Μητροπολίτης Ρόδου, Κύριλλος: «Να δούμε το γεγονός των Χριστουγέννων μέσα από την σωστή και αληθινή του προοπτική»

Σεβα­σμιό­τατε, οδεύ­ουμε προς τα Χρι­στού­γεννα. Τι σημαί­νει αυτή η γιορτή για τους χρι­στια­νούς;

Η εορτή των Χρι­στου­γέν­νων είναι μια εκ των κεντρι­κών εορτών του εκκλη­σια­στι­κού λει­τουρ­γι­κού έτους. Εορ­τά­ζουμε την γέννηση του Χριστού που έγινε τότε στην Βηθλεέμ. Ο Ευαγ­γε­λι­στής Λουκάς χρο­νο­λο­γεί επα­κρι­βώς το γεγονός, κι αυτό έχει μια ιδιαί­τερη σημασία. Δεν είναι δηλαδή ένας μύθος. Είναι ένα πραγ­μα­τικό γεγονός το οποίο τελε­σιουρ­γεί­ται κάθε χρόνο την συγκε­κρι­μένη ημε­ρο­μη­νία, εκ νέου. Γεν­νά­ται ο Χριστός. Δεν κάνουμε μια ανα­πό­ληση ενός ιστο­ρι­κού γεγο­νό­τος, αλλά έχουμε πραγ­μα­τική γέννηση –διότι αυτό αφορά κατ’ εξοχήν την ύπαρξή μας, ως ορθο­δό­ξων χρι­στια­νών. Και καλού­μεθα να συμ­με­τέ­χουμε σε αυτό το μυστή­ριο, της ενσαρ­κώ­σεως του Θεού. Ο Θεός εισέρ­χε­ται δυνα­μικά στην ανθρω­πό­τητα, για να αλλάξει τον ρου της ιστο­ρίας. Και να φέρει μια νέα προ­ο­πτική για τον άνθρωπο και για τον κόσμο. Αν δεν μπο­ρέ­σουμε να δούμε μέσα από αυτό το πρίσμα τις εορτές των Χρι­στου­γέν­νων, ουσια­στικά δεν μπο­ρούμε να εμβα­θύ­νουμε στο νόημά τους και από την άλλη, δεν μπορούν να ασκή­σουν καμία ουσια­στική επί­δραση στην Χρι­στια­νο­σύνη μας –σ’ αυτό που είμαστε ως ορθό­δο­ξοι χρι­στια­νοί. Και πάντα προ­βλη­μα­τι­ζό­μα­στε στην σχέση ‘περιβλήματος’ της εορτής.

Από την μία, όλος αυτός ο διά­κο­σμος που βλέ­πουμε γύρω μας, το εμπο­ρικό κομμάτι δηλαδή και από την άλλη, η προ­ε­τοι­μα­σία του χρι­στια­νού, η μετά­νοιά του, η συμ­με­τοχή στο μυστή­ριο της Θείας Ευχα­ρι­στίας –άμεσα συν­δε­δε­μένο με την λει­τουρ­γική ζωή.

Ποιο ερώτημα πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας;

Καλού­μεθα και φέτος να γιορ­τά­σουμε Χρι­στού­γεννα. Και πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας το ερώτημα ‘πώς είμαστε προ­ε­τοι­μα­σμέ­νοι γι αυτή την εορτή; Ο καθένας προ­σω­πικά, η κοι­νω­νία μας, ο κόσμος ολό­κλη­ρος.

