Ακυρώθηκε η διαθήκη γυναίκας καρκινοπαθούς

Με από­φα­ση, που εξέ­δω­σε χθες το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, ανα­γνω­ρί­στη­κε η ακυ­ρό­τη­τα ιδιό­γρα­φης δια­θή­κης, που φέ­ρε­ται να συ­ντά­χθη­κε την 8η Μαρ­τί­ου 2015, από μια κά­τοι­κο εν ζωή Ρόδου, με την οποία εφέ­ρε­το να κα­τέ­λι­πε την πε­ριου­σία της σε 4 κα­τοί­κους του νη­σιού.

Ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, προ­σέ­φυ­γαν συ­γκε­κρι­μέ­να δύο κά­τοι­κοι των Αθη­νών με αί­τη­μα να ανα­γνω­ρι­στεί η ακυ­ρό­τη­τα της ιδιό­γρα­φης δια­θή­κης της καρ­κι­νο­πα­θούς συγ­γε­νούς τους.

Η έν­δι­κη δια­φο­ρά ξε­κί­νη­σε το έτος 2008. Το 2014 εκ­δό­θη­κε η πρώτη από­φα­ση, που απέρ­ρι­ψε λόγω αο­ρι­στί­ας την ανα­γνω­ρι­στι­κή αγωγή ακύ­ρω­σης της δια­θή­κης, που είχαν ασκή­σει.

Η δια­θέ­της που ήταν αδελ­φή του προ­α­πο­βιώ­σα­ντος  πα­τρός των ενα­γό­ντων εμ­φα­νί­ζε­ται να είχε προ­βεί στη σύ­ντα­ξη ιδιό­γρα­φης δια­θή­κης τον Οκτώ­βριο του 2005.

Με τη δια­θή­κη άφησε όλη την πε­ριου­σία της και συ­γκε­κρι­μέ­να κι­νη­τά πράγ­μα­τα σε τρα­πε­ζι­κή θυ­ρί­δα, ακί­νη­τα και επι­χεί­ρη­ση της στους ενα­γό­με­νους.

Σε τέσ­σε­ρα ακί­νη­τα μία εκ των ενα­γου­σών είχε πο­σο­στά συ­νι­διο­κτη­σί­ας, που κλη­ρο­νό­μη­σε από άλλο συγ­γε­νή της.

Οι ενά­γο­ντες δια­τεί­νο­νται ότι η ιδιό­γρα­φη δια­θή­κη, είναι άκυρη διότι έλει­πε κατά τον χρόνο σύ­ντα­ξής της η συ­νεί­δη­ση των πρατ­το­μέ­νων της δια­θέ­τι­δας προς σύ­ντα­ξη οιου­δή­πο­τε εί­δους δια­θή­κης.

Ισχυ­ρί­ζο­νται συ­γκε­κρι­μέ­να, ότι η απο­βιώ­σα­σα έπα­σχε από καρ­κί­νο, λόγω δε των φρι­κτών πόνων που είχε κατά το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα των 15 ημε­ρών προ του θα­νά­του της, υπο­βαλ­λό­ταν σε παυ­σί­πο­νη θε­ρα­πεία.

Υπο­στη­ρί­ζουν ότι από τις ισχυ­ρές δε δό­σεις των χο­ρη­γού­με­νων φαρ­μά­κων και ναρ­κω­τι­κών βρι­σκό­ταν σε διαρ­κή λή­θαρ­γο κι ότι η ια­τρι­κώς βε­βαιού­με­νη αυτή κα­τά­στα­ση της κλη­ρο­νο­μού­με­νης δεν της επέ­τρε­πε να σκε­φθεί την πε­ριου­σία της.

Δια­τεί­νο­νται πα­ρα­πέ­ρα ότι λόγω του με­τα­στα­τι­κού καρ­κί­νου, που προ­κά­λε­σε τε­λι­κώς και το θά­να­τό της, αλλά και των ισχυ­ρών παυ­σί­πο­νων (συ­γκε­κρι­μέ­να μορ­φί­νης) που ελάμ­βα­νε η δια­θέ­τι­δα είχε πε­ριέλ­θει σε προ­κω­μα­τώ­δη έως κω­μα­τώ­δη κα­τά­στα­ση, γε­γο­νός που επέ­δρα­σε στις δια­νοη­τι­κές και ψυ­χι­κές λει­τουρ­γί­ες της, πέντε  ημέ­ρες του­λά­χι­στον πριν από το θά­να­τό της, επέ­φε­ρε δια­νοη­τι­κή σύγ­χυ­ση, αδυ­να­μία συ­γκέ­ντρω­σης, υπνη­λία και λή­θαρ­γο και απέ­κλει­σε έκτο­τε την επαφή της με τον εξω­τε­ρι­κό κόσμο και την ικα­νό­τη­τα για δή­λω­ση της βού­λη­σής της.

Θε­ω­ρούν ότι ήταν υπο­κεί­με­νη σε υπο­βο­λές και δεν είχε επί­γνω­ση της ση­μα­σί­ας και του πε­ριε­χο­μέ­νου της δή­λω­σής της τε­λευ­ταί­ας βού­λη­σής της.

Τα ανω­τέ­ρω λοι­πόν προ­δί­δουν την με υπο­βο­λή δια­τύ­πω­ση της πιο πάνω δή­λω­σης της δια­θέ­τι­δας προς όφε­λος των ενα­γο­μέ­νων.

Επι­ση­μαί­νουν δε ότι οι ενα­γό­με­νοι έχουν εγκα­τα­στα­θεί ήδη στην επί­δι­κη κλη­ρο­νο­μία.

Το δι­κα­στή­ριο που δί­κα­σε την υπό­θε­ση, ερή­μην των ενα­γο­μέ­νων (δεν πα­ρα­στά­θη­καν) έκανε δε­κτούς τους ισχυ­ρι­σμούς των ενα­γό­ντων.

Εκρι­νε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι λόγω της ερη­μο­δι­κί­ας των ενα­γο­μέ­νων, θε­ω­ρού­νται ομο­λο­γη­μέ­νοι οι πε­ριε­χό­με­νοι στην αγωγή πραγ­μα­τι­κοί ισχυ­ρι­σμοί των ενα­γό­ντων ενό­ψει, του ότι δεν υπάρ­χει έν­στα­ση η οποία να εξε­τά­ζε­ται αυ­τε­παγ­γέλ­τως, ενώ ως προς τα σχε­τι­κά με την αγωγή γε­γο­νό­τα επι­τρέ­πε­ται ομο­λο­γία.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­καν οι δι­κη­γό­ρο κ.κ Ελ­πί­δα Κύρ­μπα­ση και Φρα­γκί­σκος Αυ­γε­ρι­νός.