Γ. Γεραπετρίτης από τη Ρόδο: «Η αμυντική θωράκιση των νησιών μας είναι η πρώτη προτεραιότητα μας και σ’ αυτό δεν πρόκειται να κανουμε πίσω ποτέ!»

Με επι­τυ­χία πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε σήμερα το από­γευμα, η εκδή­λωση με τίτλο «Θάλασσα Μνήμης – Γη Ελλη­νική – Τα Δωδε­κά­νησα στην αγκαλιά της Ελλάδας», που διορ­γα­νωσε η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, τιμώ­ντας τη συμπλή­ρωση 78 ετών από την Ενσω­μά­τωση των Δωδε­κα­νή­σων με την Ελλάδα,  στις 7 Μαρτίου 1948.

Κεντρι­κός ομι­λη­τής ήταν ο Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών της Ελλάδας Γιώργος Γερα­πε­τρί­της, ο οποιος ανα­φέρ­θηκε στη σημασία της ιστο­ρι­κής επε­τείου της Ενσω­μά­τω­σης των Δωδε­κα­νή­σων και στη θέση των νησιών στον εθνικό και γεω­πο­λι­τικό χάρτη της χώρας, πολύ δε περισ­σό­τερο υπό το βάρος των τρε­χου­σών εξε­λί­ξεων στη Μέση Ανατολή.

Η εκδή­λωση έλαβε χώρα στο ξενο­δο­χείο Acandia, και απο­τέ­λεσε έναν ελά­χι­στο φόρο τιμής σε μια από τις σημα­ντι­κό­τε­ρες στιγμές  στην ιστο­ρική πορεία των Δωδε­κα­νή­σων και σε όσους αγω­νί­στη­καν για την ενσω­μά­τωση των νησιών στον Εθνικό Κορμό.

Στην εκδή­λωση κεντρι­κός ομι­λη­τής ήταν ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γερα­πε­τρι­της, ενώ παρέ­στη­σαν ο ‘οικοδεσπότης’ περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου Γιώργος Χατζη­μάρ­κος, ο Δήμαρ­χος Ροδου Αλ. Κολια­δης, οι βου­λευ­τές κκ Γ.Παππάς, Μ.Κόν­σο­λας, Μικα Ιατρίδη και Β.Υψη­λα­ντης, η πρό­ε­δρος της ΔΕΕΠ της ΝΔ Εφη Χαρα­λα­μπο­που­λου, αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες, ο τέως Δήμαρ­χος Αντ. Καμπου­ρα­κης, αντι­δή­μαρ­χοι, ο πρό­ε­δρος του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου Κυρ. Κασαπης, η επίτιμη πρό­ξε­νος της Γαλλίας κα Αλίκη Μοσχη, τοπικα στελέχη της ΝΔ, εκπρό­σω­ποι των τοπικών φορέων κ.ά.

Νωρί­τερα το από­γευμα πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε ευρεία συνά­ντηση στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου με τον ΥΠΕΞ και τους εκπρο­σώ­πους των τοπικών αρχών και φορέων, ‘κεκλει­σμέ­νων των θυρών’.

Στο νόημα της ημέρας και την σημασία της Επε­τείου της Ενσω­μά­τω­σης της Δωδε­κα­νή­σου ανα­φέρ­θηκε στην ομιλία του ο περι­φε­ρειάρ­χης Γιώργος Χατζη­μαρ­κος. Όπως είπε μεταξύ άλλων:

«Η φωνή της ιστο­ρίας, μας λεει καλω­σηλ­θατε στον αιώνα των κρισεων… Ο εορ­τα­σμος της Ενσω­μα­τω­σης φέτος αποκτά ακομη μεγα­λύ­τερο νόημα. Ξεχω­ρι­στό βάρος έχει η παρου­σία του ΥΠΕΞ στην πατρίδα μας αυτό το διήμερο καθώς, στέλνει ένα μήνυμα με ξεχω­ρι­στό ειδικό βάρος…»

Στην ομιλία του ο ΥΠΕΞ ανα­φέρ­θηκε στην ιστορία των Δωδε­κα­νή­σων με σημείο αιχμής τον σημαί­νο­ντα ρόλο που δια­δρα­μά­τι­σαν καθ όλη την πορεία μεχρι κ την Ενσω­μά­τωση στην Μητέρα Ελλάδα ενώ, επι­κα­λέ­στηκε την κατα­γωγή του από την Κάρπαθο όπου γεν­νή­θηκε και θυμή­θηκε μνήμες με τον πατέρα του.

