Ελεύθερος ο ένας κατηγορούμενος και σε κατ’ οίκον περιορισμό ο δεύτερος για τη φερόμενη κακοποίηση 14χρονου με νοητική υστέρηση

• Δια­φω­νία ανέκυψε ανάμεσα στον Α’ Τακτικό Ανα­κριτή και την Εισαγ­γε­λέα Υπη­ρε­σίας ως προς τη μετα­χεί­ριση του δεύ­τε­ρου κατη­γο­ρου­μέ­νου, με την υπόθεση να φτάνει στο ανα­κρι­τικό στάδιο 4 χρόνια μετά τα πρώτα σημάδια που εντό­πι­σαν εκπαι­δευ­τι­κοί ειδικού σχο­λείου

Δύο ημε­δα­ποί κλή­θη­καν να δώσουν εξη­γή­σεις ενώπιον Ανα­κριτή για μια υπόθεση που σέρ­νε­ται από το 2022 και αφορά τη φερό­μενη κακο­ποί­ηση ενός αγοριού 14 ετών με νοητική υστέ­ρηση. Στις 5 Ιουνίου 2026 οι δύο άνδρες προ­σήλ­θαν και απο­λο­γή­θη­καν, η δε δια­δι­κα­σία κατέ­ληξε σε δύο εντελώς δια­φο­ρε­τι­κές εκβά­σεις, αφή­νο­ντας την τύχη του ενός εκ των δύο να κριθεί από το αρμόδιο δικα­στικό συμ­βού­λιο.

Δύο απο­λο­γίες, δύο δια­φο­ρε­τι­κές εκβά­σεις

Ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος, ημε­δα­πός 60 ετών, συγ­γε­νής εξ αγχι­στείας της οικο­γέ­νειας, αφέθηκε ελεύ­θε­ρος άνευ όρων μετά την απο­λο­γία του. Η συνή­γο­ρος που τον εκπρο­σώ­πησε κ. Μαρία Πετρά ζήτησε την απόρ­ριψη των ισχυ­ρι­σμών σε βάρος του, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ουδέ­ποτε προέβη σε πράξη που να θίγει τη σωμα­τική, ψυχική ή γενε­τή­σια ακε­ραιό­τητα του παιδιού.

Δια­φο­ρε­τική πορεία ακο­λού­θησε η περί­πτωση του δεύ­τε­ρου κατη­γο­ρου­μέ­νου, ημε­δα­πού 69 ετών, ο οποίος είναι ο σύντρο­φος της μητέρας του ανη­λί­κου. Για εκείνον προ­έ­κυψε διά­σταση απόψεων ανάμεσα στους δύο δικα­στι­κούς λει­τουρ­γούς που χει­ρί­στη­καν την υπόθεση, με απο­τέ­λε­σμα η ορι­στική κρίση να μετα­τε­θεί σε επόμενο στάδιο. Ως συνή­γο­ρος του παρέστη ο κ. Σπύρος Σαλα­μα­στρά­κης.

Η δια­φω­νία Ανα­κριτή και Εισαγ­γε­λέως

Ο Α’ Τακτι­κός Ανα­κρι­τής έκρινε ότι ο 69χρονος θα μπο­ρούσε να αφεθεί ελεύ­θε­ρος με την επιβολή περιο­ρι­στι­κών όρων. Αντί­θετη γνώμη δια­τύ­πωσε η Εισαγ­γε­λέας Υπη­ρε­σίας, η οποία θεώρησε ότι συντρέ­χουν λόγοι ώστε να κριθεί προ­σω­ρινά κρα­τού­με­νος. Καθώς οι δύο λει­τουρ­γοί δεν συνέ­κλι­ναν, η δια­φω­νία θα επι­λυ­θεί από το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, που θα απο­φαν­θεί για το αν ο κατη­γο­ρού­με­νος θα παρα­μεί­νει ελεύ­θε­ρος υπό όρους ή θα οδη­γη­θεί στη φυλακή. Μέχρι να εκδοθεί η σχετική απόφαση, δια­τά­χθηκε να παρα­μεί­νει σε κατ’ οίκον περιο­ρι­σμό.