Όπως είπα προη­γου­μέ­νως, υπάρχει το εμπο­ρικό κομμάτι. Δηλαδή, και σε χώρες που δεν είναι χρι­στια­νι­κές, στο­λί­ζουν δέντρα, στο­λί­ζουν τα κτήρια υπάρχει διά­κο­σμος και εκδη­λώ­σεις, επι­κρα­τεί εορ­τα­στική ατμό­σφαιρα. Βέβαια προ­ε­τοι­μά­ζο­νται και για την έλευση του νέου έτους, αλλά γιορ­τά­ζουν και με αφορμή τα Χρι­στού­γεννα. Τελικά εμείς, ως χρι­στια­νοί πώς στε­κό­μα­στε απέ­να­ντι σε αυτή την μεγάλη γιορτή, που ζούμε στις αρχές του 21ου αιώνα. Κι αν λάβουμε υπόψη όλα αυτά που τεκταί­νο­ται στον πλανήτη μας, μπο­ρούμε να κάνουμε δεύ­τε­ρες σκέψεις για επι­και­ρο­ποί­ηση του μηνύ­μα­τος των Χρι­στου­γέν­νων. Και να μιλή­σουμε για ειρήνη, για ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια, για σεβασμό της προ­σω­πι­κό­τη­τας του συναν­θρώ­που μας –για τον άνθρωπο που σήμερα πάσχει σε όλα τα επίπεδα.

Το μήνυμα της γέν­νη­σης του Χριστού είναι όμως παναν­θρώ­πινο, έχει μια ευρύ­τερη έννοια και συμ­βο­λι­σμό.

Το γεγονός των Χρι­στου­γέν­νων δεν απευ­θύ­νε­ται μόνο στους χρι­στια­νούς. Απευ­θύ­νε­ται σε κάθε άνθρωπο. Διότι ο Χριστός, ήρθε για κάθε άνθρωπο δεν ήρθε μόνον για έναν αριθμό ανθρώ­πων οι οποίοι των πίστε­ψαν. Ήρθε κι έρχεται πάντοτε για κάθε άνθρωπο. Θα πρέπει όμως να πούμε ότι αυτό που κατ’ εξοχήν αφορά τον άνθρωπο σήμερα –και κάθε εποχής- είναι ότι η γέννηση του Θεαν­θρώ­που σημαί­νει ότι ο Θεός μένει πιστός στον άνθρωπο. Όπως και να του φέρθηκε ο άνθρω­πος, ο Θεός δεν τον εγκα­τα­λεί­πει. Κι αυτό είναι ένα μήνυμα στον σύγ­χρονο άνθρωπο που είναι απο­γοη­τευ­μέ­νος μέσα στις καθη­με­ρι­νές κατα­στά­σεις. Ο Θεός δεν τον εγκα­τα­λεί­πει και δεν περι­μέ­νει από τον άνθρωπο να κάνει την πρώτη κίνηση. Έρχεται Αυτός και κάνει την πρώτη κίνηση, έρχεται προς τον άνθρωπο. Αν τελικά συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε αυτή την μεγάλη αλήθεια, τι σημαί­νει για τον καθένα ξεχω­ρι­στά, μπο­ρούμε να δούμε το γεγονός της Ενσαρ­κώ­σεως του Θείου Λόγου, το γεγονός των Χρι­στου­γέν­νων μέσα από την σωστή και αληθινή του προ­ο­πτική.

Διότι ο άνθρω­πος πρόδωσε τον Θεό. Ο Θεός όμως, έμεινε πιστός στα αισθή­ματά του προς το πλάσμα Του. Κι αυτό είναι η ουσία. Είναι το μεγάλο δια­χρο­νικό μήνυμα των Χρι­στου­γέν­νων. Δεν έχουμε έναν Θεό ο οποίος ενεργεί με τρόπο που κατα­πιέ­ζει τον άνθρωπο. Έχουμε έναν Θεό που σαρ­κώ­νε­ται από μια άσημη γυναίκα της Παλαι­στί­νης, σε ένα άσημο τόπο (ένα σπήλαιο) χωρίς προβολή του γεγο­νό­τος –απλά και αθόρυβα και τελικά δίνει το στίγμα του σε μερι­κούς ποι­μέ­νες και σε κάποιους μάγους που έψαχναν. Αυτοί τελικά, μπό­ρε­σαν να πλη­ρο­φο­ρη­θούν το γεγονός της θείας γέν­νη­σης.

