Aπάντηση του κ. Δ. Κρεμαστινού στις δηλώσεις του κ. Γ. Χατζημάρκου

Παρότι πιστεύω ότι το θέμα του ογκο­λο­γι­κού πρέπει να ενώνει όλους τους Δωδε­κα­νή­σιους, είμαι δυστυ­χώς υπο­χρε­ω­μέ­νος να απα­ντήσω στο δημο­σί­ευμα της εφη­με­ρί­δας σας της 10/12/2014 με τίτλο «Σε συνέ­ντευξη τύπου που έδωσε χθες – Γ. Χατζη­μάρ­κος: ‘Ο κόσμος χόρτασε από μπουρ­δο­λο­γίες. Εμείς θα κινη­θούμε μακριά από ψευ­το­μα­γκιές, ψευ­το­λε­βε­ντιές και ανοη­σίες»’.

Δε θα παρα­κο­λου­θήσω ούτε το ύφος, ούτε το ήθος, ούτε το λεξι­λό­γιο αυτό. Ο δωδε­κα­νη­σια­κός λαός που εκλέγει, ας κρίνει.

Επειδή είμαι ο άνθρω­πος που πραγ­μα­το­ποιεί ουσια­στικά έργα χωρίς να περιο­ρί­ζε­ται σε μεγάλες κου­βέ­ντες και προ­τρέπω, μάλιστα, και τους συνερ­γά­τες μου να έχουν στόχο τα μεγάλα έργα και όχι τα λόγια, θα υπεν­θυ­μίσω τα εξής:

Όταν η χώρα δεν είχε μεγάλα νοσο­κο­μεία και σύγ­χρονα προ­νοιακά ιδρύ­ματα (ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ) όλοι έλεγαν ότι αυτά είναι αδύ­να­τον να γίνουν διότι η συνθήκη του Μάα­στριχτ δεν επέ­τρεπε να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν ευρω­παϊκά κεφά­λαια για την Υγεία και την Πρόνοια των κρατών–μελών – και είχαν δίκιο. Τότε, ως Υπουρ­γός Υγείας ανέ­τρεψα την απόφαση αυτή και η Ελλάδα εξαι­ρέ­θηκε από τη συνθήκη του Μάα­στριχτ και απέ­κτησε τα μεγάλα νοσο­κο­μεία και προ­νοιακά ιδρύ­ματα, δύο εκ των οποίων έχει και η Ρόδος. Ήταν η μόνη ευρω­παϊκή χώρα που εξαι­ρέ­θηκε.

Όταν το ΕΚΑΒ περιο­ρι­ζό­ταν μόνο στην Αθήνα, χωρίς για­τρούς στα ασθε­νο­φόρα γιατί οι γιατροί αντι­δρού­σαν, χωρίς αερο­δια­κο­μι­δές, η επέ­κταση του ΕΚΑΒ σε όλη τη χώρα εθε­ω­ρείτο όνειρο θερινής νυκτός. Το ΕΚΑΒ επε­κτά­θηκε με νόμο σε όλη τη χώρα και σήμερα, οι αερο­δια­κο­μι­δές με εξει­δι­κευ­μέ­νους για­τρούς είναι πραγ­μα­τι­κό­τητα βάσει του προ­γράμ­μα­τος «Ιππο­κρά­της» το οποίο ειση­γή­θηκα ως Υπουρ­γός.

Όταν δεν υπήρχε ο ΟΚΑΝΑ για την κατα­πο­λέ­μηση των ναρ­κω­τι­κών παρότι ο νόμος είχε ψηφι­στεί από όλα τα κόμματα της Βουλής, ως Υπουρ­γός ελει­τούρ­γησα τον ΟΚΑΝΑ για πρώτη φορά για όλη τη χώρα και εισή­γαγα τη μεθα­δόνη ως μέσο θερα­πείας παρά τις ισχυρές αντιρ­ρή­σεις ορι­σμέ­νων κομ­μά­των της Βουλής, θερα­πεία η οποία συνε­χί­ζε­ται μέχρι σήμερα.

Όταν η χώρα δια­συ­ρό­ταν διεθνώς για τα ψυχια­τρεία της και ειδι­κό­τερα η Λέρος, καταγ­γελ­λό­ταν από όλον τον Τύπο του πλανήτη ως το αίσχος της ανθρω­πό­τη­τας, εδη­μιούρ­γησα το πρότυπο ψυχια­τρείο στη Λέρο, έργο που ανα­γνώ­ρι­σαν οι μεγα­λύ­τε­ρες εφη­με­ρί­δες του κόσμου (The Guardian , Financial Times, Le Figaro κλπ). Είμαι βέβαιος ότι οι κάτοι­κοι της Λέρου θα θυμού­νται τις τρα­γι­κές εκείνες εικόνες του ψυχια­τρείου με απο­τρο­πια­σμό.

