“Επικίνδυνες Υπεκφυγές”-Ο Γ. Πανούσης “ξαναχτυπά” με άρθρο του

Νέο επει­σό­διο στην άγρια κόντρα Πανούση-κυβέρνησης, με τον πρώην υπουργό Προ­στα­σίας του Πολίτη να απαντά και πάλι σε Μέγαρο Μαξίμου και ΣΥΡΙΖΑ με νέο άρθρο του, αυτή τη φορά στην εφη­με­ρίδα «Τα Νέα».

Το άρθρο του Γιάννη Πανούση

«Άγγελοι της Κάθαρ­σης και Δαί­μο­νες της Πτώσης, συνετοί συναι­νού­ντες και ακραίοι δια­φω­νού­ντες, υπο­στη­ρι­κτές και υπο­νο­μευ­τές των θεσμώ (και της ίδιας της δημο­κρα­τίας) κινού­νται άναρχα ανάμεσα στην ψυχα­να­λυ­τική αυτα­πάτη και τον πολι­τικό τζόγο.

Κι όλα, κι όλοι, μέσα σ’ ένα πλαίσιο μικρό­κο­σμου, λες και το παγκο­σμιο­ποι­η­μένο αύριο ανήκει στην αρμο­διό­τητα άλλων, λες και η πραγ­μα­τι­κό­τητα μπορεί να περι­μέ­νει το απο­τέ­λε­σμα αυτών των άγονων ανα­με­τρή­σεων (προ­σω­πι­κού, Κομ­μα­τι­κού; Παρεϊ­κού;) κύρους.

Είναι βέβαιο ότι ζούμε σε περίοδο πολ­λα­πλών κρίσεων. Αφού κιν­δυ­νεύ­ουμε να απο­λέ­σουμε τόσο την (όποια) εθνική μας οντό­τητα όσο και το (ασαφές) σχέδιο επι­βί­ω­σης του ελλη­νι­σμού,τώρα χάνουμε -πέραν των οικο­νο­μι­κών καταβυθίσεων- και την κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τική μας ταυ­τό­τητα. Αρι­στε­ροί, κεντρώοι, δεξιοί, κεντρο­α­ρι­στε­ροί και κεντρο­δε­ξιοί έχουν γίνει ένα ιδε­ο­λο­γικό κουβάρι όπου ο καθένας λέει ό,τι θέλει (αρκεί να δια­φέ­ρει από αυτά που είπε ο άλλος) και ο καθένας κάνει ό,τι θέλει (αρκεί να έχει έτοιμα δυο-τρία ευφυο­λο­γή­ματα ή σλόγκαν επι­κοι­νω­νια­κού χαρα­κτήρα).

Επειδή λοιπόν έχουμε ιδε­ο­λο­γικά «ανα­κα­τευ­θεί» με τους κεντρο­α­ρι­στε­ρούς, τους μισο­α­ρι­στε­ρούς, τους παλαιο­α­ρι­στε­ρούς, τους πρώην αρι­στε­ρούς, τους ριζο­σπά­στες αρι­στε­ρούς, θέλω να επι­ση­μάνω τα εξής φαι­νό­μενα:

– Για να γίνουμε αρεστοί (σε ποιον άραγε;) πάψαμε να είμαστε γνήσια αρι­στε­ροί (ή έστω γίναμε «αρι­στε­ροί light»).

-Δεν μας ενοχλεί να διο­ρι­στούμε παρά­νομα στο Δημόσιο, αρκεί να κρα­τή­σουμε την «αρι­στερή μας ιδιό­τητα».

-Γοητεύει η αστική τάξη τους αρι­στε­ρούς κι αυτοί υπο­κύ­πτουν για να τη «χτυ­πή­σουν» από μέσα.

-Τα παιδιά των παιδιών των αρι­στε­ρών της φυλακής και της εξορίας επι­κα­λού­νται ότι έχουν κλη­ρο­νο­μή­σει αυτο­δί­καια τη δόξα των θυσια­σθέ­ντων προ­γό­νων τους (ενώ οι ίδιοι ζούνε «ως αγοραία συναλ­λασ­σό­με­νοι»).

-Τα πουλέν της αρι­στε­ρής δια­νό­η­σης που μπαι­νο­βγαί­νουν στα στού­ντιο των τηλε­ο­πτι­κών σταθμών των «δια­πλε­κό­με­νων ιδιο­κτη­τών», μόλις ξεβα­φτούν,κατη­γο­ρούν τα ΜΜΕ ως κατα­σκευα­στές ψευδών ειδή­σεων.

Μην έχοντας πλέον ταυ­τό­τητα ο Έλληνας, θα γρα­πω­θεί πάνω σε αυτόν που θα του προ­σφέ­ρει τις καλύ­τε­ρες ψευ­δαι­σθή­σεις. Μην ελπί­ζουμε σε μετα­μνη­μο­νιακή αυτο­γνω­σία ή σε κανο­νι­κό­τη­τες. Ο μέσος Έλληνας περι­μέ­νει να φύγει η κρίση, να διώξει όσους πολι­τι­κούς δεν τον στή­ρι­ξαν και να συνε­χί­σει να «κάνει τα ίδια», να ζει δηλαδή με τον ίδιο άνομο και έκνομο τρόπο.

Ο Δια­φω­τι­σμός δεν πέρασε από τη χώρα μας και οι περισ­σό­τε­ροι «πεφω­τι­σμέ­νοι» κινού­νται με δανει­κές μπα­τα­ρίες.

Θ’αργήσει να έρθει το Φως σ’ αυτή τη χώρα του Ηλίου…

ΥΓ: Θα ήθελα να δω τ’απο­τε­λέ­σματα μιας δημο­σκό­πη­σης που θα ρωτούσε τους Έλληνες αν θέλουν ν’ αλλά­ξουν συνή­θειες μετά την κρίση, ποιες συνή­θειες, πότε, πώς κ.λπ.».