Γεραπετρίτης από Κάρπαθο: Η ελληνική πολιτεία φροντίζει για την ασφάλεια των νησιών

«Ηπράξη της 5ης Οκτω­βρίου 1944 ήταν ηρωική, όχι μόνο διότι έσπασε αιώνες υπο­δού­λω­σης, αιώνες από­στα­σης από τον Ελλη­νι­σμό, από τη Μητρό­πολη. Ήταν ηρωική, διότι ήλθε σε μια στιγμή, στην οποία τα υπό­λοιπα Δωδε­κά­νησα βρί­σκο­νταν ακόμη υπό τον ζυγό της δου­λείας», ανέφερε ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Γιώργος Γερα­πε­τρί­της σε ομιλία του κατά την πρώτη ημέρα των εορ­τα­στι­κών εκδη­λώ­σεων για τη συμπλή­ρωση 80 ετών από το Επα­να­στα­τικό Απε­λευ­θε­ρω­τικό Κίνημα Καρ­πά­θου.

Στα Δωδε­κά­νησα, όπως υπεν­θύ­μισε, υπήρχε μια ιταλική κυριαρ­χία η οποία, «ήταν ιδιαι­τέ­ρως σκληρή. Ακο­λού­θησε το υπό­δειγμα των Νεό­τουρ­κων του 1909, επι­βάλ­λο­ντας μια στρα­τη­γική εξαν­δρα­πο­δι­σμού των Ελλήνων των Δωδε­κα­νή­σων, η οποία απο­σκο­πούσε ακριβώς να ωφε­λή­σει τα Δωδε­κά­νησα, έτσι ώστε να μπο­ρέ­σουν να κατα­στούν γνήσιες ιτα­λι­κές κτήσεις και στη συνεί­δηση των πολιτών».

«Γι’ αυτό το λόγο η ιταλική κυριαρ­χία είχε εμπε­δω­θεί, όπου απαι­τή­θηκε, με πολύ σκληρή βία», σημεί­ωσε.

Ο κ. Γερα­πε­τρί­της ανέφερε πως η Ιταλία δύο φορές μετά τον Πρώτο Παγκό­σμιο Πόλεμο και την επι­κρά­τηση των Συμ­μά­χων, μεταξύ των οποίων ήταν και η Ελλάδα, υπέ­γραψε να εγκα­τα­λεί­ψει την κυριαρ­χία των Δωδε­κα­νή­σων: Το 1919 με τη συμ­φω­νία Βενιζέλου-Tittoni και το 1920 με τη Συνθήκη των Σεβρών.

«Πλην όμως και στις δύο περι­πτώ­σεις υπα­να­χώ­ρησε από τη συμ­φω­νία αυτή, γιατί για την Ιταλία ήταν μια στρα­τη­γική επιλογή να έχει τον έλεγχο των Δωδε­κα­νή­σων. Και αυτό ανα­δει­κνύει ακόμη περισ­σό­τερο το πόσο σύνθετη άσκηση ήταν να υπάρξει η εξέ­γερση αυτή», ανέφερε και πρό­σθεσε:

«Και μάλιστα κατά το Δεύτερο Παγκό­σμιο Πόλεμο, ακόμη και όταν ετίθετο ζήτημα ιστο­ρικό, εάν η Ιταλία θα συνέ­χιζε την κυριαρ­χία, υπήρχε η Τουρκία, η οποία επο­φθαλ­μιούσε τα νησιά μας. Θέλω απλά να θυμίσω ότι ο ίδιος ο Στάλιν είχε δηλώσει ότι η Τουρκία έχει δικαιώ­ματα πάνω στα Δωδε­κά­νησα, ενώ ακόμη και ο Winston Churchill, όταν επι­σκέ­φθηκε την Τουρκία, είχε δηλώσει ότι δεν απο­κλεί­ε­ται τα Δωδε­κά­νησα να περιέλ­θουν εν τέλει σε μια τουρ­κική κατοχή».

Για τον λόγο αυτό, «η αξία της πράξης της 5ης Οκτω­βρίου 1944 ήταν απα­ρά­μιλλη».

