Μ. Συντυχάκης: «Ο λαός δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα του μικρότερου κακού»

 Συμπλη­ρώ­θη­καν δύο χρόνια δια­κυ­βέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ωστόσο, η κρίση παρα­τεί­νε­ται, η φτω­χο­ποί­ηση διευ­ρύ­νε­ται, νέο μνη­μό­νιο ανα­μέ­νε­ται σύντομα και κιν­δυ­νεύ­ουμε να βγούμε από την ζώνη του ευρώ. Τι θα σήμαινε η επι­στροφή στην δραχμή;

Αν υπήρχε επι­στροφή σε ένα εθνικό νόμισμα και όλα τα άλλα έμεναν τα ίδια κι απα­ράλ­λα­χτα, δηλαδή το κεφά­λαιο εξα­κο­λου­θούσε να είναι κυρί­αρχο στην οικο­νο­μία, τότε κάποια τμήματα του κεφα­λαίου θα κέρ­δι­ζαν, κάποια θα έχαναν κι ο λαός θα εξα­κο­λου­θούσε να υπο­φέ­ρει. Άρα λοιπόν η αλλαγή νομί­σμα­τος και μόνο, για τον λαό, δε λέει τίποτε.

Σήμερα μάλιστα οξύ­νο­νται οι αντα­γω­νι­σμοί, δοκι­μά­ζε­ται η συνοχή της ΕΕ- Ευρω­ζώ­νης, ως απο­τέ­λε­σμα της κρίσης, της ανι­σο­με­τρίας της ανά­πτυ­ξης, έρχο­νται στην επι­φά­νεια αντι­θέ­σεις, που πιθανά δε θα μπορούν πλέον να γεφυ­ρω­θούν. Είναι, επο­μέ­νως, πιθανό να προ­κύ­ψουν νέες δια­κρα­τι­κές συμ­μα­χίες, νομι­σμα­τι­κές ή άλλες, εξίσου όμως αντι­δρα­στι­κές με την Ευρω­ζώνη. Η συζή­τηση, λοιπόν, δεν είναι απ’ το πουθενά. Μπορεί σήμερα η αστική τάξη της χώρας μας να επα­να­βε­βαιώ­νει τη στρα­τη­γική της επιλογή, για παρα­μονή στο ευρώ, όμως είναι πιθανό αύριο αυτή η επιλογή ν’ αλλάξει, εφόσον οι ανάγκες και τα συμ­φέ­ρο­ντα του κεφα­λαίου προ­κρί­νουν μια άλλη λύση, στο πλαίσιο φυσικά συνο­λι­κό­τε­ρων δια­λυ­τι­κών τάσεων.

Το κρίσιμο ζήτημα λοιπόν για τον ελλη­νικό λαό είναι η δικαιο­λο­γη­μένη δυσα­ρέ­σκεια ενάντια στην ΕΕ να μην παγι­δευ­τεί στους διά­φο­ρους αντι­δρα­στι­κούς σχε­δια­σμούς του κεφα­λαίου, ντόπιου ή ξένου (πρό­σφατο παρά­δειγμα το Brexit που στη­ρί­χτηκε από τμήματα του βρε­τα­νι­κού κεφα­λαίου), αλλά να βαδί­σουν το δικό τους δρόμο, για άλλη, νέα οργά­νωση της κοι­νω­νίας και της οικο­νο­μίας, τη σοσια­λι­στική, απο­δε­σμευ­μένη από τις αλυ­σί­δες των λυκο­συμ­μα­χιών τύπου ΕΕ και ΝΑΤΟ.

Η περί­φημη αξιο­λό­γηση δεν λέει να κλείσει –παρά την ‘περήφανη’ δια­πραγ­μά­τευση που επι­κα­λεί­ται η κυβέρ­νηση ενώ φαί­νε­ται ότι η Ελλάδα δεν θα απο­φύ­γει τα νέα μέτρα. Πώς θα βρεθεί διέ­ξο­δος κατά την άποψή σας;

