Στέφανος Πορτσέλλη: Το κυκλοφοριακό παραμένει το μεγαλύτερο πρόβλημα στη Ρόδο

Κύριε Πορ­τσέλλη, το κυκλο­φο­ριακό είναι ένα πρό­βλημα που απα­σχο­λεί δια­χρο­νικά τη Ρόδο. Πόσο σοβαρή είναι πλέον η κατά­σταση;

Δυστυ­χώς, τη συζή­τηση αυτή την κάνουμε μόνο κάθε καλο­καίρι. Στα­μα­τάμε την κου­βέ­ντα τον Οκτώ­βριο και τη συνε­χί­ζουμε πάλι τον επόμενο Ιούλιο. Ως κλάδος πιστεύ­ουμε ότι κάποια στιγμή οι φορείς τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης, ο Δήμος και η Περι­φέ­ρεια, θα πρέπει να ξεκι­νή­σουν να εφαρ­μό­ζουν τα Σχέδια Βιώ­σι­μης Αστικής Κινη­τι­κό­τη­τας (ΣΒΑΚ) που έχουν ορί­ζο­ντα δεκα­πε­ντα­ε­τίας.

Γίνο­νται κάποιες απο­σπα­σμα­τι­κές παρεμ­βά­σεις κάθε φορά, χωρίς όμως ποτέ να εφαρ­μό­ζε­ται μία ουσια­στική, ολο­κλη­ρω­μένη λύση. Προ­σπα­θούμε εν ολίγοις με ασπι­ρί­νες να αντι­με­τω­πί­σουμε μία ανίατη ασθέ­νεια. Η δημο­τική αρχή πρέπει να απο­φα­σί­σει τι πόλη θέλει. Θέλει μία πόλη για τον άνθρωπο; Θέλει μία πόλη για τα αυτο­κί­νητα; Δυστυ­χώς δεν συνυ­πάρ­χουν αρμο­νικά όλα μαζί αυτή τη στιγμή.

Όταν μιλάμε για βιώσιμη αστική κινη­τι­κό­τητα, εννο­ούμε την ευκολία με την οποία οι πολίτες μπορούν να μετα­κι­νού­νται σε αστικές περιο­χές με τη βοήθεια του δια­θέ­σι­μου δικτύου και των υπη­ρε­σιών μετα­φο­ρών. Στην εξίσωση αυτή περι­λαμ­βά­νο­νται οι πεζοί, τα ποδή­ματα, τα πατίνια, όσοι κινού­νται με ανα­πη­ρικά αμα­ξί­δια, τα οχήματα, τα μέσα μαζικής μετα­φο­ράς, τα του­ρι­στικά λεω­φο­ρεία κοκ.

Μακάρι να μπο­ρού­σαμε να ανοι­κο­δο­μή­σουμε τον πόλη μας από την αρχή έτσι ώστε να μπορεί να αντέξει όλο αυτό τον κυκλο­φο­ριακό φόρτο. Λόγω της αύξησης των του­ρι­στι­κών μεγεθών τα τελευ­ταία χρόνια, η κυκλο­φο­ριακή συμ­φό­ρηση έχει γίνει σαφώς πιο έντονη.

Θα πρέπει λοιπόν η δημο­τική αρχή να απο­φα­σί­σει αν θέλει μία Ρόδο μόνο για τα αυτο­κί­νητα ή θέλει μία Ρόδο που θα τη χαί­ρο­νται οι κάτοι­κοι και οι επι­σκέ­πτες. Έτσι όπως έχουν τα πράγ­ματα, αμφι­βάλλω αν ένας Ροδίτης μετά τις 10 το πρωί και μέχρι τις 9 το βράδυ θα απο­φα­σί­σει να κατέβει στο κέντρο της πόλης με το αυτο­κί­νητό του. Μόνο για όποιον οδηγεί δίκυκλο είναι προ­σβά­σιμο το Μαντράκι.