«Ο Ελλη­νι­σμός δεν χάνεται υπό οποια­δή­ποτε βία, υπό οποιο­δή­ποτε καθε­στώς και τα Δωδε­κά­νησα, το απέ­δει­ξαν αυτό» όπως τόνισε.

Μίλησε ακόμη για την Κύπρο λέγο­ντας πως «Είναι το να ενι­σχύ­σουμε την Κυπρο είναι ένα χρέος αδελφού προς αδελφό»ενώ μιλώ­ντας για τα αμυ­ντικά συστή­ματα τόνισε:

«Η αμυ­ντική θωρά­κιση των νησιών μας είναι η πρώτη προ­τε­ραιό­τητα μας και σ’ αυτό δεν πρό­κει­ται να κανουμε πίσω ποτέ!»

O χαι­ρε­τι­σμός του Υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών

Αγα­πη­τοί φίλοι,

Αγα­πη­τοί συμπα­τριώ­τες,

Είναι κλισέ να λέμε ότι αισθά­νο­μαι ιδιαί­τερη τιμή να είμαι σήμερα μαζί σας, αλλά θέλω να σας εξο­μο­λο­γηθώ ότι πραγ­μα­τικά ήταν μια ανάγκη που αισθα­νό­μουν κι εγώ σήμερα να βρεθώ ανάμεσά σας, όχι για απο­συ­μπί­εση από όσα δεινά υπο­φέ­ρουμε στο Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών το τελευ­ταίο διά­στημα, τα τελευ­ταία χρόνια, με όλα τα κεκτη­μένα του μετα­πο­λε­μι­κού κόσμου της διε­θνούς αρχι­τε­κτο­νι­κής ασφα­λείας να έχουν καταρ­ρι­φθεί, όσο γιατί εδώ μπορείς να αισθαν­θείς πραγ­μα­τικά την ανάταση που σου προ­κα­λεί η ελλη­νι­κό­τητα των νησιών μας. Εδώ, η καρδιά της Ελλάδας χτυπάει εκατό φορές πιο δυνατά, το αίσθημα χρέους και ευθύνης που έχουμε, η ιστο­ρική διά­σταση των Δωδε­κα­νή­σων. Στα Δωδε­κά­νησα, που τελευ­ταία ενσω­μα­τώ­θη­καν στον εθνικό κορμό, είναι ακριβώς εδώ που μπορείς να αισθαν­θείς αυτή την αύρα της ελλη­νι­κό­τη­τας, της ελλη­νι­κής ψυχής. Εγώ σας ευχα­ρι­στώ πολύ, κύριε Περι­φε­ρειάρχα, για την τιμή που μου περι­ποιείτε, να με προ­σκα­λέ­σετε σήμερα να παρευ­ρεθώ εδώ για λογα­ρια­σμό της Ελλη­νι­κής Κυβέρ­νη­σης.

Η δική μου σημε­ρινή τοπο­θέ­τηση θα είναι βιω­μα­τική. Εξ ου και δεν έχω σημειώ­σεις. Διότι την ιστορία της ενσω­μά­τω­σης των Δωδε­κα­νή­σων την άκουσα από τον πατέρα μου. Την άκουσα σε πολλές εκδοχές, διότι ο ίδιος είχε ανα­μει­χθεί στην πρω­τό­λεια εξέ­γερση στην Κάρπαθο, η οποία οδήγησε λίγα χρόνια μετά στην ενσω­μά­τωση και άρα, ό,τι σας πω, να γνω­ρί­ζετε ότι θα είναι από καρδιάς και ό,τι ακού­σετε για την εξω­τε­ρική πολι­τική θα είναι τα λόγια, τα οποία θα προ­έρ­χο­νται από μια νηφάλια προ­σέγ­γιση, από αίσθημα ευθύνης, το οποίο έχω από ένα βάρος για την τερά­στια ευθύνη, την οποία επω­μι­ζό­μα­στε για την πατρίδα, βρι­σκό­με­νος σήμερα στο τιμόνι της ελλη­νι­κής διπλω­μα­τίας, στην πιο δύσκολη στιγμή μετά τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο.