Και σε μια πολυ­τά­ραχη εποχή, υπό πολύ δύσκο­λες οικο­νο­μικά συν­θή­κες…

Μια εποχή η οποία όσον αφορά την γενι­κό­τερη σύγχυση μοιάζει με την δική μας. Όσον αφορά την παγκό­σμια γεω­πο­λι­τική κατά­σταση, την απα­ξί­ωση των θεσμών, την έκκληση των ηθών. Ο Χριστός όμως, ήρθε εκείνη την εποχή κι έρχεται και σε κάθε εποχή. Γιατί ναι μεν εμείς οι άνθρω­ποι μπορεί να έχουμε τα δικά μας κρι­τή­ρια, αλλά και ο Θεός έχει τα δικά του…

Η γέννηση του Χριστού είναι ένα ιστο­ρικό γεγονός και όχι ένας μύθος –τον οποίο πολλοί θέλουν να αμφι­σβη­τή­σουν.

Η γέννηση του Χριστού είναι ένα ιστο­ρικό γεγονός. Ο Ευαγ­γε­λι­στής Λουκάς δίνει συγκε­κρι­μέ­νες πλη­ρο­φο­ρίες και το χρονικό πλαίσιο επα­κρι­βώς. Αυτό το ιστο­ρικό γεγονός δεν το αμφι­σβή­τη­σαν ούτε οι σύγ­χρο­νοι ούτε οι επό­με­νοι της πρώτης γενεάς πολέ­μιοι του Χριστού και των Απο­στό­λων και της Πίστεώς μας. Κάποιοι μπορεί αγκι­στρω­μέ­νοι στις ιδε­ο­λη­ψίες τους, να προ­σπα­θούν με τα δικά τους επι­χει­ρή­ματα να δημιουρ­γή­σουν αυτές τις αμφι­σβη­τή­σεις. Το ζητού­μενο είναι κατά πόσο, αυτό το ιστο­ρικό γεγονός, αγγίζει τον καθένα μας υπαρ­ξιακά. Αυτά τα γεγο­νότα προ­σεγ­γί­ζο­νται με την Πίστη, ειδάλ­λως θα μείνει ένα ιστο­ρικό γεγονός ανάμεσα στα άλλα χιλιά­δες ιστο­ρικά γεγο­νότα. Η Πίστη είναι αυτή που δίνει στο γεγονός μια άλλη διά­σταση.

Πώς βιώ­νουμε οι χρι­στια­νοί την Γέννηση του Χριστού εκκλη­σια­στικά, μέσα από την συμ­με­τοχή μας στην εκκλη­σία;

Για να το βιώ­σουμε πραγ­μα­τικά, θα πρέπει να έχουμε προ­ε­τοι­μα­στεί. Δεν είναι τυχαίο ότι η Εκκλη­σία μας (οι Πατέρες) έχουν θεσπί­σει μια περίοδο 40 ημερών προ­ε­τοι­μα­σίας –όπως γίνεται με το Πάσχα και την Κοίμηση της Θεο­τό­κου. Ποιο σημα­ντικό γεγονός αφή­νουμε στη ζωή μας χωρίς να προ­ε­τοι­μα­στούμε για κάτι. Πόσω μάλλον για τα πνευ­μα­τικά γεγο­νότα.

Η βάση είναι η μετά­νοια. Οι νηστείες, οι ιδιαί­τε­ρες ακο­λου­θίες, γίνο­νται για να βοη­θή­σουν τον άνθρωπο να φτάσει σε αυτή την κατά­σταση.

Και όταν λέμε μετά­νοια, δεν εννο­ούμε μια ενοχική συναί­σθηση κάποιων πράξεων. Αλλά την στροφή προς τον Θεό. Τον επα­να­προ­σα­να­το­λι­σμό της σχέσης μου με τον Θεό.