Η επα­νά­σταση ξεκινά από τις Μενετές, καθώς «η γεω­γρα­φική θέση προ­σφε­ρό­ταν απο­λύ­τως, με ισχυρά οχυ­ρω­μα­τικά έργα, τα οποία είχαν φτιάξει οι κατα­κτη­τές με υψώματα, τα οποία καθι­στού­σαν εξαι­ρε­τικά δύσβατη την προ­σπέ­λαση, με μεγά­λους απο­θη­κευ­τι­κούς χώρους, με πρό­σβαση στην ευρύ­τερη γεω­γρα­φική περι­φέ­ρεια, σε λιμάνια και στο αερο­δρό­μιο».

«Ήταν σχεδόν νομο­τε­λειακό να ξεκι­νή­σει από εδώ. Ήταν όμως και μια πράξη ηρω­ι­σμού του συγκε­κρι­μέ­νου χωριού, το οποίο, όπως και όλη η Κάρ­πα­θος, απο­μο­νω­μένη από την υπό­λοιπη Ελλάδα, ένα νησί το οποίο βρί­σκε­ται μακριά από οποια­δή­ποτε άλλη νησιω­τική συστάδα, έδειξε με τον τρόπο αυτό το πώς θα έπρεπε να αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την ειρήνη και την ελευ­θε­ρία».

«Ξεκι­νώ­ντας από εδώ, από την Επα­να­στα­τική Επι­τροπή, το μήνυμα της επα­νά­στα­σης μετα­λα­μπα­δεύ­ε­ται στα υπό­λοιπα χωριά, στη γει­το­νική Αρκάσα, στις Πυλές και βεβαίως στην τότε διπλω­μα­τική νησίδα, το Απέρι, όπου έγιναν και όλες οι συζη­τή­σεις σχετικά με την διαδοχή και όπου εν τέλει υπε­γράφη και η Δια­κή­ρυξη», σημεί­ωσε.

«Δια­κή­ρυξη, που για πρώτη φορά στα Δωδε­κά­νησα ανα­φέ­ρε­ται στην ενσω­μά­τωση αυτο­δύ­ναμα της νήσου Καρ­πά­θου, με την υπό­λοιπη Ελλάδα, μέχρις ότου τελικώς ανα­λη­φθεί και επι­σή­μως η εξουσία με τα δύο βρε­τα­νικά πολε­μικά πλοία, τα οποία έρχο­νται στο λιμάνι της Καρ­πά­θου στις 17 Οκτω­βρίου για να πιστο­ποι­ή­σουν το θαύμα. Διότι όλοι θεω­ρού­σαν ότι επρό­κειτο για θαύμα»

Όπως ανέφερε, το βράδυ της 5ης Οκτω­βρίου «το BBC σε μια απο­στροφή, η οποία έχει μείνει ιστο­ρική ανα­φέ­ρε­ται στο γεγονός της επα­νά­στα­σης της Καρ­πά­θου με τα λόγια ότι δεν υπάρχει ιστο­ρικό προη­γού­μενο στην παγκό­σμια ιστορία, όπου ένας τέτοιος μικρός τόπος με ίδια μέσα απο­βάλ­λει τον κατα­κτητή και για τον λόγο αυτό επαινεί τη νήσο για το κατόρ­θωμα αυτό».

«Σε αυτόν τον ιερό τόπο, σε αυτό το νησί, βρήκαν κατα­φύ­γιο χιλιά­δες Δωδε­κα­νή­σιοι, οι οποίοι θέλησαν να φύγουν από τον ζυγό του κατα­κτητή και να βρουν την ελευ­θε­ρία τους».

Η Κάρ­πα­θος, όπως τόνισε, «υπο­δέ­χθηκε έναν πολύ μεγάλο αριθμό συμπα­τριω­τών μας. Έως ότου στη Συν­διά­σκεψη των Παρι­σίων το 1946 είχαμε και επι­σή­μως την ένταξη και την ενσω­μά­τωση των νησιών της Δωδε­κα­νή­σου στην ελλη­νική επι­κρά­τεια, η οποία ολο­κλη­ρώ­θηκε με την Συνθήκη των Παρι­σίων του 1947».

