Το κουαρτέτο της ΑΟΖ

Γράφει ο Θεό­δω­ρος Καρυώ­της

Το κουαρ­τέτο της ΑΟΖ βρί­σκε­ται σε καλύ­τερη θέση από το κουαρ­τέτο των δανει­στών μια και είναι πολύ πιο πλούσιο κουαρ­τέτο. Αυτό το κουαρ­τέτο, δηλαδή η Ελλάδα, η Κύπρος, το Ισραήλ και η Αίγυ­πτος κάθο­νται πάνω σε τρι­σεκ­κα­το­μύ­ρια δολάρια υδρο­γο­ναν­θρά­κων. Η Κύπρος, το Ισραήλ και η Αίγυ­πτος, για καιρό τώρα, ψάχνουν τους κρυμ­μέ­νους θησαυ­ρούς που βρί­σκο­νται στους βυθούς της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου, αλλά εμείς, απλώς χαζεύ­ουμε τους τρεις φίλους μας να ψάχνουν στις θάλασ­σές τους και δεν κάνουμε καμία κίνηση να ξυπνή­σουμε και, επι­τέ­λους, να τους μοιά­σουμε και εμείς.

Είναι πράγ­ματι λυπηρό να παρα­κο­λου­θούμε τις εξε­λί­ξεις στον τομέα των υδρο­γο­ναν­θρά­κων και να παρι­στά­νουμε ότι εμείς δεν έχουμε ανάγκη από γεω­τρή­σεις στην περιοχή μας, μια και καμία από τις τελευ­ταίες τέσ­σε­ρις ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις όχι μόνο δεν έδωσε σημασία σε αυτό τον τομέα αλλά, ουσια­στικά, τον παρα­μέ­λησε.

Για να είμαστε όμως δίκαιοι, πρέπει να παρα­δε­χτούμε ότι ναι μεν «γίνεται ο χαμός» στη γει­το­νιά μας, αλλά εμείς δεν μπο­ρούμε να παρα­κο­λου­θή­σουμε τις εξε­λί­ξεις γιατί βρι­σκό­μα­στε σε μια από τις τρα­γι­κό­τε­ρες στιγμές της ιστο­ρίας μας και η πολι­τική, οικο­νο­μική και κοι­νω­νική τρα­γω­δία μας δεν μας δίνει την δυνα­τό­τητα να αντα­πο­κρι­θούμε στα κοσμο­γο­νικά γεγο­νότα που λαμ­βά­νουν χώρα στη περιοχή μας. Τα πράγ­ματα δεν πρό­κει­ται σύντομα να καλυ­τε­ρεύ­σουν τώρα που υπάρχει ένας παντο­δύ­να­μος Ερντο­γάν στο γει­το­νικό μας κράτος που θα αυξήσει την επιρροή του στην περιοχή μια και οι Αμε­ρι­κα­νοί και οι Γερ­μα­νοί συνε­χί­ζουν να είναι ερω­τευ­μέ­νοι μαζί του.

Για να κατα­λά­βουμε που βρι­σκό­μα­στε σήμερα πρέπει να δούμε τα κοινά μας συμ­φέ­ρο­ντα με τα άλλα τρία μέρη του Κουαρ­τέ­του. Όπως ήδη ανα­φέ­ραμε η Κύπρος, το Ισραήλ και η Αίγυ­πτος έχουν ανα­γνω­ρί­σει από νωρίς την αξία της ΑΟΖ και προ­χω­ρούν με σταθερά βήματα που θα του προ­σφέ­ρουν σημα­ντικά οικο­νο­μικά οφέλη, ενώ η Ελλάδα έχει μείνει πολύ πίσω αυτό τον τομέα που, ουσια­στικά, είναι πολύ πιο κρί­σι­μος για την πατρίδα μας απ’ ότι είναι για τα άλλα τρία κράτη.