Τα Δωδε­κά­νησα, κύριε Περι­φε­ρειάρχα, αγα­πη­τοί μου Βου­λευ­τές, κύριε Δήμαρχε, αγαπητή κυρία Πρόξενε, αγα­πη­τοί φίλοι, ήταν η πιο πολύ­φερνη νύφη των αιώνων. Ήταν ένα σταυ­ρο­δρόμι πολλών πολι­τι­σμών. Ήταν ένα σταυ­ρο­δρόμι τριών ηπείρων. Ήταν ο δρόμος του ευρω­παϊ­κού μετα­ξιού. Ήταν ο δρόμος που συνέδεε την Ανατολή με τη Δύση και τον Βορρά με τον Νότο. Εξ ου και τη διεκ­δί­κη­σαν, διεκ­δί­κη­σαν τα νησιά μας, οι Πέρσες, οι Γενουά­τες, οι Βενετοί, οι Ιππότες, οι Σταυ­ρο­φό­ροι, στη συνέ­χεια οι Οθω­μα­νοί, οι Γερ­μα­νοί, οι Ιταλοί. Ήταν μια πραγ­μα­τικά περι­ζή­τητη νύφη.

Παρά ταύτα, – και αυτό είναι ίσως το πιο σημα­ντικό – παρά το γεγονός ότι η διεκ­δί­κηση ήταν πάντα τερά­στια και πιε­στική, ουδέ­ποτε οι Δωδε­κα­νή­σιοι κλο­νί­στη­καν σε ό,τι αφορά την ελλη­νι­κό­τητά τους. Και επα­να­λαμ­βάνω, μολο­νότι ήταν τα Δωδε­κά­νησα η τελευ­ταία περιοχή ελλη­νική, ελλη­νι­κής ψυχής, η οποία ενσω­μα­τώ­θηκε στον κορμό της πατρί­δας μας. Φτάσαμε κοντά στο να ενσω­μα­τω­θούμε αρκετές φορές. Το 1830 τα Δωδε­κά­νησα θα μπο­ρού­σαν να είχαν μπει στον εθνικό κορμό, στη μικρή τότε Ελλάδα που ανα­γνω­ρί­στηκε με τις Συν­θή­κες και τα Πρω­τό­κολλα του Λον­δί­νου, αλλά αντ’ αυτού, αντί για την ενσω­μά­τωση των Δωδε­κα­νή­σων και τη Σάμο, η Εύβοια έγινε μέρος της τότε ελλη­νι­κής επι­κρά­τειας και στη συνέ­χεια, το 1920, όταν ως μέρος των νικητών δια­πραγ­μα­τευό­ταν η Ελλάδα τα οφέλη από τον Α΄ Παγκό­σμιο Πόλεμο, τα Δωδε­κά­νησα προς στιγμήν ήλθαν με τη Συνθήκη Ειρήνης στην Ελλάδα, με μια μικρή μετα­βα­τική περίοδο ιτα­λι­κής διοί­κη­σης της Ρόδου, πλην όμως η Μικρα­σια­τική Κατα­στροφή επα­νέ­φερε στην πραγ­μα­τι­κό­τητα τα αιτή­ματα των Ιταλών. Ποτέ δεν έπαψαν τα αιτή­ματα ούτε των Ιταλών ούτε των Τούρκων πάνω στα Δωδε­κά­νησα. Για να βρε­θούμε και πάλι σε μία υστέ­ρηση, σε μία οπι­σθο­δρό­μηση, η οποία θα έπρεπε να περι­μέ­νει, μετά το 1922, για είκοσι πέντε ακόμη χρόνια, έως ότου ενσω­μα­τω­θούν τα Δωδε­κά­νησα στον εθνικό κορμό.