Πώς ξεκί­νησε η υπόθεση

Η αφε­τη­ρία της υπό­θε­σης τοπο­θε­τεί­ται τον Μάιο του 2022, μέσα στο περι­βάλ­λον ειδικού σχο­λείου όπου φοι­τούσε το αγόρι. Βοη­θη­τικό προ­σω­πικό, κατά τη συνο­δεία του ανή­λι­κου στην τουα­λέτα, εντό­πισε τραύμα στον έσω πήχη του δεξιού του χεριού, το οποίο παρέ­πε­μπε σε έγκαυμα από τσιγάρο. Ρωτώ­ντας τον για την προ­έ­λευσή του, το παιδί φέρεται να απά­ντησε διστα­κτικά, απο­δί­δο­ντας το τραύμα στον σύντροφο της μητέρας του και συν­δέ­ο­ντάς το με ένα επει­σό­διο μέσα σε αυτο­κί­νητο.

Η εκπαι­δευ­τι­κός της τάξης, που ενη­με­ρώ­θηκε άμεσα, επι­βε­βαί­ωσε το εύρημα. Όπως ανέφερε, το αγόρι πήγαινε στο σχολείο αλλαγ­μένο, σχεδόν δεν μιλούσε και ρωτούσε επα­νει­λημ­μένα πότε θα γυρίσει σπίτι, μια συμπε­ρι­φορά που δεν είχε παρα­τη­ρη­θεί στο παρελ­θόν.

Τα ευρή­ματα δεν στα­μά­τη­σαν εκεί. Στις 26 Μαΐου 2022, κατά τη μεσημ­βρινή επί­σκεψη στην τουα­λέτα, ο ανή­λι­κος παρα­πο­νέ­θηκε για πόνο στην κοιλιά, ενώ δια­πι­στώ­θη­καν και βλέννες στο εσώ­ρουχό του. Την επομένη, στις 27 Μαΐου 2022, η εκπαι­δευ­τι­κός εντό­πισε γρα­τσου­νιές στον λαιμό του, οι οποίες δεν υπήρχαν την προη­γού­μενη ημέρα. Όταν το παιδί ρωτή­θηκε για το πώς προ­κλή­θη­καν, δεν απά­ντησε.

Η κατά­θεση του παιδιού μέσω ψυχο­λό­γου

Λόγω της νοη­τι­κής υστέ­ρη­σης, ο ανή­λι­κος εξε­τά­στηκε με τη συν­δρομή πραγ­μα­το­γνώ­μονα ψυχο­λό­γου, όπως προ­βλέ­πε­ται από τις ειδικές δια­τά­ξεις για τους ανη­λί­κους. Παρά τις δυσκο­λίες επι­κοι­νω­νίας, το παιδί φέρεται να έδωσε στοι­χεία βαρύ­τα­της σημα­σίας. Ανέφερε ότι άνδρας του προ­κά­λεσε το έγκαυμα στο χέρι, ότι τον πείραξε επα­νει­λημ­μένα στα γεν­νη­τικά του όργανα και ότι ένιωθε φόβο μέσα στο σπίτι όπου διέμενε. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «Δημο­κρα­τι­κής», ο ανή­λι­κος συνέ­δεσε τα περι­στα­τικά με πρόσωπο του οικο­γε­νεια­κού του περι­βάλ­λο­ντος.

Στις απο­λο­γίες τους, πάντως, οι κατη­γο­ρού­με­νοι στά­θη­καν στις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες της κατά­στα­σης του παιδιού, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι οι δηλώ­σεις του πρέπει να αξιο­λο­γη­θούν με προσοχή, καθώς η επι­κοι­νω­νία και η επε­ξερ­γα­σία πλη­ρο­φο­ριών από μέρους του παρου­σιά­ζουν, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται, σημα­ντι­κές δυσκο­λίες.

Οι αρνή­σεις των κατη­γο­ρου­μέ­νων

Ο 69χρονος αρνεί­ται κατη­γο­ρη­μα­τικά κάθε εμπλοκή. Δια­τεί­νε­ται ότι το έγκαυμα στο χέρι του παιδιού προ­έ­κυψε από ατύχημα, καθώς ο ανή­λι­κος, που χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από έντονη κινη­τι­κό­τητα και απρό­βλε­πτες κινή­σεις, ήρθε ξαφνικά σε επαφή με αναμ­μένο τσιγάρο που εκείνος κρα­τούσε, χωρίς να προ­λά­βει να αντι­δρά­σει λόγω της ηλικίας του. Υπο­στη­ρί­ζει ότι ουδέ­ποτε βρέθηκε μόνος με τον ανήλικο και ότι, εξαι­τίας και του μικρού εμβαδού της κατοι­κίας, η μητέρα του παιδιού ήταν διαρκώς παρούσα. Επι­κα­λεί­ται, επι­πλέον, ότι δεν εντο­πί­στηκε γενε­τικό του υλικό, παρα­πέ­μπο­ντας σε σχετική έκθεση εργα­στη­ρια­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης.

