“Η ευκαιρία είναι ακόμα στο τραπέζι”- Ο Γ. Υψηλάντης για τον τίτλο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας

Αν πω ότι δεν με πείραξε, δεν θα είμαι ειλι­κρι­νής. Ωστόσο πρέπει να δεχό­μα­στε τα πράγ­ματα όπως αυτά συμ­βαί­νουν. Κάθε μέρα όλοι μας δίνουμε μικρές ή μεγα­λύ­τε­ρες μάχες. Κάποιες φορές τις κερ­δί­ζουμε και αισθα­νό­μα­στε δικαί­ωση κι άλλες φορές τις χάνουμε και βιώ­νουμε την αίσθηση της αδικίας. Ακόμα κι αν αρκετές φορές δεν πρό­κει­ται για αδικία αλλά για απο­τέ­λε­σμα δικών μας λαθών. Ναι, με πείραξε το ότι δεν πήραμε τον τίτλο της Πολι­τι­στι­κής Πρω­τεύ­ου­σας της Ευρώπης. Πιστεύω πως τον αξίζαμε και μπο­ρού­σαμε να τον υλο­ποι­ή­σουμε καλύ­τερα από τους άλλους. Όμως δεν τον πήραμε. Ας μεί­νουμε λοιπόν στο δεδο­μένο κι ας κοι­τά­ξουμε τι μπο­ρούμε να χτί­σουμε πάνω σ’ αυτό.
Η δια­τύ­πωση ενός σχεδίου με όχημα τον πολι­τι­σμό που θα δια­μορ­φώ­σει τη σύγ­χρονη εικόνα της πολι­τι­στι­κής μας ταυ­τό­τη­τας και θα επι­διώ­ξει τη διάχυσή της και στην ευρω­παϊκή μας γει­το­νιά, υπάρχει. Δική μας ήταν η δέσμευση να το υλο­ποι­ή­σουμε. Με δικούς μας πόρους, μέσα και συμ­με­τοχή της κοι­νω­νίας. Ο τίτλος βεβαίως θα το επι­ση­μο­ποιούσε και θα το στόλιζε με την απα­ραί­τητη αίγλη, αλλά ελά­χι­στα θα συνει­σέ­φερε πρα­κτικά στην υλο­ποί­ησή του.
Το ανθρώ­πινο δυνα­μικό που δούλεψε το σχέδιο αυτό, επίσης υπάρχει, όπως υπάρ­χουν κι όσοι το αγκά­λια­σαν με θέρμη. Και τους αξίζουν πολλά συγ­χα­ρη­τή­ρια!
Τα δύο αυτά στοι­χεία απο­τε­λούν παρα­κα­τα­θήκη που πρέπει να αξιο­ποι­η­θεί. Γιατί τελικά πέραν της αίγλης του τίτλου, το έχουμε ανάγκη. Σύγ­χρονη πολι­τι­στική ταυ­τό­τητα μιας κοι­νω­νίας δεν είναι μόνο το άθροι­σμα των πολι­τι­στι­κών προ­γραμ­μά­των του φακέλου υπο­ψη­φιό­τη­τας, αλλά εκείνο που θα άφηναν ως τρόπο αντί­λη­ψης των πραγ­μά­των γύρω μας και ως δια­μόρ­φωση αντί­στοι­χων συμπε­ρι­φο­ρών. Αυτό το τελευ­ταίο το αναφέρω για τους λίγους μεμ­ψί­μοι­ρους, καλο­προ­αί­ρε­τους «μουρ­μού­ρη­δες» τους λέω εγώ, που δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι ο στόχος τελικά ήταν και είναι ακριβώς αυτός. Με όχημα τον πολι­τι­σμό, ν’ αλλά­ξουμε τα πάντα γύρω μας. Από το πως δια­τη­ρούμε την πόλη και το νησί μας καθαρό -και δεν είναι μόνο δουλειά του δήμου αυτό-, το πως παρ­κά­ρουμε, το πως αντι­με­τω­πί­ζουμε τους του­ρί­στες μας, το πως εμπο­ρευό­μα­στε, το πως επι­χει­ρούμε και τόσα άλλα, που συν­θέ­τουν την καθη­με­ρι­νό­τητα που δεν μας αρέσει και δεν μας αξίζει.
Η ευκαι­ρία είναι ακόμα στο τραπέζι. Στο χέρι μας είναι να την αξιο­ποι­ή­σουμε. Αρκεί να γίνει υπόθεση των πολλών και όχι των ολίγων.
Όσο για την Ελευ­σίνα, της ευχό­μα­στε καλή επι­τυ­χία στην υλο­ποί­ηση του δικού της σχεδίου! Γιατί πολι­τι­σμός και μικρο­ψυ­χία δεν πάνε μαζί.