Η ελλη­νι­κό­τητα των Δωδε­κα­νή­σων ήταν τόσο ισχυρή που δεν επη­ρε­ά­στηκε ούτε από τις από­πει­ρες εξαν­δρα­πο­δι­σμού. Διότι, και στην ηπει­ρω­τική Ελλάδα προ­φα­νώς υπήρχε η οθω­μα­νική κυριαρ­χία. Εντού­τοις, στα Δωδε­κά­νησα υπήρξε, πέρα από την οθω­μα­νική κυριαρ­χία, και πολύ ισχυρή ιταλική κυριαρ­χία, η οποία επι­χει­ρούσε ακριβώς να θέσει εκποδών την ελλη­νική ψυχή των ανθρώ­πων, είτε με καρότο, όπως είναι η απονομή ιτα­λι­κής ιθα­γέ­νειας, είτε με μεγα­λύ­τερο μαστί­γιο, όπως ήταν η βία, η οποία ασκή­θηκε στους Δωδε­κα­νή­σιους από τη σκληρή ιταλική κατοχή. Και ας μην το ξεχνάμε αυτό.

Ανα­φέρ­θηκα σε κάτι που για εμάς που γεν­νη­θή­καμε στην Κάρπαθο απο­τε­λεί πραγ­μα­τικό τίτλο τιμής, στην εξέ­γερση της Καρ­πά­θου, 5 Οκτω­βρίου του 1944, όπου τότε μια μικρή χούφτα ανθρώ­πων, μεταξύ των οποίων και ο πατέρας μου, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα έδιωξαν την ιταλική διοί­κηση και τους Γερ­μα­νούς, οι οποίοι βρί­σκο­νταν στο νησί και ανέ­λα­βαν μόνοι τους τη διοί­κηση του νησιού. Μέχρι που μια εβδο­μάδα αργό­τερα, μετά από μία ηρωική προ­σπά­θεια κατοί­κων του μικρού χωριού της γει­το­νι­κής Αρκάσας, έφτασε στην Αίγυπτο για να μετα­φέ­ρει το μήνυμα της επα­νά­στα­σης και κατέ­πλευ­σαν στην Κάρπαθο αγγλικά πλοία για να ανα­λά­βουν τη διοί­κηση για επτά μήνες.

Η Κάρ­πα­θος ήταν ο πιο ελεύ­θε­ρος τόπος πριν ακόμη την απε­λευ­θέ­ρωση των υπό­λοι­πων Δωδε­κα­νή­σων που συντε­λεί­ται τον Μάιο του 1945. Με την απο­βί­βαση των αγγλι­κών δυνά­μεων εδώ στη Ρόδο και στη συνέ­χεια βέβαια η μεγάλη στιγμή, η οποία έρχεται με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρι­σίων τον Φεβρουά­ριο του 1947, την απο­βί­βαση των Άγγλων, την επίσημη παρά­δοση της Ρόδου στην ελλη­νική διοί­κηση τον Μάρτιο. Και βέβαια, σαν αύριο που έχουμε την μεγάλη επέτειό μας, την επέτειο της ενσω­μά­τω­σης των νησιών μας στην Ελλάδα, 7 Μαρτίου του 1948. Η ελλη­νική ιστο­ριο­γρα­φία κατέ­γραψε κάτι, το οποίο νομίζω είναι το πιο χαρα­κτη­ρι­στικό για την ελλη­νι­κό­τητα των ανθρώ­πων. Το πόσο πολύ προσ­δο­κού­σαν αυτή την ενσω­μά­τωση, πόσο απο­τυ­πω­νό­ταν στην ουσία η πολ­λα­πλή επι­θυ­μία γενεών. Η δια­γε­νε­ακή επι­θυ­μία αιώνων για την ενσω­μά­τωση αυτή στην παρά­δοση, στις 31 Μαρτίου του 1947, στην παρά­δοση στην ελλη­νική διοί­κηση, συνό­δευε τότε την ελλη­νική αντι­προ­σω­πεία ο μετέ­πειτα πρώτος Πρό­ε­δρος της Τρίτης Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας, Μιχάλης Στε­φα­νό­που­λος, ως πολι­τι­κός σύμ­βου­λος της τότε διοί­κη­σης και περι­γρά­φει με τρόπο ανα­τρι­χια­στικό και πιστεύω ότι όλοι θα αισθαν­θούμε αυτήν την ανα­τρι­χίλα. Το ότι, όταν πλέον έγινε η επίσημη τελετή και μετα­φέρ­θη­καν τα νησιά στον ελλη­νικό κορμό τον Μάρτιο του 1947, όταν έγινε η παρά­δοση, 31 Μαρτίου, οι κάτοι­κοι της Ρόδου μετα­κι­νή­θη­καν στο νεκρο­τα­φείο της Ρόδου, κύριε Περι­φε­ρειάρχα, για να μετα­φέ­ρουν το μήνυμα της ενσω­μά­τω­σης με την Ελλάδα στους νεκρούς τους. Τόση ήταν η επι­θυ­μία πολλών γενεών για να ενσω­μα­τω­θούν με τη μητέρα πατρίδα.