Όπως είναι γνωστόν, το Μάρτιο του 2010, η Γεω­λο­γική Υπη­ρε­σία των ΗΠΑ σε μια μελέτη της συμπέ­ρανε ότι τα ύδατα του Ισραήλ, του Λιβάνου και της Κύπρου περι­λάμ­βα­ναν, του­λά­χι­στον, 50 τρις. κυβικά πόδια φυσικού αερίου και ότι η Λεκάνη της Λεβα­ντί­νης δια­θέ­τει 227 τρις. κυβικά πόδια φυσικού αερίου και 483 εκατ. βαρέλια πετρε­λαίου.

Αυτοί οι αριθμοί δεν περι­λαμ­βά­νουν τα κοι­τά­σματα της Αιγύ­πτου και της Ελλάδας και έτσι εύκολα αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε τον τερά­στιο ορυκτό πλούτο της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου και για αυτό βλέ­πουμε να έχουμε επι­σκέ­ψεις από τις ναυ­τι­κές δυνά­μεις της Ρωσίας και της Κίνας που δεν έχουν μόνο στο μυαλό τους την κατά­σταση στη Συρία και την γεω­στρα­τη­γική αξία της περιο­χής αλλά και στους υδρο­γο­νάν­θρα­κες που έχουν αρχίσει να κάνουν αισθητή της παρου­σία τους στην περιοχή. Αλλά, η Ελλάδα απλώς χαζεύει και θαυ­μά­ζει τις πρω­το­βου­λίες των γει­τό­νων της. Ίσως ψάχνει τα ισο­δύ­ναμα για τους υδρο­γο­νάν­θρα­κες που δεν έχουμε ακόμα ανα­κα­λύ­ψει!

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ

Αυτή την περίοδο υπάρχει μια μεγάλη κινη­τι­κό­τητα ανάμεσα στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο με απώτερο σκοπό την οριο­θέ­τηση των θαλάσ­σιων ζωνών των τριών κρατών. Τώρα είναι μεγάλη ευκαι­ρία γιατί το νέο καθε­στώς της Αιγύ­πτου είναι απόλυτα εχθρικό προς την Τουρκία και, πολύ σωστά, Ελλάδα και Κύπρος προ­σπα­θούν να συντο­νί­σουν τις προ­σπά­θειές του ώστε να υπάρξει μια τριμερή οριο­θέ­τηση των τριών κρατών που θα ανα­γνω­ρί­ζει τα δικαιώ­ματα του Καστε­λό­ρι­ζου και της Στρογ­γύ­λης με απο­τέ­λε­σμα να μην έχει θαλάσ­σια σύνορα η Τουρκία με την Αίγυπτο.

Στην Τριμερή Σύνοδο Κορυφής Αιγύ­πτου, Ελλάδας και Κύπρου που έλαβε χώρα στο Κάιρο, στις 8 Νοεμ­βρίου 2014, τα τρία κράτη έβγαλαν ένα σημα­ντικό ανα­κοι­νω­θέν που σένα σημείο ανα­φέ­ρει τα ακό­λουθα :

«Στο πλαίσιο αυτό, υπο­γραμ­μί­ζουμε τον οικου­με­νικό χαρα­κτήρα της Σύμ­βα­σης των Ηνω­μέ­νων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασ­σας (UNCLOS) και απο­φα­σί­ζουμε να προ­χω­ρή­σουμε το ταχύ­τερο στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για την οριο­θέ­τηση των θαλάσ­σιων ζωνών μας, όπου αυτό δεν έχει ακόμα γίνει.»

Απο­φα­σί­στηκε να ανα­φέ­ρουν οριο­θέ­τηση θαλάσ­σιων ζωνών και όχι ΑΟΖ διότι ένα από τα τρία κράτη, η Ελλάδα, δεν έχει ανα­κη­ρύ­ξει ΑΟΖ και δεν δικαιού­ται να οριο­θε­τή­σει ΑΟΖ εάν δεν την έχει οριο­θε­τή­σει. Αλλά, ξεκά­θαρα, ανα­φέ­ρο­νται σε πάνω από μια οριο­θέ­τηση που σημαί­νει ότι έχουν απο­φα­σί­σει να γίνει οριο­θέ­τηση όχι μόνο μεταξύ Ελλάδας και Αιγύ­πτου αλλά και Ελλάδας-Κύπρου.

