ψίας, που υπέ­θαλπε τη θέση της και κλόνιζε την προ­ο­πτική της. Ήταν μια δύσκολη νίκη κατά του κακού παρελ­θό­ντος της πατρί­δας μας, ρήξη με τους εκφρα­στές της στρε­βλής αυτής για τη χώρα κατά­στα­σης, με τον αρι­στερό και δεξιό λαϊ­κι­σμό. Ήταν η στιγμή που ανα­γνω­ρί­στηκε διεθνώς ότι η Ελλάδα απο­τε­λεί πλέον παρά­δειγμα προς μίμηση και όχι παρά­δειγμα προς αποφυγή.

 

Ποια θεω­ρείτε πως είναι τα ποιο­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά αυτής της κυβέρ­νη­σης, που της δίνουν το προ­βά­δι­σμα εδώ και δύο χρόνια;

Αυτή η κυβέρ­νηση επέ­δειξε συνεπή προ­σή­λωση στον προ­γραμ­μα­τικό της λόγο και τον εφαρ­μό­ζει με ακρί­βεια. Σε ευρω­παϊκό επίπεδο πετυ­χαί­νει την ουσια­στική αλλη­λεγ­γύη και των θεσμών και των κρατών-μελών και εργά­ζε­ται για την εμπέ­δωση και την πιστή τήρηση του Διε­θνούς Δικαίου στις σχέσεις της με τρίτα κράτη και ιδιαί­τερα με την Τουρκία. Αυτά, κατά την άποψή μου, είναι και τα ποιο­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά μιας σύγ­χρο­νης δια­κυ­βέρ­νη­σης, που δίνουν προ­βά­δι­σμα στην κυβέρ­νηση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη, ιδιαί­τερα μάλιστα όταν τη συγκρί­νει κανείς με την πολι­τικά άρρωστη, επι­κίν­δυνη και αλλο­πρό­σαλλη περίοδο δια­κυ­βέρ­νη­σης του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Επειδή τα κρού­σματα της παν­δη­μίας έχουν αρχίσει να αυξά­νο­νται ξανά, θεω­ρείτε πως η ελλη­νική οικο­νο­μία μπορεί να αντέξει ένα τέταρτο, ισχυρό lockdown;

Το βέβαιο είναι ότι η χώρα δεν αντέχει κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό, το μόνο μέσο που, με τα σημε­ρινά δεδο­μένα, μπορεί να σταθεί εμπόδιο σε μια κατα­στρο­φική και απευ­κταία τέτοια εξέλιξη είναι ο εμβο­λια­σμός του πλη­θυ­σμού αλλά και η συνέ­χιση της τήρησης των υγειο­νο­μι­κών μέτρων.

Όμως, η αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση κατη­γο­ρεί την κυβέρ­νηση για λάθος χει­ρι­σμούς στο πρό­γραμμα των εμβο­λια­σμών και υπο­στη­ρί­ζει πως τα κίνητρα προς τους εμβο­λια­σμέ­νους πολίτες κατα­στρα­τη­γούν την αρχή της ισό­τη­τας και καλ­λιερ­γούν διχασμό στην κοι­νω­νία. Τι απα­ντάτε;

Και στο τόσο σημα­ντικό θέμα των εμβο­λια­σμών, η αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση φάνηκε πόσο είναι κατώ­τερη των περι­στά­σεων. Ανα­κό­λουθη και επι­κίν­δυνη, δεδο­μέ­νου ότι και σημα­ντικά στελέχη της, όπως ο πρώην ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Υγείας και βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Πολάκης, είναι από τους επι­φα­νέ­στε­ρους αρνητές του εμβο­λια­σμού. Η πολι­τική σπέ­κουλα, σ’ ένα τόσο σημα­ντικό ζήτημα για την ανθρω­πό­τητα, ξεσκε­πά­ζει τους κακο­προ­αί­ρε­τους που χτίζουν την πολι­τική τους επι­βί­ωση στην κόπωση των ανθρώ­πων από ένα μεγάλο κακό που πλήττει όλη την ανθρω­πό­τητα.

Είναι αλήθεια ότι αντί­πα­λοί μας δεν πρέπει να είναι και ούτε είναι οι αρνητές ούτε εκείνοι που, μέσω της παν­δη­μίας, επι­διώ­κουν πολι­τικά οφέλη.