Προ­σω­πικά πιστεύω ότι όλες οι υπη­ρε­σίες, η Πυρο­σβε­στική, η Αστυ­νο­μία, η υπη­ρε­σίες του Δήμου και της Περι­φέ­ρειας πρέπει να μετα­φερ­θούν εκτός του κέντρου της πόλης. Την απο­κέ­ντρωση την ακούμε εδώ και πολλά χρόνια, δεν έχει όμως μέχρι σήμερα υλο­ποι­η­θεί. Ευχό­μα­στε να γίνει επι­τέ­λους πραγ­μα­τι­κό­τητα. Ξεκινώ το μάθημα οδή­γη­σης στις 7 το πρωί και βλέπω εκείνη την ώρα παρ­κα­ρι­σμένα αυτο­κί­νητα έξω από το Δημαρ­χείο και την Περι­φέ­ρεια. Πρό­κει­ται προ­φα­νώς για αυτο­κί­νητα των δημο­σίων υπαλ­λή­λων που εργά­ζο­νται στις υπη­ρε­σίες.

Θα έπρεπε όλο το κέντρο της πόλης να πεζο­δρο­μη­θεί εκτός του παρα­λια­κού δρόμου από την Ακαντιά μέχρι την Ψαρο­πούλα, όπου το ένα ρεύμα κυκλο­φο­ρίας θα είναι η είσοδος και το άλλο η έξοδος. Όλοι οι υπό­λοι­ποι δρόμοι πρέπει να γίνουν πεζό­δρο­μοι. Να σταματά η κυκλο­φο­ρία στο Πανε­πι­στή­μιο, στην Ψαρο­πούλα, στην Ακαντιά, στο Μόντε Σμιθ…. Και από εκεί να μετα­φέ­ρο­νται οδηγοί και επι­βά­τες με αστικά λεω­φο­ρεία στο κέντρο της πόλης. Θα πρέπει προ­φα­νώς όμως να υπάρχει τακτική συγκοι­νω­νία, κάθε πέντε λεπτά.

Σε ποιο βαθμό ευθύ­νε­ται η κυκλο­φο­ριακή συμ­φό­ρηση για την πρό­κληση τρο­χαίων ατυ­χη­μά­των;

Όταν το χειμώνα κυκλο­φο­ρούν 20.000 αυτο­κί­νητα και το καλο­καίρι 100.000, λογικό είναι να έχουμε δρα­μα­τική αύξηση των τρο­χαίων ατυ­χη­μά­των. Και θα πρέπει να ξέρετε ότι οι του­ρί­στες δεν οδηγούν όπως κάνουν στον τόπο τους. Οδηγούν ανέμελα και απρό­σε­κτα. Οδηγούν επι­κίν­δυνα. Βέβαια και η σήμανση δεν τους βοηθά. Υπάρχει τρομερή έλλειψη από πλη­ρο­φο­ρια­κές πινα­κί­δες. Είναι επιει­κώς απα­ρά­δε­κτη. Και βλέ­πουμε ότι τώρα αρχί­ζουν και κάνουν κάποιες δια­γραμ­μί­σεις, οι οποίες είμαι βέβαιος ότι από ένα με δύο μήνες (ως συνήθως) θα έχουν ξεβάψει.

Βάφουν δε πολλές δια­βά­σεις με κίτρινο χρώμα το οποίο δεν προ­βλέ­πε­ται. Ο κώδικας οδικής κυκλο­φο­ρίας είναι ξεκά­θα­ρος. Λέει ότι το χρώμα της διά­βα­σης είναι λευκό. Δεν μπορείς να χρη­σι­μο­ποιείς όποιο χρώμα να ‘ναι επειδή πιστεύ­εις ότι είναι ορατό.

Αρμό­διες είναι οι τεχνι­κές υπη­ρε­σίες του δήμου για τη σήμανση εντός πόλης και οι τεχνι­κές υπη­ρε­σίες της Περι­φέ­ρειας για τη σήμανση εκτός πόλης. Οι ίδιοι παρα­νο­μούν. Δεν κάνουν αυτό που προ­βλέ­πει ο ΚΟΚ.

Πώς θα χαρα­κτη­ρί­ζατε την οδική συμπε­ρι­φορά των Ροδιτών;

