Οταν ο Δήμαρχος εξισώνει τη συλλογική διάσταση του νερού με την κρεβατοκάμαρα!

Ο διά­λο­γος αφο­ρού­σε την  δια­χεί­ρι­ση του νερού ως δη­μο­σί­ου αγα­θού από τη ΔΕΥΑΡ και έχει ως εξής:

Λο­ΐ­ζος Λο­ΐ­ζος: Έθεσε και οκτώ ερω­τή­μα­τα ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος

Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης: Καλά έκανε. Ποιος θα πρέ­πει να τα απα­ντή­σει;

Λο­ΐ­ζος Λο­ΐ­ζος: Η ΔΕΥΑΡ, εσείς, δεν ξέρω.

Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης:  Δεν ξέρω. Το δι­κα­στή­ριο δεν θα απο­φα­σί­σει; Θα απα­ντή­σω εγώ για τα οι­κο­νο­μι­κά της ΔΕΥΑΡ; Δεν κα­τα­λα­βαί­νω. Είμαι εγώ υπό­λο­γος να απα­ντή­σω στην Πε­ρι­φέ­ρεια ποια είναι τα οι­κο­νο­μι­κά της ΔΕΥΑΡ; Δεν ξέρω, δεν το έχω ξα­να­κού­σει αυτό το πράγ­μα. Εγώ απα­ντάω αυτά που οφεί­λω να απα­ντή­σω. Να με κα­λέ­σει το δι­κα­στή­ριο να απα­ντή­σω. Να απα­ντή­σω εγώ, αύριο το πρωί θα μου πούνε πόσες ώρες κοι­μά­μαι και με ποιόν κοι­μά­μαι, θα απα­ντή­σω; Θα απα­ντή­σε­τε; Γιατί; Τι είμαι, είμαι εγώ υπό­λο­γος να δώσω απα­ντή­σεις σε πράγ­μα­τα που έχουν να κά­νουν με εμάς;

Ο διά­λο­γος αυτός συ­νι­στά μια θε­σμι­κά και πο­λι­τι­κά απο­κα­λυ­πτι­κή στιγ­μή. Ο τρό­πος με τον οποίο ο δή­μαρ­χος αντι­δρά απέ­να­ντι σε θε­με­λιώ­δη ερω­τή­μα­τα για τη ΔΕΥΑΡ, και ει­δι­κά για τη δια­χεί­ρι­ση του νερού, ως κοι­νω­νι­κού αγα­θού, με δια­στά­σεις που αφο­ρούν την οι­κο­νο­μία, τη δη­μό­σια υγεία και το πε­ρι­βάλ­λον, φα­νε­ρώ­νει μια ανη­συ­χη­τι­κή αντί­λη­ψη εξου­σί­ας — αδια­φα­νή και ιδιο­κτη­σια­κή.

Ο δή­μαρ­χος όχι μόνο αρ­νή­θη­κε να απα­ντή­σει, αλλά προ­χώ­ρη­σε σε δύο πρω­το­φα­νείς και βαθιά προ­βλη­μα­τι­κές απο­κα­λύ­ψεις:

πρώ­τον, ότι θε­ω­ρεί τα θέ­μα­τα δια­χεί­ρι­σης του νερού ως “πράγ­μα­τα που έχουν να κά­νουν με εμάς”, και δεύ­τε­ρον, ότι εξι­σώ­νει τη δια­φά­νειας στην δια­χεί­ρι­ση ζη­τη­μά­των της δη­μό­σιας ζωής με ερω­τή­σεις για την προ­σω­πι­κή του ζωή.

«Τι είμαι, είμαι εγώ υπό­λο­γος να δώσω απα­ντή­σεις σε πράγ­μα­τα που έχουν να κά­νουν με εμάς;», ερωτά ο δή­μαρ­χος

Εδώ δεν έχου­με απλώς μία άρ­νη­ση ευ­θύ­νης· έχου­με κα­θα­ρή απο­τύ­πω­ση ιδιο­κτη­σια­κής αντί­λη­ψης για ένα δη­μό­σιο αγαθό. Ο δή­μαρ­χος δια­χω­ρί­ζει το “εμείς” από την κοι­νω­νία, υπο­νο­ώ­ντας ότι η ΔΕΥΑΡ —και κατ’ επέ­κτα­ση το ίδιο το νερό— δεν ανή­κει στους πο­λί­τες, αλλά στον ίδιο και τους συ­νερ­γά­τες του. Σαν να λέει, δικό μας είναι το νερό, με ποιο δι­καί­ω­μα με ρω­τά­τε; Αυτό είναι θε­σμι­κά ανε­πί­τρε­πτο και πο­λι­τι­κά επι­κίν­δυ­νο.