Ποιος θεω­ρείτε πως είναι ο πραγ­μα­τι­κός αντί­πα­λος;

Ξεκά­θαρα σας λέω πως πραγ­μα­τι­κός αντί­πα­λός μας είναι ο ιός και οι μεταλ­λά­ξεις του. Αυτός έπρεπε να είναι κοινός τόπος και των σκε­πτό­με­νων αλλά και όλων των κομ­μά­των που θέλουν να λει­τουρ­γούν ως υπεύ­θυνα δημο­κρα­τικά κόμματα.

Πώς αντι­με­τω­πί­ζετε τους αρνητές των εμβο­λίων;

Όσοι αντι­στέ­κο­νται, δίχως κάποια σοβαρή ιατρική αιτία, στην ολο­κλή­ρωση του εμβο­λια­σμού, βάλλουν κατά της ίδιας της υγείας τους, της υγείας των άλλων αλλά και της προ­ο­πτι­κής της χώρας. Θέλω να πιστεύω ότι στη χώρα μας θα πρυ­τα­νεύ­σουν η σωφρο­σύνη και η ταχύ­τητα οι Έλληνες θα κτίσουν τοίχος ανοσίας κατά του σφόδρα ενδε­χό­με­νου τέταρ­του μεταλ­λαγ­μέ­νου κύματος της παν­δη­μίας.

Ποιο είναι το μεγα­λύ­τερο πρό­βλημα που αντι­με­τω­πί­ζουν τα Δωδε­κά­νησα φέτος, μετά την περσινή δύσκολη του­ρι­στική χρονιά λόγω παν­δη­μίας;

Με δεδο­μένο ότι σε ποσοστό 50% και άνω το ΑΕΠ του νησιω­τι­κού μας συμπλέγ­μα­τος δημιουρ­γεί­ται από τον του­ρι­σμό, αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι ο τομέας αυτός της οικο­νο­μίας, που έχει πληγεί περισ­σό­τερο από τους υπό­λοι­πους, από την παν­δη­μία και τα lockdown, θα συνε­χί­σει να πλήτ­τε­ται όσο αυτή είναι παρούσα. Η μονό­πλευρη ανά­πτυξή μας, με βάση τον του­ρι­σμό, καθιστά κάθε δρα­στη­ριό­τητα δορυ­φόρο αυτού, με απο­τέ­λε­σμα τα πάντα να εξαρ­τώ­νται από την καλή ή κακή του­ρι­στική περίοδο.

Ποιες είναι οι προ­βλέ­ψεις σας για τη φετινή του­ρι­στική περίοδο;

Οι προ­βλέ­ψεις για μια καλύ­τερη φετινή του­ρι­στική χρονιά, δυστυ­χώς, μέχρι τώρα, δεν επα­λη­θεύ­ο­νται και ανα­μέ­νουμε τη βελ­τί­ωση της τελευ­ταίας στιγμής. Η συσ­σώ­ρευση όμως των υπο­χρε­ώ­σεων από τις προ­βλη­μα­τι­κές αυτές του­ρι­στι­κές περιό­δους απο­τε­λεί και τη μεγάλη μας σκέψη. Ας μην ξεχνάμε ότι και πριν από την παν­δη­μία δου­λεύ­αμε έξι με επτά μήνες για να ζούμε δώδεκα. Γεγονός και αυτό καθαυτό προ­βλη­μα­τικό. Τώρα ακόμα και αυτή η ολι­γό­μηνη του­ρι­στική περί­ο­δος έχει συρ­ρι­κνω­θεί δρα­μα­τικά. Αυτό δημιουρ­γεί τερά­στιο θέμα. Όμως γενι­κό­τερα και σαν μοντέλο πρέπει να αλλάξει. Και αυτό θα γίνει με τη δρα­στη­ριο­ποί­ηση νέων επεν­δύ­σεων με επι­χει­ρή­σεις που θα λει­τουρ­γούν δώδεκα μήνες τον χρόνο και θα δημιουρ­γή­σουν θέσεις εργα­σίας. Ένα καλό παρά­δειγμα είναι η επέν­δυση της Volkswagen στην Αστυ­πά­λαια. Αυτό πρέπει να συνε­χι­στεί σε όλα τα νησιά μας.

 

Ποιο είναι το προ­σω­πικό όραμά σας για τα Δωδε­κά­νησα;

Τα Δωδε­κά­νησα να μειώ­σουν ριζικά τα προ­βλή­ματα που δημιουρ­γού­νται από τη νησιω­τι­κό­τητα και το καθένα να ανα­πτύ­ξει στο έπακρο αυτό που το κάνει ιδιαί­τερο. Για να συμβεί κάτι τέτοιο χρειά­ζε­ται στρα­τη­γική, σχε­δια­σμός και βέβαια όραμα. Ένα λαμπρό παρά­δειγμα είναι η μεγάλη επέν­δυση της Volkswagen στην Αστυ­πά­λαια. Προ­σω­πικά δίνω αγώνα, έτσι ώστε αυτό το όραμα να γίνει πραγ­μα­τι­κό­τητα.