Φαί­νε­ται με την αλλαγή καθε­στώ­τος στην Αίγυπτο έχει ανοίξει ένας νέος δρόμος που κάνει την Ελλάδα αισιό­δοξη για μια οριο­θέ­τηση που θα είναι χρήσιμη και για τα δύο κράτη και θα διευ­κο­λύ­νει την συμ­με­τοχή της Κύπρου όχι μόνο για να γίνει, επι­τέ­λους, οριο­θέ­τηση με την Ελλάδα αλλά και να συμπλη­ρω­θεί η οριο­θέ­τηση της Κύπρου με την Αίγυπτο το 2003 που κακώς τότε η κυβέρ­νηση Κληρίδη δέχτηκε την παρέμ­βαση της κυβέρ­νη­σης Σημίτη για μερική οριο­θέ­τηση ΑΟΖ προ­κει­μέ­νου να μην ενο­χλη­θεί η Τουρκία.

Σήμερα, η Αίγυ­πτος μετά την ανα­κά­λυψη του τερά­στιου κοι­τά­σμα­τος Ζορ μόλις 6 ν.μ. από την ΑΟΖ της Κύπρου έχει γίνει ο κύριος πρω­τα­γω­νι­στής στο θέμα των υδρο­γο­ναν­θρά­κων στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο και η Ελλάδα πρέπει, άμεσα, να προβεί σε συμ­φω­νία με την Αίγυπτο γιατί είμαι πεπει­σμέ­νος ότι τα μεγα­λύ­τερα κοι­τά­σματα υδρο­γο­ναν­θρά­κων βρί­σκο­νται στο τρίγωνο που συνο­ρεύ­ουν οι ΑΟΖ της Ελλάδας, της Αιγύ­πτου και της Κύπρου. Επι­τέ­λους, ας αντι­λη­φθούμε ότι δεν έχουμε άλλο καιρό για χάσιμο.

Πάντως, αυτή την περίοδο, ετοι­μά­ζε­ται μια νέα τριμερή σύνοδος κορυφής, ανάμεσα στην Ελλάδα, την Αίγυπτο και την Κύπρο, τον Δεκέμ­βρη στην Αθήνα όπου για πρώτη φορά θα λάβει μέρος και ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά υπο­ψιά­ζο­μαι ότι και αυτή η σύνοδος θα πάει στράφι γιατί κάποιος μας κοροϊ­δεύει. Είμαι σίγου­ρος ότι θα βγάλουν πάλι ένα παρό­μοιο ανα­κοι­νω­θέν, όπως το παρα­πάνω, και θα κατα­λή­γουν ανα­φέ­ρο­ντας πάλι ότι «απο­φα­σί­ζουμε να προ­χω­ρή­σουμε το ταχύ­τερο στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για την οριο­θέ­τηση των θαλάσ­σιων ζωνών μας, όπου αυτό δεν έχει ακόμα γίνει.»

Όπως έχω ξανα­γρά­ψει, οι οριο­θε­τή­σεις έχουν ήδη πραγ­μα­το­ποι­η­θεί από τους εμπει­ρο­γνώ­μο­νες των τριών κρατών και έχουν δοθεί οι γεω­γρα­φι­κές συντε­ταγ­μέ­νες. Επο­μέ­νως, πρέπει να απα­ντη­θεί η ερώτηση «γιατί μας κοροϊ­δεύ­ουν»; Φαί­νε­ται ότι η απά­ντηση είναι προ­φα­νής. Φοβού­νται, ξεκά­θαρα, την αντί­δραση της Τουρ­κίας και δεν θα τολ­μή­σουν να κάνουν τις οριο­θε­τή­σεις των ΑΟΖ τους. Ο Πρό­ε­δρος Σίσι γνω­ρί­ζει ότι μια οριο­θέ­τηση της ΑΟΖ της Αιγύ­πτου με αυτή της Ελλάδας θα σημαί­νει ότι η Αίγυ­πτος δεν θα έχει θαλάσ­σια σύνορα με την Τουρκία. Φαί­νε­ται ότι και οι τελευ­ταίοι Έλληνες πρω­θυ­πουρ­γοί, ο Σαμαράς και ο Τσίπρας, σκέ­φτο­νται ακριβώς όπως ο Αιγύ­πτιος Πρό­ε­δρος και δεν μπορούν να απα­γκι­στρω­θούν από αυτό το φοβερό «φοβικό σύν­δρομο» που πάσχουν όλες οι ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις από την εποχή του Κώστα Σημίτη.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