Το νερό, ως συ­νταγ­μα­τι­κά κα­το­χυ­ρω­μέ­νο δη­μό­σιο αγαθό, δεν ανή­κει σε κα­νέ­ναν ορ­γα­νι­σμό, καμία πα­ρά­τα­ξη, κα­νέ­να πρό­σω­πο. Ανή­κει στην κοι­νω­νία η οποία  απαι­τεί δια­φά­νεια, λο­γο­δο­σία και κοι­νω­νι­κό έλεγ­χο. Η δή­λω­ση του δη­μάρ­χου κι­νεί­ται έξω από κάθε έν­νοια δη­μό­σιας διοί­κη­σης και θυ­μί­ζει φε­ου­δαρ­χι­κές αντι­λή­ψεις, όπου ο το­πι­κός άρ­χο­ντας δια­χει­ρί­ζε­ται κατά το δο­κούν τα δη­μό­σια αγαθά, χωρίς να αι­σθά­νε­ται υπό­λο­γος. Όταν  δεν αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι οφεί­λει απα­ντή­σεις για τον τρόπο που ο Δήμος  δια­χει­ρί­ζε­ται το νερό, τότε έχου­με να κά­νου­με με ιδιο­κτη­σια­κή νο­ο­τρο­πία εξου­σί­ας, που πα­ρα­πέ­μπει σε άλλες επο­χές.

Η πιο προ­κλη­τι­κή, ωστό­σο, η πιο εξω­φρε­νι­κή δή­λω­ση του δη­μάρ­χου δεν ήταν η άρ­νη­ση ευ­θύ­νης. Ήταν η από­πει­ρα γε­λοιο­ποί­η­σης του θε­σμι­κού ελέγ­χου, με την εξί­σω­ση της λο­γο­δο­σί­ας με την “κλει­δα­ρό­τρυ­πα”.

Η φράση «Αύριο το πρωί θα μου πούνε πόσες ώρες κοι­μά­μαι και με ποιον κοι­μά­μαι, θα απα­ντή­σω;»  είναι σο­κα­ρι­στι­κή όχι μόνο ως ύφος, αφού η πο­λι­τι­κή λο­γο­δο­σία εκ­χυ­δα­ΐ­ζε­ται, αλλά και ως με­τα­τό­πι­ση της συ­ζή­τη­σης από τον δη­μό­σιο στον ιδιω­τι­κό χώρο!

Πρό­κει­ται για σκό­πι­μη ρη­το­ρι­κή εκτρο­πή που εξι­σώ­νει ένα κρί­σι­μο ζή­τη­μα δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος —το οι­κο­νο­μι­κό και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κό απο­τύ­πω­μα της δια­χεί­ρι­σης του νερού— με ερω­τή­σεις για την προ­σω­πι­κή ζωή. Ο δή­μαρ­χος επι­χει­ρεί να γε­λοιο­ποι­ή­σει το ερώ­τη­μα για να το απο­δο­μή­σει.  Επι­διώ­κει  τον ευ­τε­λι­σμό της συ­ζή­τη­σης, ώστε να απο­φευ­χθεί η ουσία. Λέει: αν τολ­μά­τε να με ρω­τά­τε για το νερό, αύριο θα με ρω­τά­τε και για το κρε­βά­τι μου!

Αλλά τα ερω­τή­μα­τα για τη ΔΕΥΑΡ δεν είναι… αδιά­κρι­τα, ούτε προ­σω­πι­κά. Είναι απο­λύ­τως θε­σμι­κά γιατί σχε­τί­ζο­νται με τον τρόπο που διοι­κεί­ται ένας ολό­κλη­ρος Δήμος, με τα οι­κο­νο­μι­κά των πο­λι­τών, με την ποιό­τη­τα του νερού που πί­νου­με, με την πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή πο­λι­τι­κή που επη­ρε­ά­ζει γε­νιές.

Αυτός ο σο­κα­ρι­στι­κός διά­λο­γος πρέ­πει να απο­τε­λέ­σει κα­μπα­νά­κι για όλους. Για την κοι­νω­νία της Ρόδου, για τα ΜΜΕ,  για τους ίδιους τους θε­σμούς. Το νερό δεν είναι κτήμα κα­νε­νός. Και η λο­γο­δο­σία δεν είναι προ­αι­ρε­τι­κή, ούτε πεδίο χλευα­σμού και εκ­χυ­δαϊ­σμού από αν­θρώ­πους που αδυ­να­τούν να αντι­λη­φθούν το βάρος των θε­σμών που εκ­προ­σω­πούν.  Είναι η θε­μέ­λια λίθος της δη­μο­κρα­τί­ας. Είναι η στρε­βλή και επι­κίν­δυ­νη αντί­λη­ψη περί ιδιω­τι­κό­τη­τας που απο­κτούν συ­νή­θως πο­λι­τι­κοί όταν πια συ­μπλη­ρώ­σουν κά­ποιες δε­κα­ε­τί­ες σε θέ­σεις ευ­θύ­νης και εδώ προ­κύ­πτει το ερώ­τη­μα: πότε πρό­λα­βε ο δή­μαρ­χος Ρόδου να απο­κτή­σει την αντί­λη­ψη ότι τα ζη­τή­μα­τα του δη­μό­σιου βίου είναι προ­σω­πι­κά του ζη­τή­μα­τα;

Στους 17 μήνες που βρί­σκε­ται ο Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης στο τι­μό­νι του Δήμου Ρόδου, πρό­λα­βε να απο­κτή­σει την αντί­λη­ψη ότι η συ­ζή­τη­ση για την συλ­λο­γι­κή-κοι­νω­νι­κή διά­στα­ση του πο­λυ­τι­μό­τε­ρου δη­μό­σιου αγα­θού, του νερού, είναι ισό­τι­μη με αυτή που τον αφορά στις επι­λο­γές του στην κρε­βα­το­κά­μα­ρα του;