 

Είστε αυτό που λέμε γέννημα-θρέμμα Ροδίτης. Τι είναι αυτό που αγαπάτε περισ­σό­τερο στον τόπο σας;

Θα συμπλή­ρωνα γέννημα-θρέμμα της Ρόδου. Ωστόσο έλκω την κατα­γωγή μου από περισ­σό­τερα νησιά. Την Κάλυμνο, τη Σύμη, την Όλυμπο Καρ­πά­θου. Έτσι, με ικα­νο­ποιεί που οι περισ­σό­τε­ροι με απο­κα­λούν Δωδε­κα­νή­σιο. Και είναι αυτό ακριβώς που αγαπώ περισ­σό­τερο. Όλα τα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου. Όπως ο γονιός αγαπά όλα του τα παιδιά. Δίχως δια­κρί­σεις.

 

Μετράτε πλέον αρκετά χρόνια στον πολι­τικό βίο της χώρας. Κάνο­ντας έναν μικρό απο­λο­γι­σμό της μέχρι τώρα πορείας σας, θεω­ρείτε πως είναι περισ­σό­τε­ρες οι χαρές ή οι πίκρες που έχετε εισπρά­ξει;

Θα έλεγα ότι το ισο­ζύ­γιο για τις χαρές και τις πίκρες είναι ισο­σκε­λι­σμένο. Προ­σω­πικά επι­διώκω τη μετρή­σιμη και ουσια­στική δουλειά. Είναι άλλωστε και ο πιο δύσκο­λος δρόμος, αφού όλοι γνω­ρί­ζουν ότι υπάρχει και ο εύκολος, του εντυ­πω­σια­σμού, της φωτο­γρα­φίας, των παχυλών υπο­σχέ­σεων, της κενό­τη­τας.

 

Μιας και μιλάμε για εύκολο και για δύσκολο δρόμο, ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή στην πολι­τική σας δια­δρομή;

Αναμ­φι­σβή­τητα οι εκλογές του 2015. Ως πρώτος βου­λευ­τής στο κόμμα μου στα Δωδε­κά­νησα, στα δύσκολα χρόνια 2012-2015, προ­έ­ταξα το συμ­φέ­ρον της πατρί­δας μας, αλλά και της Δωδε­κα­νή­σου.

 

Πώς το εννο­είτε αυτό;

Επέ­μεινα στα μεγάλα της ζητή­ματα, όπως αυτό της δια­τή­ρη­σης των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ στα νησιά μας –κάτι που το πέτυχα τη δύσκολη αυτή περίοδο–, πρόβαλα και διεκ­δί­κησα δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις από τις μνη­μο­νια­κές υπο­χρε­ώ­σεις για τα μικρά νησιά και γενι­κό­τερα δεν κρύ­φτηκα, την ιδιαί­τερα αυτή δύσκολη περίοδο. Ήμουν πάντα μπροστά και παρών.

 

Αλλά το 2015 δεν μπήκατε στη Βουλή…

Όλα αυτά, δυστυ­χώς, στις εκλογές εκείνες, μπήκαν σε δεύτερη μοίρα. Επι­κρά­τησε ένας ποι­κι­λό­χρω­μος λαϊ­κι­σμός. Μια δυσά­ρε­στη κατά­σταση που δεν στε­να­χώ­ρησε μόνον εμένα, αλλά υπήρξε ζημιο­γόνα και για τη χώρα μας. Απο­τέ­λε­σμα ήταν να μείνω εκτός Κοι­νο­βου­λίου. Σ’ ένα βράδυ, δίχως να υπάρξει ο παρα­μι­κρός αντί­λο­γος, χάθηκε η μεγα­λύ­τερη και ορθό­τερη διεκ­δί­κηση, στο πλαίσιο της κατα­πο­λέ­μη­σης των αρνη­τι­κών συνε­πειών της νησιω­τι­κό­τη­τας, οι μειω­μέ­νοι συντε­λε­στές ΦΠΑ στα νησιά.