Είναι πραγ­μα­τικά μια μεγάλη στιγμή για όλους μας, μια μεγάλη στιγμή για τον Ελλη­νι­σμό. Και είναι και η πιο απτή από­δειξη ότι ο Ελλη­νι­σμός δεν χάνεται υπό οποια­δή­ποτε βία και υπό οποιο­δή­ποτε καθε­στώς. Και ότι εκείνος, ο οποίος θα επι­χει­ρή­σει με οποιον­δή­ποτε τρόπο να κατα­στεί­λει την ελλη­νι­κό­τητα, το μόνο που θα κατα­φέ­ρει είναι να την κατα­στή­σει ακόμη πιο ανθε­κτική. Σήμερα, τα Δωδε­κά­νησα βρί­σκο­νται και πάλι στην επι­φά­νεια. Είναι δύσκο­λες οι στιγμές. Λίγες εκα­το­ντά­δες χιλιό­με­τρα μακριά από εδώ, από τη Ρόδο, μαί­νε­ται ένας πόλεμος που ανάλογό του δεν έχει ξαναδεί μετά τον Β΄ Παγκό­σμιο Πόλεμο καμία κοι­νω­νία. Ένας πόλεμος, στον οποίο συμ­με­τέ­χουν δέκα κράτη και πολλά άλλα, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, με έμμεσο τρόπο. Ένας πόλεμος, ο οποίος αυτή τη στιγμή ταλα­νί­ζει μια πολύ μεγάλη γεω­γρα­φική περιοχή. Ένας πόλεμος, στον οποίο συμ­με­τέ­χουν οι μεγάλες δυνά­μεις της εποχής, που η σημασία του δεν μετριέ­ται μόνο στα χιλιά­δες θύματα, τα οποία υπάρ­χουν καθη­με­ρινά. Η σημασία του μετριέ­ται από το μεγάλο απο­τύ­πωμα, το οποίο ανα­μέ­νε­ται να αφήσει και για το σήμερα αλλά και για το αύριο.

Η Ελλάδα τηρεί μια στάση αρχής στον πόλεμο αυτό, όπως το έχει πράξει όλα τα χρόνια. Τάσ­σε­ται πάντοτε με το Διεθνές Δίκαιο, χωρίς καμία παρα­χώ­ρηση. Η προ­στα­σία των αμάχων του Ανθρω­πι­στι­κού Δικαίου είναι κάτι το οποίο δεν τίθεται σε συζή­τηση. Από την άλλη πλευρά, στα­θή­καμε στη σωστή πλευρά, κατα­γρά­φο­ντας το γεγονός ότι το Ιράν δεν μπορεί να ανα­πτύ­ξει τέτοιου τύπου πυρη­νικό πρό­γραμμα ή βαλ­λι­στικό, ώστε να απο­τε­λεί κίνδυνο για την περι­φε­ρειακή και τη διεθνή ειρήνη. Υψώσαμε το ανά­στημά μας, έτσι ώστε από τη θέση στην οποία βρι­σκό­μα­στε να στα­θούμε απέ­να­ντι στην επίθεση ή στην απειλή προς την αδελφή Κύπρο. Και βεβαίως στη­ρί­ξαμε τη ναυ­τι­λία, την ελευ­θε­ρία της ναυ­σι­πλο­ΐας, η οποία είναι πάρα πολύ κρίσιμη όχι μόνο για τη ναυ­τι­λία – είναι μεγάλο μέγεθος για την Ελλάδα – αλλά βεβαίως και επειδή η ναυ­τι­λία είναι η εγγύηση της εφο­δια­στι­κής αλυ­σί­δας. Η εγγύηση ότι δεν θα περιέλ­θει κάποια μεγάλη οικο­νο­μική κρίση μπροστά στην πόρτα μας.

