Οργισμένες λέξεις, χούφτες νεκρά λόγια

Αδυ­να­τώ να κα­τα­νο­ή­σω όσους επι­μέ­νουν να λένε (και να γρά­φουν) τη γνώμη τους με το μάτι τους να γυα­λί­ζει απ’ την οργή, πολ­λές φορές κι απ’ το φθόνο, με τα χέρια στις τσέ­πες να χαϊ­δεύ­ουν τις «πέ­τρες», πε­ρι­μέ­νο­ντας ποιος θα λε­ρώ­σει το χα­λά­κι μπρο­στά στην πόρτα για να τις πε­τά­ξουν κα­τα­πά­νω του.

Κα­κο­γραμ­μέ­να μα­νι­φέ­στα φουλ στους επι­θε­τι­κούς προσ­διο­ρι­σμούς. Αφό­ρη­τα κλισέ, πα­ρά­το­νες φρά­σεις, ρη­το­ρι­κές κο­ρώ­νες. Χού­φτες νεκρά λόγια. Σωροί άδεια μυαλά. Το μέτρο χά­νε­ται, η κρι­τι­κή σκέψη βυ­θί­ζε­ται στα τάρ­τα­ρα, ο δη­μό­σιος διά­λο­γος εκ­πί­πτει από αξία σε επί­δει­ξη άγαρ­μπων πι­ρου­έ­των.

Ανέ­κα­θεν με τρό­μα­ζαν οι κραυ­γές, τώρα με τρο­μά­ζουν πιο πολύ. Γιατί έχουν γίνει ουρ­λια­χτά που έχουν πλη­θύ­νει. Κι όταν ακούς ουρ­λια­χτά, το μόνο βέ­βαιο είναι ότι κά­ποιες φωνές είναι θαμ­μέ­νες πα­ρα­δί­πλα. Που δεν ακού­γο­νται. Αλλά μπο­ρεί και να λένε κάτι που να αξί­ζει να ακου­στεί.

Πά­ντο­τε πί­στευα ότι οι λέ­ξεις είναι αμά­ξια. Τις ανε­βαί­νεις κι όπου θες ξη­με­ρώ­νε­σαι. Καμιά φορά, παίρ­νεις μαζί σου κι άλ­λους στο τα­ξί­δι. Αρκεί να ξέ­ρεις να τις οδη­γείς. Γιατί αν αρ­χί­σεις να τις κα­βα­λάς μόνο και μόνο για να πά­ρεις σβάρ­να όποιον «εμπο­δί­ζει» την κυ­κλο­φο­ρία σου, κα­λύ­τε­ρα να σω­παί­νεις. Έτσι κι αλ­λιώς, δεν κά­νεις κα­νέ­ναν σο­φό­τε­ρο. Αν η κοινή γνώμη αφιέ­ρω­νε τον μισό από τον χρόνο που ξο­δεύ­ει για να ασχο­λη­θεί με τους κα­ρα­γκιό­ζη­δες, για να ακού­σει και να ανα­πα­ρά­γει αυτά που λένε οι λίγοι σο­βα­ροί, τώρα θα ήμα­σταν πολύ κα­λύ­τε­ρα. Αλλά οι σο­βα­ροί περ­νούν απα­ρα­τή­ρη­τοι. Οι κα­ρα­γκιό­ζη­δες ερε­θί­ζουν και διε­γεί­ρουν τα κα­φε­νεια­κά έν­στι­κτα .Έτσι οι κα­ρα­γκιό­ζη­δες «υπάρ­χουν» και ανα­πα­ρά­γο­νται. Και οι σο­βα­ροί ζουν στην σκιά.