 

Αντί­στοιχα, ποια ήταν η στιγμή που σας έδωσε ικα­νο­ποί­ηση;

Ήταν η πανη­γυ­ρική μου επι­στροφή με τις εκλογές του 2019, ύστερα από έναν βρόμικο και σε πολλές περι­πτώ­σεις άνισο αγώνα, που μου έδωσε τερά­στια ικα­νο­ποί­ηση.

 

Επειδή γνωρίζω πως είστε από τους πολι­τι­κούς που βρί­σκο­νται πολύ κοντά με τους ψηφο­φό­ρους και κρατούν καθη­με­ρινή επαφή μαζί τους, θα ήθελα να μου περι­γρά­ψετε ένα σκηνικό που σας συγκλό­νισε.

Θα σας εκμυ­στη­ρευθώ κάτι που συνέβη και με έκανε να νιώσω απόλυτα δικαιω­μέ­νος, ως άνθρω­πος και πολι­τι­κός. Ήταν τα λόγια ενός νέου ανθρώ­που, από ένα ακρι­τικό μας νησί, του οποίου η οικο­γέ­νεια δέχθηκε το προ­σω­πικό μου ενδια­φέ­ρον για ένα ζωτικής, για εκεί­νους, πρό­βλημα. Με ρώτησε πόσα παιδιά έχω. Και βέβαια του απά­ντησα. Δύο. Εκείνος τότε μου λέει. Από τώρα να ξέρετε ότι έχετε τρία παιδιά δίπλα σας. Ήταν λέξεις που αληθινά με συγκλό­νι­σαν και μου ενί­σχυ­σαν την πεποί­θηση ότι αξίζει να μάχεσαι για το καλύ­τερο των ανθρώ­πων αυτών και των νησιών μας

 

Έπειτα από μια επι­τυ­χη­μένη καριέρα ως νομικός, πώς απο­φα­σί­σατε να εμπλα­κείτε με την πολι­τική;

Ήταν κάτι που ήρθε με τρόπο, θα έλεγα, φυσικό. Δεν υπήρξα ποτέ άνθρω­πος του κομ­μα­τι­κού σωλήνα και ουδέ­ποτε μέτρησα ανταλ­λάγ­ματα μέσα από μια τέτοια πορεία. Επένδυα πάντα σε μια σωστή πορεία στην κοι­νω­νία, εργα­ζό­με­νος σκληρά και προ­σφέ­ρο­ντας στην οικο­γέ­νειά μου από τον προ­σω­πικό μου μόχθο και την εργασία, δίχως να λει­τουργώ παρα­σι­τικά και δίχως ποτέ να προ­σβάλλω τις αντί­στοι­χες προ­σπά­θειες των συναν­θρώ­πων μου. Δεν έμαθα να ζητώ, αλλά να δίνω. Με βαθιές οικο­γε­νεια­κές αλλά και προ­σω­πι­κές ρίζες στην κοι­νω­νία της Δωδε­κα­νή­σου.

Οι ουμα­νι­στι­κές αρχές ήταν και είναι για μένα μπού­σου­λας στη ζωή και η ενα­σχό­λησή μου με τα κοινά επα­κό­λουθο.

 

Μιας και ανα­φερ­θή­κατε στις βαθιές οικο­γε­νεια­κές ρίζες που έχετε στα Δωδε­κά­νησα, αν δεν κάνω λάθος, ο παππούς σας υπήρξε δήμαρ­χος Ρόδου;

Βέβαια. Ο παππούς, από την πλευρά της μητέρας μου, ήταν γιατρός και υπήρξε δήμαρ­χος Ρόδου για πάνω από μία δεκα­ε­τία.

 

Ποιο ήταν το πιο σημα­ντικό έργο του;

Υπήρξε δήμαρ­χος Ρόδου και, κατά τη διάρ­κεια της θητείας του, κατέ­στησε την πόλη πρω­το­πόρο στην Τοπική Αυτο­διοί­κηση και κοσμο­πο­λί­τικο του­ρι­στικό θέρετρο στη ΝΑ Μεσό­γειο, ενώ δημιούρ­γησε έργα που ακόμα μέχρι σήμερα αντέ­χουν στον χρόνο. Ήταν ο άνθρω­πος που έκανε την πρώτη αδελ­φο­ποί­ηση με πόλη του εξω­τε­ρι­κού. Για το έργο του αυτό η Ρόδος είναι η μόνη ελλη­νική πόλη που τιμή­θηκε με το Βραβείο Ευρώπης του Συμ­βου­λίου της Ευρώπης το 1961.

Δημο­σιευ­θηκε στην εφη­με­ρίδα Παρα­σκή­νιο στις 10/07