Γεραπετρίτης: Η Ελλάδα επιλέγει μια εξωτερική πολιτική με πυξίδα το Διεθνές Δίκαιο

Τις προ­κλή­σεις που δια­μορ­φώ­νει η νέα πο­λυ­πο­λι­κή διε­θνής τάξη, την κρίση αξιο­πι­στί­ας των διε­θνών ορ­γα­νι­σμών και τη θέση της Ελ­λά­δας σε ένα διαρ­κώς με­τα­βαλ­λό­με­νο γε­ω­πο­λι­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον, ανέ­λυ­σε ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Γιώρ­γος Γε­ρα­πε­τρί­της, μι­λώ­ντας στην εκ­δή­λω­ση με τίτλο «The New Multipolar International Order», που διορ­γά­νω­σε το Πα­νε­πι­στή­μιο των Ηνω­μέ­νων Εθνών (United Nations University – UNU) στο Τόκιο.

Ο κ. Γε­ρα­πε­τρί­της υπο­στή­ρι­ξε ότι ο κό­σμος βρί­σκε­ται σε μια ιστο­ρι­κή καμπή, καθώς με­τα­σχη­μα­τί­ζε­ται η αρ­χι­τε­κτο­νι­κή της διε­θνούς ασφά­λειας που δια­μορ­φώ­θη­κε μετά τον Β’ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο. Όπως ανέ­φε­ρε, η νέα πο­λυ­πο­λι­κό­τη­τα δια­μορ­φώ­νε­ται από τρεις βα­σι­κούς πα­ρά­γο­ντες: τις με­γά­λες γε­ω­πο­λι­τι­κές ανα­κα­τα­τά­ξεις, την τε­χνη­τή νοη­μο­σύ­νη και τη νέα βιο­μη­χα­νι­κή επα­νά­στα­ση, καθώς και τη ρι­ζι­κή αλ­λα­γή στον τρόπο διά­δο­σης της πλη­ρο­φο­ρί­ας μέσω των μέσων κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης.

Ανα­φε­ρό­με­νος στη λει­τουρ­γία των διε­θνών ορ­γα­νι­σμών, ση­μεί­ω­σε ότι η αδυ­να­μία τους να δια­χει­ρι­στούν απο­τε­λε­σμα­τι­κά κρί­σεις, όπως ο πό­λε­μος στην Ου­κρα­νία, έχει οδη­γή­σει σε στα­δια­κή υπο­χώ­ρη­ση της πο­λυ­μέ­ρειας και στην ανά­λη­ψη πρω­το­βου­λιών από ισχυ­ρά και με­σαία κράτη.

Ει­δι­κή ανα­φο­ρά έκανε στον Ορ­γα­νι­σμό Ηνω­μέ­νων Εθνών, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι οι υφι­στά­με­νες δομές του, και ιδιαί­τε­ρα η λει­τουρ­γία του δι­καιώ­μα­τος βέτο στο Συμ­βού­λιο Ασφα­λεί­ας, δυ­σκο­λεύ­ουν τη λήψη ου­σια­στι­κών απο­φά­σε­ων απέ­να­ντι στις σύγ­χρο­νες προ­κλή­σεις.

Ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών ανέ­φε­ρε ότι η εξέ­λι­ξη αυτή δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται μόνο στις με­γά­λες συ­γκρού­σεις, αλλά απο­τυ­πώ­νε­ται και σε πε­ριο­χές όπως η Αφρι­κή, όπου ο αυ­ξα­νό­με­νος γε­ω­πο­λι­τι­κός αντα­γω­νι­σμός εξω­τε­ρι­κών δυ­νά­με­ων εντεί­νει τις πε­ρι­φε­ρεια­κές κρί­σεις.

Ανα­φε­ρό­με­νος στη θέση της Ελ­λά­δας, πα­ρου­σί­α­σε δύο δια­φο­ρε­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις στην άσκη­ση εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής: μια πο­λι­τι­κή που βα­σί­ζε­ται στους κα­νό­νες και στις αρχές του Διε­θνούς Δι­καί­ου και μια πε­ρισ­σό­τε­ρο συ­ναλ­λα­κτι­κή πο­λι­τι­κή, που δίνει προ­τε­ραιό­τη­τα στην ισχύ και στο εθνι­κό όφε­λος.

Όπως υπο­γράμ­μι­σε, η Ελ­λά­δα επι­λέ­γει στα­θε­ρά την πρώτη προ­σέγ­γι­ση, εκτι­μώ­ντας ότι η συ­νε­πής προ­σή­λω­ση στο Διε­θνές Δί­καιο απο­τε­λεί στρα­τη­γι­κό συμ­φέ­ρον, ιδιαί­τε­ρα για τις μι­κρές και με­σαί­ες χώρες.

Πα­ράλ­λη­λα, προει­δο­ποί­η­σε ότι η εφαρ­μο­γή δια­φο­ρε­τι­κών μέ­τρων και σταθ­μών σε πα­ρό­μοιες διε­θνείς υπο­θέ­σεις υπο­νο­μεύ­ει την αξιο­πι­στία τόσο των κρα­τών όσο και των διε­θνών ορ­γα­νι­σμών, ενώ υπο­στή­ρι­ξε ότι το Διε­θνές Δί­καιο δεν μπο­ρεί να εφαρ­μό­ζε­ται επι­λε­κτι­κά.

Στο δεύ­τε­ρο μέρος της συ­ζή­τη­σης, απα­ντώ­ντας σε ερώ­τη­ση για το πώς μπο­ρεί να απο­κα­τα­στα­θεί η εμπι­στο­σύ­νη στο Διε­θνές Δί­καιο, ο κ. Γε­ρα­πε­τρί­της υπο­στή­ρι­ξε ότι οι θε­με­λιώ­δεις αρχές κάθε μορ­φής δια­κυ­βέρ­νη­σης είναι η νο­μι­μο­ποί­η­ση και η λο­γο­δο­σία, εκ­φρά­ζο­ντας την άποψη ότι και οι δύο δο­κι­μά­ζο­νται σή­με­ρα σε διε­θνές επί­πε­δο.

Όπως ανέ­φε­ρε, η νο­μι­μο­ποί­η­ση δεν εξαρ­τά­ται μόνο από τον τρόπο με τον οποίο απο­κτά­ται η εξου­σία, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο αυτή ασκεί­ται, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι οι απο­φά­σεις που λαμ­βά­νο­νται σή­με­ρα δη­μιουρ­γούν προη­γού­με­να που θα επη­ρε­ά­σουν τη διε­θνή έν­νο­μη τάξη στο μέλ­λον.

Κλεί­νο­ντας την το­πο­θέ­τη­σή του, ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών ανα­φέρ­θη­κε στην ανά­γκη προ­στα­σί­ας θε­με­λιω­δών αρχών του Διε­θνούς Δι­καί­ου, όπως η ελευ­θε­ρία της ναυ­σι­πλο­ΐ­ας, με αφορ­μή τις εξε­λί­ξεις στα Στενά του Ορ­μούζ, και υπο­γράμ­μι­σε ότι «το Διε­θνές Δί­καιο είτε είναι ένα ενιαίο σύ­νο­λο κα­νό­νων είτε δεν υπάρ­χει», κα­λώ­ντας σε κοινή προ­σπά­θεια για τη δια­φύ­λα­ξη της διε­θνούς έν­νο­μης τάξης.

Πηγή: protothema.gr