Καταγγελία Τοπικού Συλλόγου Αεροναυτιλίας κατά των ενεργειών της κυβέρνησης για την αλλαγή νομικής μορφής της ΥΠΑ

Αυτή είναι η περί­ο­δος κατά την οποία ο Ελλη­νι­κός λαός πλήτ­τε­ται από την παρα­τε­τα­μένη

οικο­νο­μική κρίση, από τον κίνδυνο και τις καθη­με­ρι­νές επι­πτώ­σεις της παν­δη­μίας, από την

απώλεια του εισο­δή­μα­τος του, από το πλήγμα που υπέστη ο του­ρι­σμός, από την ανεργία, από την

τερά­στια ψυχο­λο­γική πίεση που δημιουρ­γούν όλες αυτές οι κατα­στά­σεις οι οποίες έχουν

προ­σω­πικό, οικο­γε­νειακό, εργα­σιακό και κοι­νω­νικό αντί­κτυπο.

Αυτή την στιγμή απο­φα­σί­ζει η κυβέρ­νηση να περάσει στη βουλή για ψήφιση ένα νομο­σχέ­διο που

αλλοιώ­νει τη νομική μορφή της Υπη­ρε­σίας Πολι­τι­κής Αερο­πο­ρίας και την σπρώ­χνει ένα βήμα πριν

την ιδιω­τι­κο­ποί­ηση.

Αντί να διορ­θώ­σει τους προη­γού­με­νους νόμους που κυριο­λε­κτικά διέ­λυ­σαν την ΥΠΑ από το 2011

(Ν.3913/11) και το 2016 (Ν.4427/16), δημιουρ­γεί ένα χει­ρό­τερο μόρφωμα με απο­τέ­λε­σμα όχι μόνο

να μην μπορεί εφαρ­μο­στεί το ήδη προ­βλη­μα­τικό θεσμικό πλαίσιο, αλλά να κατα­στούν όλες οι

υπη­ρε­σίες της ΥΠΑ κυριο­λε­κτικά ανά­πη­ρες και αδύ­να­μες να δια­χει­ρι­στούν την ολοένα αυξα­νό­μενη

απαί­τηση για την δια­χεί­ριση του συνόλου του αερο­πο­ρι­κού περι­βάλ­λο­ντος.

Από την παροχή υπη­ρε­σιών αερο­ναυ­τι­λίας και αερο­δρο­μίων, έως τον όποιο ελεγ­κτικό μηχα­νι­σμό,

οφείλει ένα ευνο­μού­μενο και σοβαρό κράτος να δια­τη­ρεί ισχυρές υπη­ρε­σίες για την προ­στα­σία του

πολίτη και των κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των του, απέ­να­ντι σε επι­βου­λές που προ­έρ­χο­νται από διεθνή

και ντόπια οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρο­ντα, αλλά και από τους καρα­δο­κού­ντες αγα­πη­τούς γεί­το­νες και

συμ­μά­χους μας, με ή χωρίς εισα­γω­γικά, οι οποίοι περι­μέ­νουν την ευκαι­ρία της δικής μας

αδυ­να­μίας και ολι­γω­ρίας για να υφαρ­πά­ξουν δικαιώ­ματα εθνικής κυριαρ­χίας και υπο­χρε­ώ­σεις και

κατο­χυ­ρω­μένα δικαιώ­ματα της Ελλάδας απέ­να­ντι σε διε­θνείς οργα­νι­σμούς όπως ο ICAO, η IATA,

το EUROCONTROL κ.α.

Η προ­ο­πτική της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης αφήνει στην κυριο­λε­ξία ανο­χύ­ρωτο και ανε­ξέ­λεγ­κτο ένα από

τους σπου­δαιό­τε­ρους χώρους – πυλώνες της εθνικής μας υπό­στα­σης, αφού η απώλεια του

ελέγχου του αερο­πο­ρι­κού χώρου σημαί­νει αυτο­μά­τως απώλεια εθνικής κυριαρ­χίας, αφού χαρί­ζε­ται

η δυνα­τό­τητα σε πανί­σχυρα διεθνή φανερά και καλυ­πτό­μενα ξένα εθνικά οικο­νο­μικά και μη

συμ­φέ­ρο­ντα, να παρει­σφρή­σουν και στην ουσία να ελέγ­ξουν έμμεσα ή και άμεσα στο μέλλον, το

σύνολο του αερο­πο­ρι­κού χώρου, από τα αερο­δρό­μια έως και την περιοχή ευθύνης ελέγχου της

Ελλάδας ( FIR Αθηνών-Μακεδονίας ), Εθνικό Εναέριο Χώρο και ό,τι άλλο συνε­πά­γε­ται αυτών.

Καταγ­γέλ­λουμε την αλλαγή της νομικής μορφής της Υπη­ρε­σίας Πολι­τι­κής Αερο­πο­ρίας η οποία

μόνο προς ένα δρόμο μπορεί πλέον να οδη­γη­θεί. Αυτόν της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης και του ελέγχου της,

από εξω­χώ­ρια ιδιω­τικά και εθνικά συμ­φέ­ρο­ντα.

