Σοκ στα σχολεία — Η βία είναι παντού!

Αν γύριζες σήμερα 100 σχολεία θα είχες 100 δια­φο­ρε­τι­κές ιστο­ρίες με κρού­σματα βίας και απει­θαρ­χίας με πρω­τα­γω­νι­στές σε αυτά συχνά και τους γονείς των μαθητών» λέει στα «ΝΕΑ» ο διευ­θυ­ντής κεντρι­κού λυκείου της Αθήνας, ενώ συνά­δελ­φός του συν­δι­κα­λι­στής που παρα­κο­λου­θεί την κου­βέ­ντα μας συμπλη­ρώ­νει: «Πρό­σφατα, διευ­θυ­ντής σχο­λείου στη Δάφνη μου έλεγε για την επίθεση που δέχτηκε στο σχολείο του, για την οποία έχει στείλει αναφορά από τον Νοέμ­βριο στο υπουρ­γείο Παι­δείας. Τίποτα όμως δεν γίνεται κεντρικά για το θέμα και η βία στα σχολεία αντι­με­τω­πί­ζε­ται με περι­στα­σια­κές πολι­τι­κές δηλώ­σεις».

Στη συγκε­κρι­μένη περί­πτωση, ο διευ­θυ­ντής μπήκε στο γραφείο του και όταν άνοιξε το φως μαθητές πέταξαν από το ανοικτό παρά­θυρο δυνα­μί­τες που έσκασαν με θόρυβο, γέμισαν τον χώρο καπνό και έστει­λαν τον ίδιο τον εκπαι­δευ­τικό στον γιατρό με προ­βλή­ματα στα αφτιά του. Θα μπο­ρούσε κάποιος να θεω­ρή­σει το περι­στα­τικό αυτό αστείο σε σχέση με τα μαχαι­ρώ­ματα και τα ακραία περι­στα­τικά μπού­λινγκ που κατα­γρά­φο­νται στις σχο­λι­κές αίθου­σες τους τελευ­ταί­ους μήνες, ωστόσο ίσως εκεί ακριβώς βρί­σκε­ται και η καρδιά του προ­βλή­μα­τος. Στην ανοχή, την αδια­φο­ρία και την έλλειψη κανόνων σε ένα περι­βάλ­λον που θα έπρεπε να είναι ακριβώς εκείνο που διδά­σκει τους κανόνες στα νέα μέλη μιας κοι­νω­νίας.

Ο Νίκος Παπα­χρή­στου από την πλευρά της ΟΛΜΕ θυμίζει ότι με το καθε­στώς που ισχύει σήμερα στα σχολεία της χώρας, ο διευ­θυ­ντής και ο σύλ­λο­γος διδα­σκό­ντων σε ένα σχολείο δεν έχουν νομο­θε­τικά «όπλα» για να ασκή­σουν τα καθή­κο­ντα τους, καθώς δεν μπορούν να αντι­δρά­σουν σε κρού­σματα βίας στα σχολεία. Σήμερα ο διευ­θυ­ντής ενός σχο­λείου μπορεί να δώσει μόνο μία ημέρα αποβολή σε έναν μαθητή και ο σύλ­λο­γος διδα­σκό­ντων δύο. Ολα αυτά, σε σχολεία εκτε­θει­μένα στις κοι­νω­νι­κές και οικο­νο­μι­κές επι­πτώ­σεις της πολυ­ε­τούς κρίσης, όπου δεν υπάρ­χουν ομάδες ψυχο­λό­γων ή κοι­νω­νι­κών λει­τουρ­γών (με εξαί­ρεση τα Επαγ­γελ­μα­τικά Λύκεια, όπου και τα κρού­σματα βίας κατέ­στη­σαν την παρου­σία ψυχο­λό­γου απα­ραί­τητη τα προη­γού­μενα χρόνια), ενώ η εκπαι­δευ­τική δια­δι­κα­σία υπο­βαθ­μί­ζε­ται με πολι­τι­κές που ανά δύο χρόνια αλλά­ζουν και βιβλία που σε ένα σημα­ντικό ποσοστό τους απο­τέ­λε­σαν συγ­γρα­φι­κές απο­τυ­χίες πανε­πι­στη­μια­κών ή εκπαι­δευ­τι­κών που έτυχε να βρί­σκο­νται στο στενό περι­βάλ­λον του εκά­στοτε προ­έ­δρου του Ινστι­τού­του Εκπαι­δευ­τι­κής Πολι­τι­κής.

Στην περιοχή του Αιγίου, διευ­θυ­ντής σχο­λείου πριν από δέκα μήνες έφτασε στο σημείο να κατα­θέ­σει μήνυση κατ’ αγνώ­στων μετά από επίθεση μαθητών με βαρε­λότα μέσα στο προ­αύ­λιο του σχο­λείου του, από την οποία θα μπο­ρού­σαν να έχουν κατα­γρα­φεί και τραυ­μα­τι­σμοί μαθητών.