Οι σημα­ντι­κές ανα­κα­λύ­ψεις φυσικού αερίου στην θαλάσ­σια περιοχή του Ισραήλ έχει αλλάξει τα γεω­στρα­τη­γικά μεγέθη της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου και δια­φαί­νε­ται ότι μέσα σε μια δεκα­ε­τία το Ισραήλ θα στα­μα­τή­σει να έχει ενερ­γειακή εξάρ­τηση και θα γίνει εξα­γω­γέας φυσικού αερίου. Μετά από πενήντα χρόνια προ­σπά­θειας για εξεύ­ρεση πόρων ενέρ­γειας η αμε­ρι­κα­νική εταιρία Noble Energy του Χιού­στον, Τέξας έκανε τρεις σημα­ντι­κές ανα­κα­λύ­ψεις.

Η πρώτη το 1999-2000 στα πεδία Μαρί και Νόα που υπο­λο­γί­ζε­ται ότι περι­λαμ­βά­νουν 31 δισε­κα­τομ­μύ­ρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου.

Η δεύτερη τον Ιανουά­ριο του 2009 στο πεδίο Ταμάρ (238 δισε­κα­τομ­μύ­ρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου) και στο πεδίο Νταλίτ (14 δισε­κα­τομ­μύ­ρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου).

Η Τρίτη τον Δεκέμ­βριο του 2010 στο πεδίο Λεβιά­θαν (453 δισε­κα­τομ­μύ­ρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου) που ήταν η μεγα­λύ­τερη ανα­κά­λυψη φυσικού αερίου στον κόσμο την τελευ­ταία δεκα­ε­τία, πριν την ανα­κά­λυψη του κοι­τά­σμα­τος Ζορ της Αιγύ­πτου.Όταν φάνηκε ότι το Ισραήλ βρί­σκε­ται κοντά σε μια μπο­νάνζα υδρο­γο­ναν­θρά­κων το πρώτο πράγμα που σκέ­φτη­καν ήταν το θέμα της ασφά­λειας των κοι­τα­σμά­των κάτι που πρέπει να αντι­λη­φτούν και να λάβουν τα μέτρα τους και οι κυβερ­νή­σεις των Αθηνών και της Λευ­κω­σίας. Έτσι αρκετά νωρίς σχε­δί­α­σαν την προ­στα­σία πλατ­φόρ­μων και την προ­στα­σία της μετα­φο­ράς υδρο­γο­ναν­θρά­κων με διάφορα μετα­φο­ρικά μέσα, διότι μια σταθερή και ασφαλή μετα­φορά αερίου είναι ανα­γκαία για απο­τε­λε­σμα­τι­κές αγορές, μια αυξα­νό­μενη οικο­νο­μία και για ενερ­γειακή ασφά­λεια.