Είτε είμαστε ξένοι είτε είμαστε ντόπιοι, για να κάνουμε αυτό που πρέπει θα πρέπει όλοι μας να έχουμε την αίσθηση ότι ελεγ­χό­μα­στε. Όταν οι Έλληνες είναι στο εξω­τε­ρικό, τηρούν τον ΚΟΚ, γνω­ρί­ζο­ντας πως αν δεν το κάνουν θα υπο­στούν τις συνέ­πειες. Με το που επι­στρέ­ψουν στην Ελλάδα -επειδή υπάρχει ελλιπής αστυνόμευση- συνε­χί­ζουν να οδηγούν απρό­σε­κτα. Υπάρχει ατι­μω­ρη­σία στην Ελλάδα. Αυτό είναι το βασικό πρό­βλημα και όχι τόσο η έλλειψη παι­δείας. Ξέρουμε πως ό,τι και αν κάνουμε, όπου και αν παρ­κά­ρουμε, με κόκκινο αν περά­σουμε, δεν θα μας τιμω­ρή­σει κανένας. Αν γνω­ρί­ζαμε ότι θα υπήρχε μπλόκο, ότι κάποια κάμερα θα μας φωτο­γρα­φί­σει, ή ότι η Τροχαία θα αφαι­ρέ­σει τις πινα­κί­δες του αυτο­κι­νή­του μας αν παρ­κά­ρουμε παρά­νομα, θα απο­φεύ­γαμε όλες τις παρα­νο­μίες. Η κουλ­τούρα μας δια­μορ­φώ­νε­ται από τις συν­θή­κες. Χρεια­ζό­μα­στε περισ­σό­τερη αστυ­νό­μευση έτσι ώστε να έχει την αίσθηση ο πολίτης ότι ελέγ­χε­ται. Ή έστω να τοπο­θε­τη­θούν κάμερες στο δρόμο ούτως ώστε να γίνεται κατα­γραφή. Και μόνο που υπάρχει κάμερα, ο οδηγός θα τηρήσει το όριο ταχύ­τη­τας.

Υπάρ­χουν σημεία-καρμανιόλες στο οδικό δίκτυο του νησιού;

Επι­κίν­δυνα σημεία υπάρ­χουν στο οδικό δίκτυο το οποίο δεν είναι συγ­χω­ρη­τικό στον απρό­σε­κτο παρα­βάτη. Αν κάνεις λάθος σε ένα κακο­σχε­δια­σμένο δρόμο… ξέφυγες. Και εγώ και οι συνά­δελ­φοί μου λέμε στους μαθητές μας πως πρέπει να οδη­γούμε αργά για να προ­λά­βουμε να αντι­δρά­σουμε όταν παρου­σια­στεί κίν­δυ­νος. Ο πρώτος παρά­γο­ντας που πρέπει να προ­σέ­ξουμε είναι ο ανθρώ­πι­νος. Δεν γίνεται να κυκλο­φο­ρείς σε ένα επι­κίν­δυνο σημείο με άσχημες και­ρι­κές συν­θή­κες με αυτό το κυκλο­φο­ριακό κομ­φού­ζιο ανα­πτύσ­σο­ντας υπερ­βο­λική ταχύ­τητα. Πρώτος παρά­γο­ντας που οδηγεί στο ατύχημα είναι η από­σπαση προ­σο­χής, όταν πχ μιλούμε στο κινητό ή αν συνο­μι­λούμε με το συνο­δηγό και τους συνε­πι­βά­τες ή ψάχνουμε σταθ­μούς στο ραδιό­φωνο…. Δεύ­τε­ρος παρά­γο­ντας είναι η υπερ­βο­λική ταχύ­τητα. Θεωρούν πολλοί οδηγοί ότι η Ρόδου-Λίνδου είναι οδός ταχείας κυκλο­φο­ρίας και τρέχουν με 100.

Καλ­λιερ­γεί­ται η οδική παιδεία; Υστε­ρούμε σε αυτό το κομμάτι;

Η Πανελ­λή­νια Ομο­σπον­δία έχει ζητήσει εδώ και χρόνια το μάθημα της κυκλο­φο­ρια­κής αγωγής να προ­στε­θεί στο εκπαι­δευ­τικό πρό­γραμμα όλων των βαθ­μί­δων. Να είναι μάθημα υπο­χρε­ω­τικό. Η οδήγηση είναι η πιο επι­κίν­δυνη δρα­στη­ριό­τητα που κάνουμε όλοι μας καθη­με­ρινά. Το θέμα είναι να φτάνεις κάθε φορά στον προ­ο­ρι­σμό σου. Με το που μπαί­νουμε στο αυτο­κί­νητο ή ανε­βαί­νουμε στο μηχα­νάκι μας, κιν­δυ­νεύ­ουμε. Πρέπει να το συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε αυτό και να είμαστε όσο προ­σε­κτι­κοί γίνεται. Πολλοί αισθα­νό­μα­στε ότι δεν θα πάθουν ποτέ τίποτε, ότι είναι ημίθεοι… ότι είναι τόσο καλοί οδηγοί που ξέρουν τα πάντα και κρίνουν ή κατα­κρί­νουν τους πάντες. Κινού­μαι καθη­με­ρινά πολλές ώρες στο δρόμο και βλέπω χιλιά­δες παρα­βά­σεις μπροστά μου από τις πιο παρά­ξε­νες μέχρι τις πιο σοβαρές.

