Παραδειγματική καταδίκη γονέων για σεξουαλική κακοποίηση των τριών παιδιών τους στη Λέρο!

Από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου – Σοκ και φρίκη από τα όσα ακού­στη­καν στο ακρο­α­τή­ριο

Βαρύς έπεσε ο πέλεκυς του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, σε δύο γονείς από τη Λέρο, ηλικίας 57 και 52 ετών, που φέρο­νται να κακο­ποιού­σαν σεξουα­λι­κώς τα παιδιά τους!

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι, κρί­θη­καν συγκε­κρι­μένα ένοχοι, όπως και πρω­το­δί­κως, για απο­πλά­νηση παιδιού που δεν συμπλή­ρωσε τα δώδεκα και δεκα­τέσ­σερα έτη, τετε­λε­σμένη και σε από­πειρα, κατά μόνας και κατά συναυ­τουρ­γία, κατά συρροή, άπαξ και κατ’ εξα­κο­λού­θηση, για κατά­χρηση σε ασέλ­γεια κατά μόνας και κατά συναυ­τουρ­γία, κατ’ εξα­κο­λού­θηση, για ασέλ­γεια μεταξύ συγ­γε­νών κατά μόνας και κατά συναυ­τουρ­γία, κατά συρροή και κατ’ εξα­κο­λού­θηση, για απλή συνέρ­γεια κατ’ εξα­κο­λού­θηση σε απο­πλά­νηση παιδιών που δεν συμπλή­ρω­σαν τα δώδεκα και δεκα­τέσ­σερα έτη, κατά μόνας κατά συρροή και κατ’ εξα­κο­λού­θηση, για απλή συνέρ­γεια σε κατά­χρηση σε ασέλ­γεια κατά μόνας και κατ’ εξα­κο­λού­θηση κατά συρροή και για απλή συνέρ­γεια κατ’ εξα­κο­λού­θηση σε ασέλ­γεια μεταξύ συγ­γε­νών κατά μόνας, κατά συρροή.

Το πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο είχε ανα­γνω­ρί­σει το ελα­φρυ­ντικό του πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου στην μητέρα και απέρ­ριψε το αίτημα για ανα­γνώ­ριση ελα­φρυ­ντι­κών περι­στά­σεων στον πατέρα. To δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο δεν ανα­γνώ­ρισε άλλα ελα­φρυ­ντικά.

Δια­τή­ρησε τις πρω­τό­δι­κες ποινές και επέβαλε στον 57χρονο ποινή κάθειρ­ξης 24 ετών (εκτιτέα τα 20) και στην 52χρονη ποινή κάθειρ­ξης 13 ετών (εκτιτέα τα 8).

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης φέρεται να έχει ως εξής:

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι είναι σύζυγοι και κατοι­κούν στην περιοχή Πλάκα Λέρου, μαζί με τα δύο ανήλικα τέκνα τους, (γεν. στις 17.10.2004) και (γεν. στις 24.12.2008), καθώς και τον ενήλικο υιό, ο οποίος πάσχει από ψυχω­σική συν­δρομή και ήπια προς μέτρια νοητική υστέ­ρηση.

Σε μη επα­κρι­βώς προσ­διο­ρι­σθεί­σες ημε­ρο­μη­νίες, κατά το χρονικό διά­στημα από 1.1.2015 έως τις 26.5.2018, ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος ενήρ­γησε επα­νει­λημ­μένα σε βάρος της ανή­λι­κης κόρης του (γεν. στις 17.10.2004) ασελ­γείς πράξεις περισ­σό­τε­ρες της μιας φορές και συγκε­κρι­μένα είτε της αφαι­ρούσε τα ρούχα και εσώ­ρουχα είτε την εύρισκε γυμνή στο υπνο­δω­μά­τιο και στο μπάνιο και εν συνε­χεία την θώπευε στο στήθος και στα γεν­νη­τικά της όργανα.