Η Noble πιστεύει ότι οι ανάγκες σε φυσικό αέριο στην περιοχή θα αυξά­νο­νται και το έλλειμμα που είναι σήμερα στα 4 δις. κυβικά πόδια, θα φτάσει τα 9 δις. κυβικά πόδια το 2025. Επι­πλέον, η Noble ισχυ­ρί­ζε­ται ότι τα κοι­τά­σματα φυσικού αερίου, στην ισραη­λινή ΑΟΖ, ανέρ­χο­νται πάνω από 40 τρις. κυβικά πόδια. Εμείς, βέβαια, απλώς παρα­κο­λου­θούμε τις εξε­λί­ξεις στις γει­το­νι­κές χώρες και ζαλι­σμέ­νοι από αυτούς του αριθ­μούς αρνού­μα­στε να ψάξουμε και εμείς για παρό­μοια κοι­τά­σματα στις θάλασ­σές μας.

Τώρα το Ισραήλ προ­σπα­θεί να δημιουρ­γή­σει ένα πλαίσιο (framework) που θα βοη­θή­σει στην δημιουρ­γία ξένων επεν­δύ­σεων με βάση την ανα­κά­λυψη των μεγάλων κοι­τα­σμά­των στην ΑΟΖ του και θα δημιουρ­γή­σει μια οικο­νο­μική ανά­πτυξη που θα συνα­γω­νί­ζε­ται το κατά κεφαλήν εισό­δημα της Γερ­μα­νίας και της Βρε­τα­νίας.

Το αέριο από το πεδίο Ταμάρ, που βρί­σκε­ται 50 μίλια δυτικά της Χάιφας, παράγει το 60% της ηλε­κτρι­κής παρα­γω­γής του Ισραήλ. Το κοί­τα­σμα του Λεβιά­θαν, που δεν έχει ακόμα ανα­πτυ­χθεί, θα βοη­θή­σει το Ισραήλ να γίνει ένας εξα­γω­γέας φυσικού αερίου με κύριους πελάτες την Ιορ­δα­νία και την Αίγυπτο και αργό­τερα της Τουρ­κίας. Όλα αυτά πραγ­μα­το­ποιού­νται και προ­ω­θού­νται με την επί­βλεψη της αμε­ρι­κα­νι­κής διπλω­μα­τίας. Την περα­σμένη εβδο­μάδα, ο Υπουρ­γός Ενέρ­γειας του Ισραήλ, σε μια ομιλία του στην Ουά­σιγ­κτον, υπο­γράμ­μισε το γεγονός ότι η κυβέρ­νησή του εργά­ζε­ται σκληρά να πείσει περισ­σό­τε­ρες ξένες εται­ρίες να επεν­δύ­σουν στην ΑΟΖ της χώρας του. Η κυβέρ­νησή του πιστεύει ότι υπάρχει μεγάλη πιθα­νό­τητα να υπάρ­χουν ακόμα μεγάλα κοι­τά­σματα φυσικού αερίου του ίδιου ή μεγα­λύ­τε­ρου μεγέ­θους από αυτά του Ταμάρ και του Λεβιά­θαν και ότι σε μεγα­λύ­τερα βάθη θα βρεθούν και κοι­τά­σματα πετρε­λαίου. Αυτό, βέβαια, θα εξαρ­τη­θεί από την προ­θυ­μία ξένων επεν­δυ­τών, που δια­θέ­τουν την τεχνο­λο­γία, να προβούν σε μια επέν­δυση που θα κοστί­σει, του­λά­χι­στον, 100 εκατ. δολάρια για κάθε από­πειρα εξό­ρυ­ξης διάρ­κειας, του­λά­χι­στον, τριών μηνών.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Από την εποχή της ανα­κή­ρυ­ξης της κυπρια­κής ΑΟΖ από τον Τάσσο Παπα­δό­πουλο, όλες οι κυπρια­κές κυβερ­νή­σεις ήρθαν σε επαφή με τις ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις και ζήτησαν να γίνει η οριο­θέ­τηση των ΑΟΖ των δύο κρατών. Για 10 χρόνια τώρα η Ελλάδα δεν έδειξε κανένα ενδια­φέ­ρον για να συμβεί κάτι τέτοιο και θα έλεγα ότι είναι μια συνέ­χεια του φοβικού συν­δρό­μου που μας κατέχει για πολλές δεκα­ε­τίες. Είναι γνωστή η αδι­καιο­λό­γητη αντί­δραση της Ντόρας Μπα­κο­γιάννη όταν έμαθε ότι ο Πρό­ε­δρος Παπα­δό­που­λος θα ανα­κή­ρυσσε ΑΟΖ και αφά­ντα­στα θυμω­μένη του είπε ότι κάτι τέτοιο θα έφερνε σε πόλεμο την Ελλάδα με την Τουρκία. Όπως έχω γράψει πολλές φορές, η Κύπρος δια­θέ­το­ντας 4 τανκς και 2 ελι­κό­πτερα δεν φοβή­θηκε και δεν συνέβη απο­λύ­τως τίποτε.