Επι­θέ­σεις από γονείς

Ο έμπει­ρος διευ­θυ­ντής Επαγ­γελ­μα­τι­κού Λυκείου στην περιοχή της Καβάλας Σωτήρης Τότης δηλώνει στα «ΝΕΑ» ότι οι καθη­γη­τές δεν βρί­σκο­νται στα σχολεία για να παλεύ­ουν ή να αντι­με­τω­πί­ζουν ακραίες συμπε­ρι­φο­ρές. Θυμάται την περί­πτωση περι­στα­τι­κού βίας στο σχολείο του για το οποίο κλήθηκε η Αστυ­νο­μία, με απο­τέ­λε­σμα ο αστυ­νο­μι­κός που ήρθε στο σχολείο του να του ανα­φέ­ρει ότι πρέπει να πλη­ρώ­σει άμεσα 100 ευρώ παρά­βολο, ώστε να κάνει μήνυση για να παρέμ­βουν οι Αρχές… «Αυτή τη στιγμή, όπως είναι τα σχολεία, ο σύλ­λο­γος των καθη­γη­τών αδυ­να­τεί να παρέμ­βει στην επίλυση κρου­σμά­των βίας καθώς έχει δεμένα τα χέρια του» λέει ο κ. Τότης. «Η ουσία είναι ότι θέλουμε τη δημο­κρα­τία, αλλά δεν ξέρουμε πώς να τη δια­χει­ρι­στούμε» ανα­φέ­ρει και ανα­φέ­ρε­ται και στα παρα­δείγ­ματα των γονέων μαθητών που επίσης επι­τί­θε­νται συχνά ενα­ντίον των εκπαι­δευ­τι­κών. «Οι μαθητές μας είναι η αγάπη μας, γι’ αυτούς ζούμε, αλλά θα πρέπει να έχουμε δικαί­ωμα και να τους νου­θε­τούμε» ανα­φέ­ρει προ­σθέ­το­ντας ότι με το νομικό πλαίσιο που υπάρχει σήμερα πιο εύκολα τιμω­ρεί­ται ένας εκπαι­δευ­τι­κός, σε περί­πτωση ακα­τάλ­λη­λης συμπε­ρι­φο­ράς, από έναν μαθητή. Και οι δύο περι­πτώ­σεις βέβαια δεν έχουν θέση σε ένα σύγ­χρονο σχολείο, το οποίο όμως χρειά­ζε­ται κανόνες, ισότητα στην αντι­με­τώ­πιση όλων των μελών του και κυρίως, στα­θε­ρό­τητα στις πολι­τι­κές απο­φά­σεις.

Στη Φιν­λαν­δία, όπου το εκπαι­δευ­τικό της σύστημα δια­κρί­θηκε διεθνώς και εκτι­μά­ται ακόμη για την ισότητα και την ώριμη λει­τουρ­γία των σχο­λείων της, η παρου­σία υπο­στη­ρι­κτι­κών ομάδων (ψυχο­λό­γων, κοι­νω­νι­κών λει­τουρ­γών κ.λπ.) είναι απα­ραί­τητη σε όλες τις δομές της εκπαί­δευ­σης. Ακριβό; Ο πρώην διευ­θυ­ντής του υπουρ­γείου Παι­δείας της χώρας Αλβο Γέπινεν είχε απα­ντή­σει σε ερώτηση δημο­σιο­γρά­φου για το θέμα με τις φράσεις: «Δεν κοστί­ζει τόσο όσο το να απο­κλει­στεί στο μέλλον ο κάθε μαθητής από την ενεργό ζωή. Σε μια τέτοια περί­πτωση, το κόστος για το κράτος θα είναι αργό­τερα πολύ μεγα­λύ­τερο. Για παρά­δειγμα, έχουμε υπο­λο­γί­σει ότι αν ένα αγόρι εγκα­τα­λεί­ψει το σχολείο και βρεθεί απο­κλει­σμένο από την ενεργή κοι­νω­νία, μπορεί να κοστί­σει συνο­λικά του­λά­χι­στον 1.000.000 ευρώ στο κράτος».

Αυστη­ρο­ποί­ηση των ποινών

Η υφυ­πουρ­γός Παι­δείας Σοφία Ζαχα­ράκη, που φαί­νε­ται να έχει πάρει το θέμα στα σοβαρά, έχει μαζέψει στο γραφείο της ειδι­κούς σε θέματα δια­χεί­ρι­σης βίας εντός σχο­λείου και σχο­λι­κού εκφο­βι­σμού. Παράλ­ληλα υπο­γρά­φει μνη­μό­νιο συνερ­γα­σίας με το Χαμό­γελο του Παιδιού και συνερ­γά­ζε­ται με το υπουρ­γείο Προ­στα­σίας του Πολίτη για επι­και­ρο­ποί­ηση του υλικού που δίνεται στους μαθητές.

Στόχος είναι η επα­να­σύ­σταση κεντρι­κής ομάδας στρα­τη­γι­κής για τη δια­χεί­ριση των φαι­νο­μέ­νων βίας και τον συντο­νι­σμό ενερ­γειών και δράσεων. Ακόμη η αύξηση ψυχο­λό­γων στα σχολεία. Επι­πλέον δέσμη μέτρων για την αυστη­ρο­ποί­ηση των ποινών στα σχολεία και περισ­σό­τερα «επίπεδα» ελέγχου σε αντί­στοιχα κρού­σματα. Μεταξύ αυτών, το να μπορεί να λαμ­βά­νε­ται με μεγα­λύ­τερη ευχέ­ρεια η απόφαση για αποβολή των μαθητών. Πάντως έρευνες κατα­γρά­φουν τα τελευ­ταία χρόνια πρώιμη επι­θε­τική συμπε­ρι­φορά ακόμη και από το νηπια­γω­γείο.

Παράλ­ληλα επι­στη­μο­νι­κές έρευνες που έχουν γίνει σε διά­φο­ρες χώρες της Ευρω­παϊ­κής Ενωσης δεί­χνουν ότι οι κοι­νω­νι­κοί δεσμοί διαρκώς ατονούν γύρω από παρα­δο­σια­κές κοι­νό­τη­τες που δίνουν ταυ­τό­τητα στα παιδιά, όπως τα σχολεία, ενώ την επόμενη δεκα­ε­τία είναι πιθανόν να έχουμε ένα ποσοστό αύξησης γύρω στο 20% στα προ­βλή­ματα ψυχο­κοι­νω­νι­κής συμπε­ρι­φο­ράς από νέους.

. ΠΗΓΉ tanea.gr