Φυλάκιση 8 μηνών με αναστολή στην 61χρονη ιδιοκτήτρια βρεφονηπιακού σταθμού για τις κάμερες στις αίθουσες των νηπίων

• Το δικα­στή­ριο την έκρινε ένοχη για παρά­νομη συλλογή, οργά­νωση και απο­θή­κευση προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων και της επέβαλε ποινή φυλά­κι­σης 8 μηνών με ανα­στολή 3 ετών. Η κατη­γο­ρου­μένη άσκησε αμέσως έφεση και η υπόθεση θα κριθεί εκ νέου σε δεύτερο βαθμό

Με κατα­δι­κα­στική απόφαση ολο­κλη­ρώ­θηκε σε πρώτο βαθμό η υπόθεση της 61χρονης ημε­δα­πής, ιδιο­κτή­τριας και διευ­θύ­ντριας βρε­φο­νη­πια­κού σταθμού που λει­τουρ­γεί στο νησί, η οποία είχε συλη­φθεί το πρωί της Τετάρ­της 21 Οκτω­βρίου 2026 όταν αστυ­νο­μι­κοί εντό­πι­σαν στο εσω­τε­ρικό του σταθμού 10 κάμερες ασφα­λείας που κατέ­γρα­φαν τους δια­δρό­μους και τις αίθου­σες όπου βρί­σκο­νταν τα μικρά παιδιά.

Το Αυτό­φωρο Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, ενώπιον του οποίου οδη­γή­θηκε με την αυτό­φωρη δια­δι­κα­σία, την κήρυξε ένοχη για χωρίς δικαί­ωμα συλλογή, οργά­νωση και απο­θή­κευση δεδο­μέ­νων προ­σω­πι­κού χαρα­κτήρα και της επέβαλε ποινή φυλά­κι­σης 8 μηνών, την οποία ανέ­στειλε για 3 έτη.

Η απόφαση δεν είναι τελε­σί­δικη. Η 61χρονη, μέσω του συνη­γό­ρου της κ. Σταύρου Πανα­γιω­τα­κό­που­λου άσκησε έφεση κατά της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, γεγονός που σημαί­νει ότι το σύνολο της υπό­θε­σης, τόσο ως προς την ενοχή όσο και ως προς την ποινή, θα εξε­τα­στεί εκ νέου από το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο.

Η απόφαση του δικα­στη­ρίου

Το δικα­στή­ριο δέχθηκε στο σύνολό της την κατη­γο­ρία που είχε απαγ­γεί­λει η Εισαγ­γε­λέας Πρω­το­δι­κών Ρόδου, ήτοι την παρά­βαση της νομο­θε­σίας για την προ­στα­σία των προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων και του ευρω­παϊ­κού Κανο­νι­σμού GDPR, μέσω της εγκα­τά­στα­σης και λει­τουρ­γίας συστή­μα­τος βιντε­ο­ε­πι­τή­ρη­σης στους εσω­τε­ρι­κούς χώρους του σταθμού χωρίς την απαι­τού­μενη άδεια από την αρμόδια Αρχή.

Η 61χρονη δεν είχε, σύμφωνα με όσα δήλωσε η ίδια κατά την απο­λο­γία της, κατη­γο­ρη­θεί ξανά στο παρελ­θόν, στοι­χείο που φέρεται να συνε­κτι­μή­θηκε κατά τον καθο­ρι­σμό της ποινής και της ανα­στο­λής της

. Το δικα­στή­ριο, όπως προ­κύ­πτει, δεν δέχθηκε τον ισχυ­ρι­σμό της ότι η ύπαρξη υπεύ­θυ­νων δηλώ­σεων των γονέων αρκούσε ώστε να κατα­στή­σει νόμιμη τη διαρκή κατα­γραφή των ανη­λί­κων μέσα στις αίθου­σες, ούτε τον ισχυ­ρι­σμό ότι δεν γνώριζε πως όφειλε να δια­θέ­τει άδεια. Το κρίσιμο ερώτημα που είχε τεθεί ήδη από την πρώτη ημέρα, δηλαδή αν η γενική δια­τύ­πωση της υπεύ­θυ­νης δήλωσης καλύ­πτει τη βιντε­ο­σκό­πηση των παιδιών, απα­ντή­θηκε αρνη­τικά σε πρώτο βαθμό.