Πρέπει εδώ να τονί­σουμε, για μια άλλη φορά, ότι το κλειδί για την οριο­θέ­τηση ανάμεσα στην Κύπρο και την Ελλάδα είναι η νήσος Στρογ­γύλη. Με βάση την αρχή της ίσης από­στα­σης (μέσης γραμμής) προ­κύ­πτουν θαλάσ­σια σύνορα Ελλάδας-Κύπρου μήκους 27 ν.μ. Χωρίς την επί­δραση της Στρογ­γύ­λης, δεν έχουμε κοινά σύνορα ΑΟΖ με την Κύπρο κάτι πολύ αρνη­τικό από γεω­στρα­τη­γι­κής άποψης για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Βέβαια, η Κύπρος δεν περι­μέ­νει εμάς για να συνε­χί­σει τις έρευνες στις περιο­χές που έχει οριο­θε­τή­σει με την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Τώρα μάλιστα μετά την ανα­κά­λυψη του Αιγυ­πτια­κού κοι­τά­σμα­τος, οι εται­ρίες ΕΝΙ της Ιταλίας και TOTAL της Γαλλίας επα­νέρ­χο­νται δρι­μύ­τε­ρες σε αυτή την περιοχή. Η σημε­ρινή ελλη­νική κυβέρ­νηση έχει ουσια­στικά παγώσει την δια­δι­κα­σία έρευνας για τους ελλη­νι­κούς υδρο­γο­νάν­θρα­κες και έχω την εντύ­πωση ότι οι δυο τελευ­ταίοι υπουρ­γοί Ενέρ­γειας δεν γνω­ρί­ζουν τι ακριβώς είναι η ΑΟΖ και έτσι δεν βιά­ζο­νται να δουν γεω­τρύ­πανα στους βυθούς των θαλασ­σών μας.

Πρό­σφατα, ο πρώην Υπουρ­γός Ενέρ­γειας, Γιάννης Μανιά­της, σε δηλώ­σεις του στη Βουλή, ανα­φέρ­θηκε στη λίστα Βαρου­φάκη λέγο­ντας:

«Η τρόικα πάντα ζητούσε στοι­χεία για τις έρευνες υδρο­γο­ναν­θρά­κων της χώρας. Εμείς κάθε φορά τους παρα­πέ­μπαμε στα Δελτία Τύπου του υπουρ­γείου, αρνού­με­νοι να εντά­ξουμε τον Ορυκτό Πλούτο της χώρας σε μνη­μό­νια».

Και πρό­σθεσε:

Σήµερα για πρώτη φορά στη λίστα του Γ. Βαρου­φάκη (σελ. 20) η Κυβέρ­νηση δίνει αναφορά για τις έρευνες των ελλη­νι­κών κοι­τα­σμά­των “Continuation of the current tender process for 20 gas and oil exploration fields according to international standards“