Στην ίδια γραμμή κινή­θηκε και ο 60χρονος, ο οποίος αρνή­θηκε στο σύνολό τους τις πράξεις που του απο­δί­δο­νται, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντάς τες αβά­σι­μες. Υπο­στή­ριξε ότι η σχέση του με το αγόρι ήταν αμιγώς οικο­γε­νειακή και ότι οι συνα­ντή­σεις τους ήταν περι­στα­σια­κές. Ως προς το έγκαυμα, ανέφερε ότι προ­κλή­θηκε τυχαία, όταν ο ανή­λι­κος, καθι­σμέ­νος στην αγκαλιά της μητέρας του, έκανε από­το­μες κινή­σεις χαράς και ήρθε ακούσια σε επαφή με το αναμ­μένο τσιγάρο που κρα­τούσε ο σύντρο­φος της μητέρας, ο οποίος καθόταν δίπλα τους. Υπο­γράμ­μισε ακόμη ότι το παιδί χρεια­ζό­ταν συνεχή επί­βλεψη, ότι αντι­δρούσε έντονα ακόμη και σε συνή­θεις πράξεις περι­ποί­η­σης και ότι οι μικρο­εκ­δο­ρές ή τα σημάδια απο­δί­δο­νταν σε ακού­σιες προ­σκρού­σεις κατά τη διάρ­κεια των δρα­στη­ριο­τή­των του.

Η στάση της μητέρας

Από το οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον, η μητέρα του ανη­λί­κου φέρεται να αρνή­θηκε κάθε περι­στα­τικό κακο­ποί­η­σης. Περιέ­γραψε το επει­σό­διο με το τσιγάρο ως ατύχημα, ανέφερε ότι ο σύντρο­φός της δεν έμενε ποτέ μόνος με τα παιδιά και υπο­στή­ριξε ότι, αν το παιδί είχε υποστεί κάτι, θα της το είχε πει, φέρ­νο­ντας ως παρά­δειγμα παλαιό­τερο περι­στα­τικό υγείας για το οποίο, όπως είπε, το παιδί είχε εκφρα­στεί. Παράλ­ληλα δήλωσε ότι επι­θυ­μεί την ποινική δίωξη όποιου τυχόν έβλαψε το παιδί, εκφρά­ζο­ντας ωστόσο την πεποί­θηση ότι δεν συνέβη κάτι τέτοιο.

Το προφίλ του θύματος και το νομικό βάρος

Το αγόρι, 14 ετών κατά τον χρόνο των περι­στα­τι­κών, φοι­τούσε σε ειδικό σχολείο λόγω της νοη­τι­κής του υστέ­ρη­σης και αντι­με­τω­πί­ζει ανα­πτυ­ξια­κές δια­τα­ρα­χές. Δεν ήταν σε θέση να αυτο­ε­ξυ­πη­ρε­τη­θεί σε βασικές καθη­με­ρι­νές λει­τουρ­γίες, ενώ στο σχολικό περι­βάλ­λον εμφά­νιζε ανήσυχη συμπε­ρι­φορά και επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες από­το­μες κινή­σεις. Η αδυ­να­μία του να αντι­στα­θεί ή να επι­κοι­νω­νή­σει με συνοχή βρί­σκε­ται στον πυρήνα της βαρύ­τε­ρης κατη­γο­ρίας.

Σε βάρος των δύο ανδρών ασκή­θηκε ποινική δίωξη για κατά­χρηση ανί­κα­νου προς αντί­σταση σε γενε­τή­σια πράξη κατ’ εξα­κο­λού­θηση και για σωμα­τική βλάβη αδύ­να­μου ατόμου κατ’ εξα­κο­λού­θηση. Ο κατ’ εξα­κο­λού­θηση χαρα­κτή­ρας και των δύο πράξεων, σε συν­δυα­σμό με την ευα­λω­τό­τητα του φερό­με­νου ως θύματος, συν­θέ­τει ένα ιδιαί­τερα βαρύ κατη­γο­ρη­τή­ριο, για το οποίο και οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι ζήτησαν την παύση της δίωξης σε βάρος τους.