Ήδη είναι γνωστό ότι υπάρχει έλεγχος ελλη­νι­κών και τουρ­κι­κών αερο­δρο­μίων από την ίδια ξένη

εταιρία. Θα μπο­ρού­σαμε να προ­βλέ­ψουμε ένα αντί­στοιχο μέλλον με την ΥΠΑ; Ιδιω­τι­κο­ποι­η­μένη

και υπό τον έλεγχο όχι του Ελλη­νι­κού κράτους, αλλά άλλων κέντρων. Ας ανα­λο­γι­στούμε τις

συνέ­πειες.

Η δημιουρ­γία της Αρχής Πολι­τι­κής Αερο­πο­ρίας ως ελεγ­κτικό όργανο θα μπο­ρούσε να ήταν προς

την σωστή κατεύ­θυνση αν δεν ήταν από την γέννηση της ένας οργα­νι­σμός κατα­δι­κα­σμέ­νος να

απο­τύ­χει στην απο­στολή του, αφού έτσι όπως οικο­δο­μεί­ται θα είναι ανίκανη να επο­πτεύ­σει

επαρκώς τους παρό­χους αερο­πο­ρι­κών υπη­ρε­σιών. Ανα­ρω­τιό­μα­στε ευλόγως αν αυτό γίνεται

τυχαία ή απο­τε­λεί μέρος ενός συνο­λι­κού σχεδίου που αφήνει παντε­λώς ανε­ξέ­λεγ­κτη στους ιδιώτες

επεν­δυ­τές του χώρου να βυσ­σο­δο­μή­σουν εις βάρος του έλληνα πολίτη και των εθνικών

συμ­φε­ρό­ντων της χώρας.

Ταυ­τό­χρονα όμως, όσο δε αφορά την επί­δραση της Α.Π.Α. στις υπη­ρε­σίες Αερο­ναυ­τι­λίας, σε

κρίσιμα ζητή­ματα, χωρίς όμως τη συμ­με­τοχή των υπη­ρε­σιών αυτών στη λήψη απο­φά­σεων,

δημιουρ­γεί απόλυτη παντο­δυ­να­μία, η οποία θα δημιουρ­γή­σει συν­θή­κες ασφυ­κτι­κής πίεσης στους

ενερ­γούς υπαλ­λή­λους, με αντί­κτυπο τελικά στις παρε­χό­με­νες υπη­ρε­σίες.

Ένα σχέδιο που αφήνει επι­με­λώς μισό­κλει­στες ή μισο­α­νοι­κτές τις κερ­κό­πορ­τες και άλλων

οικο­νο­μι­κών και εθνικών απω­λειών.

Με δεδο­μένο ότι μεγάλο μέρος των αερο­δρο­μίων της χώρας είναι παρα­με­θό­ρια με εθνικές και

κοι­νω­νι­κές επι­πτώ­σεις της χρήσης τους και με δεδο­μένο το γεγονός ότι ο χώρος πάνω και όχι

μόνο, από το Αιγαίο διεκ­δι­κεί­ται de facto και de jure καθη­με­ρινά, με αμφι­σβή­τηση στην πράξη

συνόρων και δικαιω­μά­των από την Τουρκία, (καλούμε κάθε δύσπι­στο να ανα­τρέ­ξει στην σχεδόν

καθη­με­ρινή έκδοση διεθνών ΝΟΤΑΜ από τις υπη­ρε­σίες πολι­τι­κής αερο­πο­ρίας της Τουρ­κίας και

της Ελλάδας, με απο­δέ­κτη τους ∆ιεθνείς οργα­νι­σμούς και όλους τους χρήστες του FIR Αθηνών

Μακε­δο­νίας, αερο­πο­ρι­κές εται­ρίες κλπ), το λιγό­τερο που περι­μέ­νουμε από την ελλη­νική

κυβέρ­νηση είναι, η απόλυτη δια­σφά­λιση και στε­γα­νο­ποί­ηση της Υπη­ρε­σίας Πολι­τι­κής Αερο­πο­ρίας

ως το μόνο πολι­τικό μέσο – όπλο, μιας χώρας για την υπε­ρά­σπιση της εθνικής της κυριαρ­χίας, των

δικαιω­μά­των και της ασφά­λειας τον πολιτών της στον αέρα και το έδαφος, ειδικά του ευαί­σθη­του

νησιω­τι­κού και παρα­με­θό­ριου χώρου, στους χαλε­πούς καιρούς της από­λυ­της αμφι­σβή­τη­σης και

της συνε­χούς μετα­βαλ­λό­με­νης γεω­πο­λι­τι­κής κατά­στα­σης που βιώ­νουμε.

Υπη­ρε­σία Πολι­τι­κής Αερο­πο­ρίας, ισχυρή υπό τον απόλυτο κρατικό έλεγχο. Το τελευ­ταίο πολι­τικό

όπλο της χώρας απέ­να­ντι σε κάθε είδους επι­βουλή κατά των εθνικών συμ­φε­ρό­ντων.

Με εντολή ∆ιοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου

Ο Πρό­ε­δρος                                           Ο Γεν. Γραμ­μα­τέας

Μάνος Καλ­λιου­δά­κης

Αντώνης Ελευ­θε­ριά­δης