Μια σύλληψη που προ­έ­κυψε παρε­μπι­πτό­ντως

Η υπόθεση των καμερών δεν ήταν το αρχικό αντι­κεί­μενο της επέμ­βα­σης των Αρχών. Αντί­θετα, προ­έ­κυψε σχεδόν τυχαία, κατά τη διάρ­κεια αυτο­ψίας που είχε δια­τα­χθεί για εντελώς δια­φο­ρε­τικό λόγο, στο πλαίσιο ευρύ­τε­ρης προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης που βρί­σκε­ται σε εξέλιξη και αφορά καταγ­γε­λίες γονέων για τη μετα­χεί­ριση ανη­λί­κων εντός του σταθμού. Η εξέταση αυτή συνε­χί­ζε­ται ανε­ξάρ­τητα από την υπόθεση των καμερών και κανένα συμπέ­ρα­σμα δεν έχει ακόμη εξαχθεί ως προς τις καταγ­γε­λίες εκείνες.

Στις 10:00 το πρωί της Τετάρ­της 21 Οκτω­βρίου 2026 αστυ­νο­μι­κοί της Υπο­διεύ­θυν­σης Δίωξης και Εξι­χνί­α­σης Εγκλη­μά­των Ρόδου, συνο­δευό­με­νοι από την ίδια την προϊ­στα­μένη της Εισαγ­γε­λίας Πρω­το­δι­κών Ρόδου, μετέ­βη­σαν στον βρε­φο­νη­πιακό σταθμό. Σκοπός τους ήταν η αυτοψία στους χώρους, η κατα­γραφή τους και ο εντο­πι­σμός και η κατά­σχεση τυχόν βιντε­ο­λη­πτι­κού υλικού, ενέρ­γειες που είχαν δια­τα­χθεί με εισαγ­γε­λική παραγ­γε­λία της 20ής Οκτω­βρίου 2026.

Ήδη από το εξω­τε­ρικό του κτηρίου οι αστυ­νο­μι­κοί είδαν κάμερες που κάλυ­πταν την είσοδο και την περί­με­τρο, καθώς και σήμανση ότι ο χώρος βιντε­ο­σκο­πεί­ται από κλειστό κύκλωμα παρα­κο­λού­θη­σης.

Την πόρτα άνοιξε υπάλ­λη­λος του σταθμού, η οποία ενη­μέ­ρωσε ότι η ιδιο­κτή­τρια απου­σί­αζε και την κάλεσε τηλε­φω­νι­κώς να προ­σέλ­θει. Το εύρημα όμως που άλλαξε την πορεία της ημέρας βρι­σκό­ταν στο εσω­τε­ρικό.

Οι αστυ­νο­μι­κοί εντό­πι­σαν 10 κάμερες τοπο­θε­τη­μέ­νες σε δια­φο­ρε­τικά σημεία, οι οποίες κατέ­γρα­φαν όλους τους εσω­τε­ρι­κούς χώρους, με μόνη εξαί­ρεση τις τουα­λέ­τες. Κατέ­γρα­φαν τους δια­δρό­μους και τις αίθου­σες στις οποίες βρί­σκο­νταν τα παιδιά, ενώ στο γραφείο της ιδιο­κτή­τριας υπήρχε οθόνη που μετέ­διδε σε ζωντανή εικόνα όλους τους χώρους όπου ήταν εγκα­τε­στη­μέ­νες οι κάμερες.

Όταν έφτασε η 61χρονη, στις ερω­τή­σεις των αστυ­νο­μι­κών απά­ντησε ότι δεν δια­θέ­τει άδεια από την αρμόδια Αρχή, διότι, όπως υπο­στή­ριξε, δεν γνώριζε ότι όφειλε να την έχει. Ανέφερε ότι οι κάμερες συν­δέ­ο­νται με κατα­γρα­φικό και ότι τηρεί αρχείο υπεύ­θυ­νων δηλώ­σεων των γονέων, με τις οποίες οι τελευ­ταίοι συναι­νούν στην κατα­γραφή των ανη­λί­κων, και παρέ­δωσε υπό­δειγμα της δήλωσης που υπο­γρά­φουν κατά την εγγραφή.