Τέλος, σε συνέ­ντευξη που παρα­χώ­ρησε ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, Νίκος Κοτζιάς στην εφη­με­ρίδα «Καθη­με­ρινή» της Κύπρου, ανέφερε ότι για τα ζητή­ματα του Αιγαίου υπάρχει μία συζή­τηση με την Τουρκία, επι­ση­μαί­νο­ντας πως η Ελλάδα γνω­ρί­ζει το πρό­βλημα της οριο­θέ­τη­σης της υφα­λο­κρη­πί­δας, «είναι άλλης φύσης πρό­βλημα από το Κυπριακό, ακόμη και αν από πίσω υπο­κρύ­πτο­νται οι ίδιες ανα­θε­ω­ρη­τι­κές λύσεις. Αλλά, τα δύο είναι δια­φο­ρε­τι­κής φύσης προ­βλή­ματα», συμπλή­ρωσε ο ίδιος. Δηλαδή, ένας από τους λίγους έμπει­ρους υπουρ­γούς της κυβέρ­νη­σης υπέπεσε σε ένα τραγικό λάθος υπο­στη­ρί­ζο­ντας, ουσια­στικά τις τουρ­κι­κές θέσεις περί υφα­λο­κρη­πί­δας και το έκανε μέσα στο κράτος που είναι τόσο υπε­ρή­φανο για την ΑΟΖ του. Οι Τούρκοι πάντοτε υπο­στη­ρί­ζουν ότι η μονα­δική διαφορά τους με την Ελλάδα είναι αυτή της υφα­λο­κρη­πί­δας και αγνοούν την ΑΟΖ. Είμαι σίγου­ρος ότι στην επι­κεί­μενη επί­σκεψη του Πρω­θυ­πουρ­γού στη Τουρκία ο Τσίπρας θα ασχο­λη­θεί με διάφορα θέματα αλλά δεν θα τολ­μή­σει να φέρει το θέμα της ΑΟΖ στο τραπέζι των συζη­τή­σεων.

Και, ξαφνικά, είχαμε και τον πρόεδρο της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής Ζαν Κλοντ Γιούν­κερ, να εξηγεί την αδυ­να­μία του να κατα­νο­ή­σει τα διμερή θέματα Ελλάδας και Τουρ­κίας στο Αιγαίο Πέλαγος και να δηλώνει με μεγάλη αφέλεια:

«Είχα προ­τεί­νει και αντι­με­τώ­πισα μεγάλες αντι­δρά­σεις, Έλληνες και Τούρκοι να δια­θέ­σουν μια κοινή ακτο­φυ­λακή μεταξύ της Τουρ­κίας και των ελλη­νι­κών νησιών. Οι Τούρκοι συμ­φω­νούν, οι Έλληνες όχι. Πού ζούμε; Το θέμα είναι ότι πρέπει να τσα­κω­νό­μα­στε τώρα για 10 χιλιό­με­τρα θαλάσ­σιου πλάτους, ποιος είναι πού και για ποιο πράγμα αρμό­διος ή να σώσουμε ανθρώ­πι­νες ζωές; Μερικές φορές μιλάμε μακριά από τα πραγ­μα­τικά θέματα της ζωής».

Ευτυχώς που δεν μας είπε ότι η Ελλάδα δεν δια­θέ­τει θαλάσ­σια σύνορα αλλά μας είπε ότι τσα­κω­νό­μα­στε για τα 10 χιλιό­με­τρα που η Τουρκία απέχει από την Λέσβο. Τα θαλάσ­σια σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία δεν είναι αυτά τα 10 χιλιό­με­τρα αλλά είναι 4.382 χλμ., εκ των οποίων 2.805 χλμ. είναι στο Αιγαίο και 1.577 χλμ. είναι στη Μεσό­γειο. Οι Ευρω­παίοι παρι­στά­νουν τους άσχε­τους μια και νομί­ζουν ότι μπορούν να υπάρ­ξουν κοινές περι­πο­λίες στο Αιγαίο ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Αυτά τα 4.382 χλμ. δεν είναι μόνο τα θαλάσ­σια σύνορα της Ελλάδας αλλά είναι, επίσης και τα ανα­το­λικά θαλάσ­σια σύνορα της ΕΕ. Επο­μέ­νως, οι μόνες κοινές περι­πο­λίες πρέπει να είναι αυτές του ελλη­νι­κού ναυ­τι­κού με αυτές των ναυ­τι­κών δυνά­μεων της Ευρώπης.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Για την Ελλάδα, η Απο­κλει­στική Οικο­νο­μική Ζώνη (ΑΟΖ) είναι η πιο κρίσιμη θαλάσ­σια ζώνη για τα ελλη­νικά συμ­φέ­ρο­ντα. Σε περί­πτωση που η Ελλάδα απο­φα­σί­σει να δημιουρ­γή­σει μια ΑΟΖ στον ελλη­νικό θαλάσ­σιο χώρο θα έχει οφέλη και πλε­ο­νε­κτή­ματα σε θέματα όπως αυτά της αλιείας, της εκμε­τάλ­λευ­σης των πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κού πλούτου των βυθών που δια­θέ­τουν πετρέ­λαιο και φυσικό αέριο, της ρύπαν­σης του περι­βάλ­λο­ντος και ιδιαί­τερα στα θέματα που αφορούν την Ελλη­νο­τουρ­κική διένεξη.