Σε άλλη δε περί­πτωση, σε μη εξα­κρι­βω­θείσα ημε­ρο­μη­νία, αλλά του­λά­χι­στον μέχρι το Μάιο του έτους 2017, ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος επι­χεί­ρησε να έλθει σε παρά φύσιν συνου­σία με την ανήλικη μετά από μπάνιο, χωρίς να επι­τύ­χει τον σκοπό του λόγω της αντί­δρα­σης της παθού­σας, που αρνή­θηκε να υποστεί την ολο­κλή­ρωση της ασελ­γούς πράξης από μέρους του και απο­χώ­ρησε.

Άλλωστε, όπως προ­έ­κυψε, σε μη προσ­διο­ρι­σθείσα ημε­ρο­μη­νία, αλλά εντός του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος από 1.1.2018 έως τις 26.5.2018, στις ασελ­γείς πράξεις εις βαρος της ανή­λι­κης συμ­με­τείχε και η μητέρα της.

Με εντολή, προ­τροπή και καθο­δή­γηση του πρώτου κατη­γο­ρού­με­νου, η ανήλικη κόρη τους, αφαί­ρεσε τα ρούχα της και η μητέρα της, δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη, την θώπευσε στο στήθος και στα γεν­νη­τικά της όργανα προς ικα­νο­ποί­ηση της γενε­τή­σιάς τους επι­θυ­μίας.

Περαι­τέρω, όπως προ­έ­κυψε, ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος σε μη επα­κρι­βώς προσ­διο­ρι­σθείσα ημε­ρο­μη­νία, σε κάθε περί­πτωση όμως κατά το χρονικό διά­στημα από 1-1-2017 μέχρι 26-5-2018, επι­χεί­ρησε ασελγή πράξη και σε βάρος του ανή­λι­κου υιού του.

Επι­πρό­σθετα, σε μη επα­κρι­βώς προσ­διο­ρι­σθεί­σες ημε­ρο­μη­νίες και πάντως εντός του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος από την 1.1.2015 έως την 26.5.2018, ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος ενερ­γούσε ασελ­γείς πράξεις, με άγνωστο αριθμό επα­να­λή­ψεων, και εις βάρος του ενή­λι­κου υιού του, ο οποίος έπασχε από ψυχω­σική συν­δρομή και ήπια προς μέτρια νοητική υστέ­ρηση και ήταν για το λόγο αυτό ανί­κα­νος να αντι­στα­θεί.

Κατά το ίδιο δε χρονικό διά­στημα, σε μη επα­κρι­βώς προσ­διο­ρι­σθείσα ημε­ρο­μη­νία, η δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη επι­χεί­ρησε και η ίδια, από κοινού με τον σύζυγό της, πρώτο κατη­γο­ρού­μενο, ασελ­γείς πράξεις εις βάρος του ψυχικά πάσχο­ντος υιού της.

Ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος ομο­λό­γησε τις ανωτέρω πράξεις στην προ­α­να­κρι­τική απο­λο­γία του, ενώ με την απο­λο­γία του κατά την κύρια ανά­κριση ανε­κά­λεσε εν μέρει την προη­γού­μενη ομο­λο­γία του ως προς ορι­σμένα περι­στα­τικά και κυρίως ως προς τη συχνό­τητα τέλεσης των ως άνω πράξεων, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι ομο­λό­γησε τα παρα­πάνω υπό καθε­στώς πίεσης από τους προ­α­να­κρι­τι­κούς υπαλ­λή­λους.

Όπως προ­κύ­πτει από την απλή ανά­γνωση της προ­α­να­κρι­τι­κής απο­λο­γίας του, ο κατη­γο­ρού­με­νος ανα­φέρ­θηκε στις εν λόγω πράξεις του εξαι­ρε­τικά λεπτο­με­ρώς και μάλιστα τοπο­θε­τώ­ντας αυτές σε δια­φο­ρε­τι­κές χρο­νι­κές περιό­δους, δηλαδή ανέφερε στοι­χεία που ήταν άγνωστα στους προ­α­να­κρι­τι­κούς υπαλ­λή­λους και συνεπώς τα όσα ανέφερε δεν θα μπο­ρού­σαν να απο­τυ­πω­θούν καθ’ υπό­δειξη ή πίεση των τελευ­ταίων.