Έχετε ακούσει ποτέ να εμπλα­κεί ένα εκπαι­δευ­τικό όχημα σε ατύχημα; Ποτέ… επειδή κινού­μα­στε αργά. Γι’ αυτό προ­λα­βαί­νουμε να αντι­δρά­σουμε. Δεν υπερ­βαί­νουμε την ταχύ­τητα των 30 χλμ μέσα στην πόλη. Δεν τρέ­χουμε με 100 και 160.

Η έλλειψη δημό­σιας συγκοι­νω­νίας, οξύνει το κυκλο­φο­ριακό πρό­βλημα;

Είναι πρό­βλημα η έλλειψη επαρ­κούς δημό­σιας συγκοι­νω­νίας. Και αυτά τα δρο­μο­λό­για που υπάρ­χουν δεν εκτε­λού­νται με συνέ­πεια. Υπάρχει φοβερή έλλειψη δημό­σιας συγκοι­νω­νίας στη Ρόδο. Γι’ αυτό και ανα­γκά­ζο­νται οι πολίτες να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν τα αυτο­κί­νητά τους για να κατέ­βουν στο Μαντράκι. Αν υπήρχε επαρκής συγκοι­νω­νία ανά πέντε λεπτά, περισ­σό­τε­ρος κόσμος θα προ­τι­μούσε να μετα­κι­νη­θεί με τα ΜΜΜ.

Επι­τρέψτε μου να προ­σθέσω ότι εξίσου σημα­ντικό πρό­βλημα είναι η έλλειψη δημο­τι­κής αστυ­νο­μίας. Άλλο πρό­βλημα είναι το κλάδεμα των δέντρων που κρύβουν τη σήμανση. Για να δεις το στοπ πρέπει να φτάσεις δύο μέτρα πριν τη δια­σταύ­ρωση. Όλη η πόλη πάσχει. Δεν έχει σημασία αν το τροχαίο ατύχημα συμβεί στη Δημο­κρα­τίας ή αν θα γίνει στην Απο­στό­λου Παύλου. Το θέμα είναι να μη γίνει πουθενά.

Κλεί­νο­ντας κύριε Πορ­τσέλλη, είστε αισιό­δο­ξος ότι θα επι­λυ­θεί το κυκλο­φο­ριακό πρό­βλημα που αντι­με­τω­πί­ζει η Ρόδος;

Εξαρ­τά­ται. Όταν πάει να εφαρ­μό­σει κάτι μία δημο­τική αρχή και έρχεται η επόμενη και καταρ­γεί την όποια προ­σπά­θεια, τότε τίποτε δεν θα προ­χω­ρή­σει. Πόσες μελέτες συγκοι­νω­νιο­λό­γων για το κυκλο­φο­ριακό είναι άραγε στα συρ­τά­ρια του δήμου Ρόδου και δεν έχουν υλο­ποι­η­θεί; Ποιος ο λόγος; Οι πολι­τι­κοί φοβού­νται το πολι­τικό κόστος.

Τη νέα μελέτη θα την υλο­ποι­ή­σει η δημο­τική αρχή; Συνήθως μόλις αρχί­ζουν οι αντι­δρά­σεις στα­μα­τούν όλα. Πρέπει η κάθε δημο­τική αρχή να είναι απο­φα­σι­σμένη να προ­χω­ρή­σει στην εφαρ­μογή της κυκλο­φο­ρια­κής μελέτης που έχουν συντά­ξει επι­στή­μο­νες παρά τις αντι­δρά­σεις. Αν σκεφτεί το πολι­τικό κόστος δεν πρό­κει­ται να γίνει απο­λύ­τως τίποτε. Δυστυ­χώς όμως, πρώτα σκέ­φτο­νται το πολι­τικό κόστος και όχι το καλό όλων.