«Το υπό­δειγμα της Επα­νά­στα­σης της Καρ­πά­θου, είναι εκείνο το οποίο μας οδηγεί», σημεί­ωσε και πρό­σθεσε:

«Το υπό­δειγμα που μας άφησαν οι επα­να­στά­τες της 5ης Οκτω­βρίου του 1944 μένει ζωντανό και είναι εκείνο, το οποίο μας οδηγεί και θα μας οδηγεί για πάντα».

«Εν μέσω μιας κατά­στα­σης διε­θνούς, η οποία είναι εξαι­ρε­τικά σύνθετη, εξαι­ρε­τικά δύσκολη, εξαι­ρε­τικά ρευστή, από έναν τόπο, που βρί­σκε­ται λίγες εκα­το­ντά­δες μίλια από εκεί που σήμερα είναι το επί­κε­ντρο μιας σύρ­ρα­ξης που δεν έχει γνω­ρί­σει προη­γού­μενο η περιοχή μας. Η ελλη­νική πολι­τεία φρο­ντί­ζει για την ασφά­λεια των νησιών και θα φρο­ντί­ζει πάντοτε για την ευη­με­ρία τους».

«Εδώ η καρδιά της Ελλάδας χτυπά πιο δυνατά. Σε όλα τα Δωδε­κά­νησα, σε όλες τις ακρι­τι­κές τοπο­θε­σίες της χώρας μας, η καρδιά και η ψυχή η ελλη­νική χτυπάει ακόμη πιο δυνατά.»

«Η 5η Οκτω­βρίου είναι μια μεγάλη στιγμή της τοπικής και της ελλη­νι­κής ιστο­ρίας», σημεί­ωσε.

Με απόφαση και πρω­το­βου­λία του Υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών και με διά­ταγμα που θα υπο­γρά­ψει η Πρό­ε­δρος της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας, από του χρόνου θα λογί­ζε­ται επι­σή­μως τοπική αργία η 5ηΟκτωβρίου, έτσι ώστε να απο­δί­δο­νται εκείνα τα οποία αρμό­ζουν στους αγω­νι­στές της ελευ­θε­ρίας, «αλλά να μαθαί­νουμε και να διαιω­νί­ζουμε ένα ακόμη πιο δυνατό μήνυμα, ότι η ψυχή η ελλη­νική δεν υπο­χω­ρεί ποτέ», ανέφερε ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών.

«Οι ηρωικοί συμπα­τριώ­τες μας από το γει­το­νικό χωριό της Αρκάσας ανέ­λα­βαν μια απο­στολή σχεδόν αυτο­κτο­νίας. Να μετα­φέ­ρουν το μήνυμα της επα­νά­στα­σης στο Συμ­μα­χικό Στρα­τη­γείο του Καΐρου, εκκι­νώ­ντας με μια βάρκα πολύ αμφί­βο­λης ακε­ραιό­τη­τας και δυνα­τό­τη­τας, πλέ­ο­ντας με ταχύ­τητα ελά­χι­στη, σχεδόν 2,5 μίλια, αντι­λαμ­βα­νό­μενη τους κιν­δύ­νους και παρα­ταύτα απο­δε­χό­μενη τον κίνδυνο ζωής για να μπο­ρέ­σει να μετα­φερ­θεί το μήνυμα και να υπάρχει μια πλήρης ανάληψη εξου­σίας από την συμ­μα­χική διοί­κηση»

Εκεί, ανέφερε, υπήρξαν και­ρι­κές συν­θή­κες και φαι­νό­μενα τα οποία ήταν εξαι­ρε­τικά αντίξοα και πραγ­μα­τι­κός κίν­δυ­νος ζωής.

«Παρά ταύτα, οι ήρωες που βρί­σκο­νταν στη βάρκα εκείνη συνέ­χι­σαν την πορεία τους. Δεν δεί­λια­σαν, δεν σκέ­φτη­καν ποτέ να γυρί­σουν πίσω. Και τότε ο μεταξύ των επι­βαι­νό­ντων, ο Λάζαρος Κοσμάς είπε μια μεγάλη κου­βέ­ντα: “Εμπρός, μόνο εμπρός είναι ο σκοπός μας”. Και αυτό είναι το δικό μας υπό­δειγμα, αλλά είναι και η υπό­σχεσή μας για το σήμερα και για τις μελ­λο­ντι­κές γενιές των Ελλήνων», κατέ­ληξε.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