Αντί­θετα, προ­κύ­πτει ότι ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος ανέφερε αυθόρ­μητα τα όσα περι­λαμ­βά­νο­νται στην προ­α­να­κρι­τική απο­λο­γία του.

Τα εν λόγω συμπε­ρά­σματα ενι­σχύ­ο­νται και από τα όσα ανα­φέ­ρο­νται σε έκθεση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης ψυχιά­τρου.

Σε ομο­λο­γία των πράξεων που απο­δί­δο­νται στην ίδια προέβη και η δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη στην προ­α­να­κρι­τική απο­λο­γία της.

Ωστόσο, στην απο­λο­γία της κατά την κύρια ανά­κριση δήλωσε ότι αρνεί­ται ορι­σμέ­νες εκ των ανωτέρω πράξεις, με τρόπο όμως αόριστο. Υπέπεσε δε σε αντι­φά­σεις όταν απά­ντησε σε ερω­τή­σεις της Ανα­κρί­τριας του Πρω­το­δι­κείου Κω ως προς τα γεγο­νότα που έχουν συμβεί.

Περαι­τέρω, ο ισχυ­ρι­σμός της ότι δεν ήλεγξε τι ανέφερε η προ­α­να­κρι­τική της απο­λο­γία πριν την υπο­γρά­ψει δεν κρίθηκε βάσιμος, δεδο­μέ­νου ότι περιείχε περι­στα­τικά με λεπτο­μέ­ρειες και αναφορά σε συγκε­κρι­μέ­νες χρο­νι­κές περιό­δους, δηλαδή περιείχε στοι­χεία που είναι προ­φα­νές ότι κατα­τέ­θη­καν αυθόρ­μητα από την ίδια. Επίσης μη πει­στι­κός κρίθηκε και ο ισχυ­ρι­σμός της εν λόγω κατη­γο­ρού­με­νης ότι τέλεσε τις ως άνω πράξεις επειδή φοβόταν το σύζυγό της, καθόσον η ίδια στην ανα­κρι­τική απο­λο­γία της δήλωσε ότι δεν είχε απειλές από αυτόν. Άλλωστε, όπως ανα­φέ­ρει σε άλλο σημείο της απο­λο­γίας της, σε ένα από τα περι­στα­τικά ασελ­γούς πράξης (θωπεία στήθους) που τέλεσε η ίδια σε βάρος της ανή­λι­κης κόρης της δεν ήταν μπροστά ο σύζυγός της, γεγονός που απο­δυ­να­μώ­νει τον ισχυ­ρι­σμό της ότι τέλεσε τις εν λόγω πράξεις υπό την απειλή και τον φόβο του συζύγου της.

Ενώπιον του Δικα­στη­ρίου ο πρώτος αρνή­θηκε την τέλεση των πράξεων και ισχυ­ρί­στηκε ότι η ομο­λο­γία του ήταν απόρ­ροια αστυ­νο­μι­κής βίας ενώ δεν μπόρεσε να εξη­γή­σει πως ονο­μό­γησε και ενώπιον της Ανα­κρί­τριας της Κω!

Υπο­στή­ριξε ότι βοη­θούσε το άλλο του παιδί σε μικρή ηλικία καθ’ υπό­δει­ξιν παι­διά­τρου ανοί­γο­ντας το μόριό του για να μην υπο­βλη­θεί σε επέμ­βαση φίμωσης και αρνή­θηκε τα όσα του απο­δί­δο­νται.

Η μητέρα από την άλλη, ομο­λό­γησε μια πράξη με θύμα την κόρη της ενώ αρνή­θηκε τις υπό­λοι­πες τονί­ζο­ντας ωστόσο ότι τελούσε υπό τον φόβο του συζύγου της.

Ως συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης των κατη­γο­ρου­μέ­νων παρέ­στη­σαν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Μανώλης Χατζηά­μα­λος (Κω) και Γιώργος Λαμπα­δά­κης (Ρόδου).