Απορρίφθηκε η έφεση ημεδαπών σε αντιδικία με συγγενείς τους για την εκμετάλλευση ξενοδοχειακής μονάδας στην Ρόδο

Το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου αφού εξέ­τα­σε την έφεση που άσκη­σαν δύο κά­τοι­κοι του Φα­λη­ρα­κί­ου κατά δύο κα­τοί­κων των Κα­λυ­θιών για την ακύ­ρω­ση από­φα­σης του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, την απέρ­ρι­ψε με από­φα­ση που εξέ­δω­σε προ­χθές.

Οι ενά­γο­ντες, είναι συ­γκύ­ριοι κατά τις ιδα­νι­κές με­ρί­δες των 8/16. 3/16, 2/16 και 3/16 αντί­στοι­χα, ορι­ζο­ντί­ων ιδιο­κτη­σιών σε ένα ακί­νη­το, επι­φα­νεί­ας 12.680 τ.μ.. Ασκού­σαν τη σύν­νο­μη των ιδιο­κτη­σιών, κατά τις ανα­λο­γού­σες σε έκα­στο ιδα­νι­κές με­ρί­δες, ήδη από το έτος 1997, εκ­με­ταλ­λευό­με­νοι την επι­χεί­ρη­ση ενοι­κια­ζο­μέ­νων δω­μα­τί­ων που λει­τουρ­γού­σε σε αυτές με την άδεια του Ε.Ο.Τ., όπως μέχρι τότε έπρατ­τε ο πρώ­τος ενά­γων και ο απο­βιώ­σας αδελ­φός του – συ­γκύ­ριος κατά το έτερο ½ εξ αδιαι­ρέ­του.

Ακο­λού­θως, στο πλαί­σιο διευ­θέ­τη­σης του ιδιο­κτη­σια­κού κα­θε­στώ­τος των ακι­νή­των και προ­κει­μέ­νου να είναι δυ­να­τή η εκ­με­τάλ­λευ­σή τους από έναν ιδιο­κτή­τη, απο­φα­σί­στη­κε, το έτος 2015, η πώ­λη­ση τοιν ιδα­νι­κών με­ρί­δων τους στον σύ­ζυ­γο της πρώ­της ενα­γο­μέ­νης συ­γκυ­ρί­ας, σε συ­νέ­χεια δε της ανω­τέ­ρω συμ­φω­νί­ας και μέχρι να πε­ρι­βλη­θεί αυτή τον απαι­τού­με­νο συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κό τύπο, πα­ρα­δό­θη­κε εκού­σια και δη με άτυπη συμ­φω­νία η νομή και κα­το­χή των ιδιο­κτη­σιών στον δεύ­τε­ρο ενα­γό­με­νο. Ήδη δε, από το χρόνο εκεί­νο, η χρήση των ιδιο­κτη­σιών έχει πα­ρα­χω­ρη­θεί με άτυπη σύμ­βα­ση χρη­σι­δα­νεί­ου από τον δεύ­τε­ρο ενα­γό­με­νο στην πρώτη ενα­γο­μέ­νη, η οποία λει­τουρ­γεί σε αυτές επι­χεί­ρη­ση ξε­νο­δο­χεί­ου.

Η συμ­φω­νία για την πώ­λη­ση των με­ρι­δί­ων των ενα­γό­ντων στο δεύ­τε­ρο ενα­γό­με­νο ανα­τρά­πη­κε και οι ενά­γο­ντες με εξώ­δι­κη δή­λω­σή τους δή­λω­σαν ρητώς ότι υπα­να­χω­ρούν από την άτυπη συμ­φαι­νία για τη μελ­λο­ντι­κή πώ­λη­ση των με­ρι­δί­ων τους επί των επι­δί­κων ιδιο­κτη­σιών, αί­ρο­ντας έτσι τη συ­ναί­νε­σή τους για τη δια­τή­ρη­ση της νομής των ιδιο­κτη­σιών από τον δεύ­τε­ρο ενα­γό­με­νο.

Κρί­θη­κε μά­λι­στα πως η πα­ρά­νο­μη και υπαί­τια συ­μπε­ρι­φο­ρά των ενα­γο­μέ­νων, οι οποί­οι έχουν απο­βά­λει πα­ρά­νο­μα τους ενά­γο­ντες από τη νομή και κα­το­χή των επί­δι­κων ιδιο­κτη­σιών και παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες οχλή­σεις τους εξα­κο­λου­θούν να προ­σβάλ­λουν την επ’ αυτών συν­νο­μή τους, έχει προ­κα­λέ­σει με­γά­λη τα­λαι­πω­ρία στους ενά­γο­ντες, που στε­ρού­νται τη χρήση αυτών, μα­ταιώ­νο­ντας τη δυ­να­τό­τη­τα εκ­με­τάλ­λευ­σής τους, με τη λει­τουρ­γία επι­χεί­ρη­σης ή πώ­λη­σης ή εκ­μί­σθω­σής τους σε υπο­ψή­φιους αγο­ρα­στές ή ενοι­κια­στές και ως εκ τού­του δι­καιού­νται αυτοί εύ­λο­γη χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση λόγω της ηθι­κής τους βλά­βης. Οι ενά­γο­ντες εκ­προ­σω­πή­θη­καν από τον δι­κη­γό­ρο κ. Βα­σί­λη Κα­τα­βε­νά­κη.