Τα διάφορα πιθανά σενάρια που γρά­φο­νται και λέγο­νται αυτές τις μέρες, για το αν, πότε και πώς θα κλείσει η «αξιο­λό­γηση», δεν μπορούν να κρύψουν από το λαό ότι η σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα που ζει, η παρα­πέρα φτω­χο­ποί­ησή του, η αφαί­ρεση και των τελευ­ταίων εργα­σια­κών και κοι­νω­νι­κών δικαιω­μά­των που του έχουν απο­μεί­νει, δεν είναι κάποιο σενάριο. Είναι ολο­κλη­ρω­μένο αντι­λαϊκό σχέδιο που υλο­ποιεί­ται βήμα – βήμα για λογα­ρια­σμό του κεφα­λαίου. Η εκτί­μησή μας είναι ότι μάλλον θα κλείσει η «αξιο­λό­γηση». Άλλωστε στο τραπέζι βρί­σκο­νται όλα όσα έχει ήδη συμ­φω­νή­σει για εργα­σιακά και συν­δι­κα­λι­στικά δικαιώ­ματα, η μείωση του αφο­ρο­λό­γη­του, η επέ­κταση του δημο­σιο­νο­μι­κού κόφτη.

Εμείς καλούμε το λαό να αντι­πα­λέ­ψει και το κλεί­σιμο της αξιο­λό­γη­σης που θα φέρει νέα μέτρα και αυτά που έρχο­νται για μετά το 2018, ως απο­τέ­λε­σμα των νέων παζα­ριών που γίνο­νται. Να μην πέσει στην παγίδα του μικρό­τε­ρου κακού, που του στήνουν για μια ακόμη φορά η κυβέρ­νηση, η ΝΔ και τα άλλα κόμματα, που μαζί ψηφίσαν το μνη­μό­νιο και τσα­κώ­νο­νται για το ποιος μπορεί να το εφαρ­μό­σει καλύ­τερα. Ταυ­τό­χρονα, όμως, λέμε στο λαό ότι αυτός ο δρόμος ανά­πτυ­ξης, ο καπι­τα­λι­στι­κός για να λέμε τα πράγ­ματα με το όνομα του, είναι βαρέλι δίχως πάτο. Η ανα­τροπή αυτού του δρόμου, με στόχο να γίνει ο λαός κυρί­αρ­χος στην οικο­νο­μία και την εξουσία, είναι η μονα­δική λύση  φιλο­λαϊ­κής διε­ξό­δου της χώρας από αυτή την κατά­σταση. Απαιτεί θυσίες, όμως λιγό­τε­ρες από αυτές στις οποίες υπο­βάλ­λε­ται σήμερα ο λαός και μάλιστα χωρίς καμία προ­ο­πτική.

Στις πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις, είναι γεγονός πως δια­νύ­ουμε μια παρα­τε­τα­μένη προ­ε­κλο­γική περίοδο. Τελικά οι εκλογές και τα δημο­ψη­φί­σματα θα βοη­θή­σουν σε κάτι αυτή την χώρα την δεδο­μένη στιγμή;

Οι κυβερ­νη­τι­κές εναλ­λα­γές τύπου «φύγε εσύ, έλα εσύ» έχουν δείξει ότι δεν απο­τε­λούν λύση. Αυτό το ζήσαμε ιδιαί­τερα τα τελευ­ταία χρόνια της κρίσης, όπου κάθε επόμενη κυβέρ­νηση συνέ­χιζε από κει που στα­μά­τησε και η προη­γού­μενη. Όπως, επίσης, ζήσαμε και δημο­ψη­φί­σματα με ερω­τή­ματα κάλπικα, δίκοπο μαχαίρι, που θυμί­ζουν τη ρήση «κορώνα κερδίζω – γράμ­ματα χάνεις». Άρα αυτό που χρειά­ζε­ται είναι ο λαός να οργα­νώ­σει την πάλη του, να συμ­με­τέ­χει στις συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σίες του κινή­μα­τος, να οικο­δο­μή­σει μια πλατιά κοι­νω­νική συμ­μα­χία, όχι μόνο για να βάλει εμπόδια σε αυτήν την πολι­τική, αλλά και για να ανοίξει το δρόμο για ριζικές πραγ­μα­τικά φιλο­λαϊ­κές λύσεις. Και φυσικά να αξιο­ποιεί και τις εκλογές για να δημιουρ­γεί ρήγματα στον σημε­ρινό αρνη­τικό συσχε­τι­σμό δύναμης. Από αυτήν την άποψη η ισχυ­ρο­ποί­ηση του ΚΚΕ – και η εκλο­γική – είναι σήμερα ακόμη περισ­σό­τερο επι­τα­κτική.