Επο­μέ­νως, σύντομα, η Ελλάδα θα πρέπει να προβεί στην ίδια ενέρ­γεια στην οποία προ­έ­βη­σαν οι ΗΠΑ, η Ρωσία και οι περισ­σό­τε­ρες χώρες της ΕΕ, δηλαδή να δια­κη­ρύ­ξει την κυριαρ­χία της σε ΑΟΖ, με βάση το εθιμικό δίκαιο της θάλασ­σας, όπως αυτό εκφρά­ζε­ται στη Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασ­σας. Φυσικά, μια τέτοια ΑΟΖ δεν θα δια­θέ­τει μόνο η ηπει­ρω­τική χώρα, αλλά και όλα τα ελλη­νικά νησιά. Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τις αρχές της ΑΟΖ το μεγα­λύ­τερο ποσοστό του Αιγαίου και οι φυσικοί του πόροι, όπως βλέ­πουμε στο παρα­πάνω χάρτη, θα ανήκουν στην Ελλάδα και με αυτό τον τρόπο δεν θα χρεια­σθεί ούτε να γίνει κάποια επέ­κταση των χωρικών μας υδάτων, ούτε να συζη­τάμε με τους Τούρ­κους αν τα νησιά μας έχουν υφα­λο­κρη­πίδα ή όχι.

Η Ελλάδα όταν απο­φα­σί­σει να δημιουρ­γή­σει ΑΟΖ σε όλες τις θάλασ­σές της ακο­λου­θώ­ντας πιστά τις δια­τά­ξεις του Δίκαιου της Θάλασ­σας δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από την Τουρκία. Απλώς η Τουρκία θα αρνηθεί να ανα­γνω­ρί­σει μια ελλη­νική ΑΟΖ όπως ακριβώς έκανε και με την κυπριακή ΑΟΖ, αλλά η Κύπρος ούτε φοβή­θηκε ούτε στα­μά­τησε από αυτή την ενέρ­γεια της Τουρ­κίας και μάλιστα πήρε και την έγκριση της ΕΕ. Η Άγκυρα θα πρέπει να συνει­δη­το­ποι­ή­σει και να απο­δε­χτεί ότι δεν μπορεί να επι­βά­λει τις όποιες νέο-οθωμανικές βλέψεις της στη σύγ­χρονη διεθνή πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Οι αυξα­νό­με­νες τουρ­κι­κές προ­κλή­σεις στο Αιγαίο Πέλαγος, τα σενάρια μυστι­κής διπλω­μα­τίας μεταξύ Αθήνας- Άγκυρας και η αμέλεια των ελλη­νι­κών κυβερ­νή­σεων να υιο­θε­τή­σουν μια Απο­κλει­στική Οικο­νο­μική Ζώνη θέτουν σε κίνδυνο τα εθνικά κυριαρ­χικά μας δικαιώ­ματα σε μια περίοδο που η Ελλάδα εμφα­νί­ζε­ται τρωτή απέ­να­ντι σε διε­θνείς πιέσεις.

mignatiou.com