Οι αστυ­νο­μι­κοί της γνω­στο­ποί­η­σαν ότι η κατα­γραφή εσω­τε­ρι­κών χώρων παι­δι­κού σταθμού όπου κινού­νται ανήλικα παιδιά απα­γο­ρεύ­ε­ται και της ζήτησαν να παρα­δώ­σει το σύστημα. Η ίδια τους οδήγησε στον ηλε­κτρο­λο­γικό πίνακα του κτηρίου, όπου βρι­σκό­ταν η συσκευή, και την παρέ­δωσε. Κατα­σχέ­θη­καν μία ηλε­κτρο­νική συσκευή απο­θή­κευ­σης, το κατα­γρα­φικό των καμερών και το υπό­δειγμα της υπεύ­θυ­νης δήλωσης. Η 61χρονη συνε­λή­φθη επί τόπου.

Οι ισχυ­ρι­σμοί της ιδιο­κτή­τριας

Στην απο­λο­γία της η κατη­γο­ρου­μένη υπο­στή­ριξε ότι οι κάμερες τοπο­θε­τή­θη­καν απο­κλει­στικά για λόγους ασφα­λείας και ότι είχε λάβει την άδεια των γονέων μέσω υπεύ­θυ­νης δήλωσης. Όπως ισχυ­ρί­στηκε, από το πρώτο ραντε­βού, όταν οι γονείς έρχο­νται να δουν τους χώρους, ενη­με­ρώ­νο­νται για την ύπαρξη καμερών στο εσω­τε­ρικό και γνω­ρί­ζουν ότι εντός 8 ημερών από οποιο­δή­ποτε περι­στα­τικό μπορούν να δουν μαζί της το σχετικό υλικό. Δια­τεί­νε­ται ότι πρό­σβαση στις κάμερες έχει μόνο η ίδια και ότι δεν τις χρη­σι­μο­ποιεί για συνεχή παρα­κο­λού­θηση, αλλά για τη διε­ρεύ­νηση περι­στα­τι­κών με τα μικρά παιδιά.

Επι­κα­λέ­στηκε, μάλιστα, συγκε­κρι­μένα παρα­δείγ­ματα. Σε ένα περι­στα­τικό, όπως είπε, ένα παιδί δάγκωσε άλλο παιδί στο μάγουλο προ­κα­λώ­ντας του τραύμα και οι γονείς ζήτησαν να δουν πώς έγινε το σημάδι ώστε να ενη­με­ρω­θεί ο παι­δο­ψυ­χο­λό­γος που παρα­κο­λου­θούσε το παιδί.

Σε δεύτερο περι­στα­τικό, ένα αγόρι που το ξύπνη­σαν δάγκωσε κορίτσι στο στήθος και οι κάμερες βοή­θη­σαν να δια­πι­στω­θεί τι ακριβώς συνέβη, ώστε να μην πιστέ­ψει κανείς κάτι δια­φο­ρε­τικό.

Η 61χρονη πρό­σθεσε ότι χρη­σι­μο­ποιεί το σύστημα και για να ελέγχει αν οι υπάλ­λη­λοι εκτε­λούν σωστά τα καθή­κο­ντά τους. Περιέ­γραψε περί­πτωση μητέρας που παρα­πο­νέ­θηκε ότι το παιδί της ζητούσε φαγητό κάθε φορά που έμπαινε στο αυτο­κί­νητο, ενώ το σνακ του ήταν άθικτο. Η υπάλ­λη­λος φέρεται να απά­ντησε ότι τάιζε τα παιδιά, η κάμερα όμως έδειξε ότι δεν είχε ταΐσει καθόλου το συγκε­κρι­μένο παιδί, παρότι είχε σημειώ­σει στο ημε­ρή­σιο φύλλο του ότι είχε φάει και το είχε ανα­φέ­ρει και στη μητέρα κατά την παρα­λαβή. Το σύστημα, κατά την ίδια, απο­τε­λεί εργα­λείο ασφα­λούς λει­τουρ­γίας του σταθμού και πλήρους δια­φά­νειας απέ­να­ντι στους γονείς. Τέλος, ανέφερε ότι στον σταθμό γίνο­νται πολλές χρη­μα­τι­κές συναλ­λα­γές και ότι, ως ιδιο­κτή­τρια, θέλει να έχει τον έλεγχό τους όταν απου­σιά­ζει.

