Τι αλλάζει στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μετά τον σεισμό

Νέα δεδο­μένα στη βρα­χυ­πρό­θε­σμη δια­χεί­ριση των ελλη­νο­τουρ­κι­κών σχέσεων προ­κα­λούν εκ των πραγ­μά­των για την Αθήνα οι κατα­στρο­φι­κοί σεισμοί στη νότια Τουρκία.

Η ανα­γκα­στική στροφή του προ­έ­δρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο­γάν στο εσω­τε­ρικό μέτωπο οδηγεί εκ των πραγ­μά­των σε εκτό­νωση της έντασης, ιδιαί­τερα στο ρητο­ρικό επίπεδο, δίχως, ωστόσο, να αφαιρεί από το τραπέζι τα ζητή­ματα που έχουν εγερθεί τα τελευ­ταία χρόνια από την Αγκυρα.

Τα αντα­να­κλα­στικά της Αθήνας ήταν για ακόμη μια φορά ταχύ­τατα (παρό­μοια με εκείνα του πολέμου της Ουκρα­νίας, όταν η Ελλάδα ήταν από τις πρώτες χώρες που έστειλε στο Κίεβο πυρο­μα­χικά και εκτο­ξευ­τή­ρες RPG), καθώς το Μέγαρο Μαξίμου ήθελε να δείξει τόσο προς την Αγκυρα όσο και προς τους Δυτι­κούς εταί­ρους ότι μπροστά σε μια ανθρω­πι­στική κρίση οι δια­φο­ρές μπαί­νουν στην άκρη.

Η παρου­σία του πρω­θυ­πουρ­γού Κυριά­κου Μητσο­τάκη στις Βρυ­ξέλ­λες ως πρω­τερ­γάτη της ανάγκης για περαι­τέρω ενί­σχυση της Τουρ­κίας με ευρω­παϊκή βοήθεια και η ανα­γνώ­ριση του ρόλου της Ελλάδας από τον καγκε­λά­ριο Ολαφ Σολτς, ο οποίος ανα­φέρ­θηκε με θετικό τόνο για την επι­κοι­νω­νία Αθήνας – Αγκυρας, αλλά και τη βοήθεια που έχει απο­στα­λεί έως τώρα.

Οι διθύ­ραμ­βοι, όχι μόνο των διεθνών, αλλά και των τουρ­κι­κών ΜΜΕ, σχετικά με τη βοήθεια των Ελλήνων της ΕΜΑΚ, δημιουρ­γούν θετι­κούς συνειρ­μούς για την Ελλάδα έπειτα από μια περίοδο κατά την οποία το βασικό –προ­ω­θού­μενο από την κυβέρ­νηση Ερντο­γάν– αφήγημα ήταν πως η Αθήνα απερ­γά­ζε­ται σενάρια κατά της Τουρ­κίας.

Οι εκλογές στην Τουρκία

Ωστόσο, κανένας στην Αθήνα δεν έχει ψευ­δαι­σθή­σεις σχετικά με τις μακρο­πρό­θε­σμες ελλη­νο­τουρ­κι­κές υπο­θέ­σεις. Κατ’ αρχάς, ακόμη είναι πάρα πολύ νωρίς να εκτι­μη­θεί με ποιον τρόπο θα αντι­δρά­σει ο Ερντο­γάν ενόψει των εκλογών της 14ης Μαΐου. Ενα πρώτο ερω­τη­μα­τικό είναι αν αυτές πράγ­ματι θα γίνουν τότε.

Ενα δεύτερο είναι πώς θα δια­χει­ρι­στεί αυτή την τερα­στίων δια­στά­σεων κατα­στροφή στο εσω­τε­ρικό. Στην περί­πτωση που –όπως λένε αρμό­διες πηγές– κατορ­θώ­σει να εκκι­νή­σει την οικο­νο­μία του ταχέως, λόγω της ανάγκης να κατα­σκευα­στούν γρήγορα ολό­κλη­ρες πόλεις, ίσως αυτό να βοη­θή­σει στην επι­στροφή σε κάποιας μορφής ανά­πτυξη, καθώς θα δημιουρ­γη­θούν δου­λειές και μάλιστα στις κατε­στραμ­μέ­νες περιο­χές.

Αν η δια­χεί­ριση της κρίσης απο­δει­χθεί αδύνατη και η πίεση στο εσω­τε­ρικό αυξηθεί –γεγονός διόλου απίθανο για τη συντρι­πτική πλειο­νό­τητα των χωρών που θα βρι­σκό­ταν σε αυτές τις συν­θή­κες–, οι ίδιες πηγές δεν απο­κλεί­ουν την επι­στροφή του Ερντο­γάν στον «εξω­τε­ρικό εχθρό» για τη δημιουρ­γία και πάλι ατμό­σφαι­ρας προ­ε­κλο­γι­κής πόλωσης.

Την ίδια στιγμή, από την Αθήνα τίθεται και ένα ζήτημα σχετικά με την ανάγκη να υπο­στη­ρι­χθεί η Συρία, η οποία είναι κατε­στραμ­μένη ήδη από τον πόλεμο και απο­τε­λεί πηγή και προ­σφυ­γι­κής και μετα­να­στευ­τι­κής πίεσης.

Ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Νίκος Δένδιας, από τη Λατι­νική Αμερική που έτυχε να βρί­σκε­ται αυτή την εβδο­μάδα σε προ­γραμ­μα­τι­σμένη περιο­δεία, έθεσε το ζήτημα της βοή­θειας και στη Συρία. Τόνισε δε ότι «η χώρα μου είναι μια χώρα αρχών και οι αρχές της επι­βάλ­λουν να βρι­σκό­μα­στε πάντα στις κοι­νω­νίες που δοκι­μά­ζο­νται και να προ­σπα­θούμε, όσο μπο­ρούμε, να ανα­κου­φί­σουμε τον ανθρώ­πινο πόνο».

Πηγή kathimerini.gr

Βασίλης Νέδος