Η κοι­νω­νία βου­λιά­ζει στην φτώχεια, οι άνθρω­ποι χάνουν τα σπίτια τους σε πλει­στη­ρια­σμούς. Την ίδια ώρα τα εργα­σιακά δικαιώ­ματα που κερ­δή­θη­καν με χρό­νιους αγώνες, χάνο­νται καθη­με­ρινά, η ανεργία χτυπάει ‘κόκκινο’, κυριαρ­χεί εργα­σια­κός μεσαί­ω­νας και η κυβέρ­νηση επι­μέ­νει ότι υπάρχει ανά­πτυξη. Πώς πρέπει να αντι­δρά­σει η κοι­νω­νία;

Καλούμε το λαό να μην υπο­κύ­ψει στο σκηνικό εκβια­σμού που στή­νε­ται από την κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και των άλλων κομ­μά­των, προ­κει­μέ­νου αυτός να απο­δε­χτεί ως μονό­δρομο τα νέα βάρβαρα μέτρα της β’ αξιο­λό­γη­σης, τα νέα ματω­μένα πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα, καθώς και τα επόμενα που παζα­ρεύ­ουν για μετά το 2018. Ο λαός έχει μεγάλη εμπει­ρία για να μην πέσει στην παγίδα “της Σκύλλας ή της Χάρυ­βδης”. Να γυρίσει την πλάτη στους εκβια­σμούς, και να διεκ­δι­κή­σει ζωή με δικαιώ­ματα και αξιο­πρέ­πεια. Να συμπο­ρευ­τεί με το ΚΚΕ σε έναν κοινό αγώνα, ακόμη κι αν δια­τη­ρεί ακόμη επι­φυ­λά­ξεις για την πολι­τική του. Αυτά μπο­ρούμε να τα συζη­τή­σουμε.

Οι θέσεις του 20ου συνε­δρίου του ΚΚΕ που θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί τέλος Μάρτη – αρχές Απρίλη, θέτουν την πρόταση για τη συγκρό­τηση της μεγάλης Κοι­νω­νι­κής Συμ­μα­χίας της Εργα­τι­κής τάξης με τη φτωχή αγροτιά και τους αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νους της πόλης με αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κούς – αντι­μο­νο­πω­λια­κούς στόχους, την ισχυ­ρο­ποί­ηση του ΚΚΕ, την ανα­σύ­νταξη του εργα­τι­κού κινή­μα­τος. Αγώνες και στόχοι που όντως μπορούν να οδη­γή­σουν στην ανα­τροπή της εξου­σίας του κεφα­λαίου και των κομ­μά­των τους οποιασ­δή­ποτε από­χρω­σης, φέρνουν πιο κοντά την κατά­κτηση της εργα­τι­κής λαϊκής εξου­σίας.

Πώς βλέπετε την πολι­τική που ακο­λου­θεί η κυβέρ­νηση και η Ε.Ε. απέ­να­ντι στους αγρότες;

Το 3ο μνη­μό­νιο και η νέα Κοινή Αγρο­τική Πολι­τική της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης απο­τε­λούν εκρη­κτικό μείγμα πολι­τι­κής που τους συν­θλί­βει. Το τσα­κι­σμένο εισό­δημά τους, που ολοένα και συρ­ρι­κνώ­νε­ται, η υψηλή φορο­λο­γία, οι υπέ­ρο­γκες ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές, η κάρτα του αγρότη που ενι­σχύει τις τρά­πε­ζες, κ.ά. σπρώ­χνουν χιλιά­δες αγρο­τικά νοι­κο­κυ­ριά στη φτώχεια, στον αφα­νι­σμό και τους αγρο­το­κτη­νο­τρό­φους στην ανεργία. Αυτή η πολι­τική οδηγεί στη συγκέ­ντρωση γης και παρα­γω­γής στα χέρια λίγων επι­χει­ρη­μα­τιών αγροτών, αυξά­νο­ντας τα μεγάλα καπι­τα­λι­στικά αγρο­κτή­ματα, τα καρτέλ και τα κέρδη τους. Αυτήν την πολι­τική ακο­λου­θεί με συνέ­πεια η κυβέρ­νηση, γι’ αυτό κι ο αγώνας τους είναι δίκαιος, πρέπει να στη­ρι­χτεί, γιατί αφορά όλο το λαό, που χρυ­σο­πλη­ρώ­νει για τη δια­τροφή του και βλέπει μια χώρα με δυνα­τό­τη­τες να έχει δια­τρο­φική αυτάρ­κεια σε ποιο­τικά προ­ϊ­ό­ντα, όπως είναι η Ελλάδα, να δέχεται μια «πλημ­μύρα» εισα­γω­γών.