Το ζήτημα της συγκα­τά­θε­σης

Στο επί­κε­ντρο της αντι­πα­ρά­θε­σης βρέθηκε το υπό­δειγμα της υπεύ­θυ­νης δήλωσης που είχε παρα­δώ­σει η ίδια στις Αρχές. Το κείμενο περι­λαμ­βά­νει, όπως προ­κύ­πτει, γενική συγκα­τά­θεση του γονέα για τη συλλογή, κατα­χώ­ρηση, επε­ξερ­γα­σία και υπη­ρε­σιακή δια­κί­νηση των προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων του ίδιου και του παιδιού του προς υπη­ρε­σίες ή εμπλε­κό­με­νους ιδιώτες, όπως γιατροί και γυμνα­στές, με αναφορά στον Κανο­νι­σμό GDPR. Το αν η δια­τύ­πωση αυτή κάλυπτε και τη διαρκή βιντε­ο­σκό­πηση των ανη­λί­κων στις αίθου­σες ήταν το ερώτημα που κλήθηκε να απα­ντή­σει το δικα­στή­ριο, το οποίο σε πρώτο βαθμό έκρινε ότι η κατα­γραφή γινόταν χωρίς δικαί­ωμα.

Η υπε­ρά­σπιση, από την πλευρά της, εκτιμά ότι το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο μπορεί να αξιο­λο­γή­σει δια­φο­ρε­τικά τόσο το περιε­χό­μενο της δήλωσης όσο και τον σκοπό για τον οποίο είχε εγκα­τα­στα­θεί το σύστημα. Η τελική κρίση, πάντως, παρα­μέ­νει ανοιχτή και θα δια­μορ­φω­θεί μετά την εκδί­καση της έφεσης.

Το παρα­σκή­νιο της υπό­θε­σης

Η προ­κα­ταρ­κτική εξέταση που οδήγησε στην αυτοψία της 21ης Οκτω­βρίου 2026 είχε ως αφε­τη­ρία καταγ­γε­λίες γονέων για τη μετα­χεί­ριση ανη­λί­κων στον σταθμό. Η εισαγ­γε­λική παραγ­γε­λία της προη­γού­με­νης ημέρας είχε ακριβώς ως αντι­κεί­μενο την κατα­γραφή των χώρων και τον εντο­πι­σμό τυχόν βιντε­ο­λη­πτι­κού υλικού που θα μπο­ρούσε να δια­φω­τί­σει τις καταγ­γε­λίες αυτές.

Το υλικό που κατα­σχέ­θηκε από το κατα­γρα­φικό σύστημα ενδέ­χε­ται, όπως προ­κύ­πτει, να αξιο­ποι­η­θεί και στο πλαίσιο εκείνης της έρευνας, η οποία διε­ξά­γε­ται χωριστά και δεν έχει κατα­λή­ξει σε κανένα συμπέ­ρα­σμα.

Η υπόθεση των καμερών, επο­μέ­νως, απο­τε­λεί το πρώτο μόνο σκέλος μιας ευρύ­τε­ρης διε­ρεύ­νη­σης. Η κατα­δίκη σε πρώτο βαθμό αφορά απο­κλει­στικά την παρά­νομη συλλογή και απο­θή­κευση προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων και δεν σχε­τί­ζε­ται με το περιε­χό­μενο των αρχικών καταγ­γε­λιών, οι οποίες παρα­μέ­νουν υπό εξέταση από την Εισαγ­γε­λία.

Σε ό,τι αφορά την ποινή των 8 μηνών με ανα­στολή 3 ετών, ο τελευ­ταίος λόγος ανήκει πλέον στο δικα­στή­ριο της έφεσης.