Τέλος, όταν το 2009 με ετίμησε ο δωδε­κα­νη­σια­κός λαός και με εξέλεξε βου­λευτή του, μπλό­καρα τον τότε οργα­νι­σμό του Νοσο­κο­μείου Ρόδου που ήταν έτοιμος προς υπο­γραφή στο Υπουρ­γείο Υγείας, και εζήτησα να προ­στε­θούν 2 τμήματα: το αιμο­δυ­να­μικό και το ογκο­λο­γικό. Τότε, είπα ότι δε θα έχω κανέναν λόγο να είμαι βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου εάν τα δύο σημα­ντικά αυτά έργα ολο­κλη­ρω­θούν. Έργα που σώζουν ανθρώ­πι­νες ζωές και εξοι­κο­νο­μούν εκα­το­ντά­δες εκα­τομ­μυ­ρίων που ξοδεύ­ουν οι Δωδε­κα­νή­σιοι εκλι­πα­ρώ­ντας για μια θέση στα νοσο­κο­μεία της Αθήνας και της Κρήτης.

Όταν, μάλιστα, είναι επι­στη­μο­νικά γνωστό ότι το 90% των ανθρώ­πων πεθαί­νει από καρ­διο­πά­θειες και καρκίνο, τι χρείαν έχουμε μαρ­τύ­ρων;

Εκείνη την εποχή πολλοί είπαν ότι αυτά είναι ανε­δα­φικά, ότι δεν μπορούν να γίνουν σε ένα επαρ­χιακό νοσο­κο­μείο. Επίσης, ότι σε ορι­σμένα επαρ­χιακά νοσο­κο­μεία όπου αγο­ρά­στη­καν μηχα­νή­ματα αυτά υπο­λει­τουρ­γούν ή έχουν κατα­στρα­φεί από την αχρη­στία. Σήμερα το αιμο­δυ­να­μικό λει­τουρ­γεί στη Ρόδο, σώζο­νται δεκάδες άνθρω­ποι και κανένας δεν έρχεται στην Αθήνα για να κάνει στε­φα­νιο­γρα­φία ή αγγειο­πλα­στική (μπα­λο­νάκι). Εάν μάλιστα χρεια­στεί ειδική φρο­ντίδα έρχο­νται επί τόπου καθη­γη­τές από το πανε­πι­στη­μιακό Αττικό Νοσο­κο­μείο, με το οποίο το νοσο­κο­μείο μας έχει νομο­θε­τικά αδελ­φο­ποι­η­θεί. Αυτά τα έχει δια­νοη­θεί οποιο­δή­ποτε άλλο επαρ­χιακό νοσο­κο­μείο;

Εάν ο «Δημό­κρι­τος» δεν είχε απορ­ρί­ψει 3 σχέδια για το κτήριο του ογκο­λο­γι­κού, σήμερα δε θα υπήρχε θέμα συζη­τή­σης. Και ο νυν Περι­φε­ρειάρ­χης θα απο­λάμ­βανε τη λει­τουρ­γία του ογκο­λο­γι­κού τμή­μα­τος όπως απο­λαμ­βά­νει το αιμο­δυ­να­μικό. Τώρα, όσον αφορά το αν το ογκο­λο­γικό θα εχρη­μα­το­δο­τείτο από το ΕΣΠΑ όπως συνέβη με το αιμο­δυ­να­μικό ή αν θα εχρη­μα­το­δο­τείτο από νομαρ­χια­κούς πόρους, ομολογώ ότι είχα την εντύ­πωση ότι και αυτό θα εχρη­μα­το­δο­τείτο από το ΕΣΠΑ. Όμως ο κ. Μαχαι­ρί­δης με πλη­ρο­φό­ρησε ότι θα εχρη­μα­το­δο­τείτο από νομαρ­χια­κούς πόρους και ότι είχε δεσμεύ­σει τους σχε­τι­κούς πόρους. Προ­σω­πικά αδια­φορώ για το ποιος θα το χρη­μα­το­δο­τή­σει, ενδια­φέ­ρο­μαι απο­κλει­στικά για την ολο­κλή­ρωση του έργου. Ο δωδε­κα­νη­σια­κός λαός θα πρέπει να μάθει ποιοι είναι υπέρ και ποιοι είναι κατά. Το έργο όμως θα γίνει, όπως συνέβη και με το νοσο­κο­μείο Καρ­πά­θου του οποίου τώρα αρχίζει η ανέ­γερση. Στην περί­πτωση του Νοσο­κο­μείου Καρ­πά­θου μόνο ευχα­ρι­στώ εισέ­πραξα επίσημα από το Δήμο Καρ­πά­θου, με ανα­κοί­νωσή του. Δεν φαντα­ζό­μουν ποτέ ότι κάποιος θα με επέ­κρινε για τις προ­σπά­θειές μου για το ογκο­λο­γικό!

Το ογκο­λο­γικό τμήμα του Νοσο­κο­μείου Ρόδου θα λει­τουρ­γή­σει, όπως λει­τουρ­γεί σήμερα το αιμο­δυ­να­μικό. Είμαι βέβαιος ότι όσοι το πολε­μούν σήμερα θα ντρέ­πο­νται αύριο. Εν πάσει περι­πτώ­σει, είμαι υπο­χρε­ω­μέ­νος να σχο­λιάσω το δημο­σί­ευμά σας για να απο­δείξω ότι δεν είμαι ο άνθρω­πος που τον χαρα­κτη­ρί­ζουν τα μεγάλα λόγια αλλά τα ορατά έργα και θα περί­μενα μεγα­λύ­τερο σεβασμό προς το πρόσωπό μου από αυτούς που κάποτε με εκλι­πα­ρού­σαν να τους βοηθήσω πολι­τικά.