Τι μήνυμα θα θέλατε να στεί­λετε στους νησιώ­τες που πλη­ρώ­νουν πολύ ακριβά την κρίση με τις αυξή­σεις του ΦΠΑ και το προ­σφυ­γικό;

Όπως ξέρετε ψηφί­στηκε ανα­στολή της αύξησης του ΦΠΑ για ένα χρόνο, το 2017, και μόνο τα νησιά της Λέσβου, της Χίου, της Σάμου και των Δωδε­κα­νή­σων, πλην της Ρόδου και της Καρ­πά­θου. Το μέτρο είναι προ­σω­ρινό. Πρό­κει­ται για ανα­στολή κι όχι κατάρ­γηση και προ­κύ­πτει από το ξεζού­μι­σμα των λαϊκών στρω­μά­των, άρα και των νησιω­τών. Το ψηφί­σαμε γιατί είναι από τα δικά του κλεμ­μένα χρήματα. Λέμε ταυ­τό­χρονα ο λαός να διεκ­δι­κή­σει την κατάρ­γηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατα­νά­λω­σης, όλες τις απώ­λειες που είχε μέχρι σήμερα.

Όσον αφορά το προ­σφυ­γικό. Συνο­λικά οι εγκλω­βι­σμέ­νοι στη χώρα μας αγγί­ζουν πλέον τις 55.000. Περίπου 8.000 άνθρω­ποι είναι εγκλω­βι­σμέ­νοι σε νησιά του Αιγαίου και δεν μπορούν να απο­μα­κρυν­θούν από αυτά, περι­μέ­νο­ντας τη χορή­γηση ή μη ασύλου, ως απο­τέ­λε­σμα της συμ­φω­νίας ΕΕ – Τουρ­κίας, την οποία η κυβέρ­νηση έχει υπο­γρά­ψει. Το προ­σφυ­γικό – μετα­να­στευ­τικό πρό­βλημα, η απόφαση δηλαδή χιλιά­δων ανθρώ­πων να φύγουν από τη χώρα τους, έχει συγκε­κρι­μέ­νες αιτίες. Είναι οι επεμ­βά­σεις και οι πόλεμοι που εξα­πέ­λυ­σαν οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ στην ευρύ­τερη περιοχή της Μέσης Ανα­το­λής, της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου, της Βόρειας Αφρικής, στο πλαίσιο του αντα­γω­νι­σμού τους με άλλες δυνά­μεις, όπως η Ρωσία. Αυτό που επι­δει­νώ­νει σημα­ντικά το πρό­βλημα είναι το άθλιο παζάρι της ΕΕ με την Τουρκία, που εγκλω­βί­ζει ακόμη περισ­σό­τε­ρους πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες.

Αυτό που χρειά­ζε­ται είναι η άμεση μετα­κί­νηση από τα νησιά των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών προς την ηπει­ρω­τική χώρα και απε­γκλω­βι­σμό τους από τη χώρα. Κατα­δίκη της πολι­τι­κής της ΕΕ και της συμ­φω­νίας με την Τουρκία, που ψήφισε και υλο­ποιεί η κυβέρ­νηση και μετα­τρέ­πει τα νησιά του Αιγαίου σε ειδική ζώνη εγκλω­βι­σμού των προ­σφύ­γων και των μετα­να­στών. Ανθρώ­πι­νες συν­θή­κες για όσους βρί­σκο­νται προ­σω­ρινά στα νησιά, με απο­κλει­στική ευθύνη του κράτους, χωρίς την παρου­σία ΜΚΟ. Να απο­ζη­μιω­θούν οι κάτοι­κοι από τις ζημιές που έχουν υποστεί. Να κατα­δι­κα­στούν οι τρα­μπου­κι­σμοί και η βία των ναζι­στι­κών ομάδων. Να απο­μο­νω­θούν αυτοί που ενο­χο­ποιούν για τα προ­βλή­ματα τα θύματα, τους πρό­σφυ­γες και αθω­ώ­νουν τους υπεύ­θυ­νους. Όμως, το πιο κρίσιμο στοι­χείο της δράσης του εργα­τι­κού – λαϊκού κινή­μα­τος είναι ο αγώνας ενάντια στον ιμπε­ρια­λι­στικό πόλεμο και το σάπιο εκμε­ταλ­λευ­τικό σύστημα που τον γεννά και που ξερι­ζώ­νει ανθρώ­πους από τον τόπο τους.