Αυτά τα οποία σήμερα συμ­βαί­νουν στην ευρύ­τερη περιοχή του Ιράν είναι πρω­τό­γνωρα και ως πρω­τό­γνωρα τα αντι­με­τω­πί­ζουμε. Θέλω να πω τη βασική αντί­ληψη της δικής μας εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής της πατρί­δας μας. Εκείνο το οποίο αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε είναι ότι θα πρέπει να έχουμε μία εξω­τε­ρική πολι­τική, η οποία θα είναι σθεναρή, θα είναι συνεπής, θα αυξάνει το απο­τύ­πωμα της χώρας μας. Η Ελλάδα δεν συγκα­τα­λέ­γε­ται ανάμεσα στις μεγάλες δυνά­μεις. Δεν είναι ούτε πλη­θυ­σμιακά ούτε σε έκταση. Έχει όμως ένα διπλω­μα­τικό απο­τύ­πωμα, το οποίο είναι πολύ μεγα­λύ­τερο από το μέγεθος αυτό. Η Ελλάδα τα τελευ­ταία χρόνια έχει κατα­φέ­ρει να είναι στην καρδιά όλων των μεγάλων διεθνών οργα­νι­σμών. Έχει κατα­φέ­ρει να είναι εκλεγ­μένο μέλος του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών, ένα πολύ κλειστό κλαμπ 15 χωρών, οι οποίες συγκα­θο­ρί­ζουν τη διεθνή αρχι­τε­κτο­νική ασφα­λείας. Έχει κατα­φέ­ρει να έχει στρα­τη­γι­κές συμ­μα­χίες, συμ­μα­χίες με όλους όσους σήμερα φέρεται να είναι εκείνοι οι οποίοι προ­α­σπί­ζουν την ελευ­θε­ρία και την ασφά­λεια. Στρα­τη­γική συμ­μα­χία με τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες, με το Ισραήλ, με τις χώρες του Κόλπου, αλλά και με την Ινδία, δημιουρ­γώ­ντας έναν άξονα συμ­μα­χιών που διευ­ρύ­νει το απο­τύ­πωμά της. Έχει κατα­φέ­ρει τα τελευ­ταία χρόνια να υπο­στη­ρί­ξει τα εθνικά δίκαια, θέτο­ντας στο πεδίο τις δίκαιες αξιώ­σεις, αυτές που ερεί­δο­νται στο Διεθνές Δίκαιο. Έχει κατα­φέ­ρει να ανα­πτύ­ξει συμ­μα­χίες, σχήματα τα οποία ενι­σχύ­ουν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και συνο­λικά τον Ελλη­νι­σμό.

Και βεβαίως, τα τελευ­ταία χρόνια έχουμε στη­ρι­χθεί πάνω σε ένα τρί­πτυχο, το οποίο γιγά­ντωσε πιστεύω την πατρίδα μας: ισχυρή διπλω­μα­τία, ανθε­κτική οικο­νο­μία και ανα­βαθ­μι­σμένη άμυνα. Σήμερα, η Ελλάδα είναι πιο ισχυρή από ποτέ. Το απέ­δειξε η πρό­σκληση της αδελφής Κύπρου να στη­ρί­ξουμε με τα αμυ­ντικά μέσα, τα οποία δια­θέ­τουμε. Δεν χωρούσε καμία άλλη απά­ντηση, παρά μόνο εκείνη, την οποία λάβαμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Θα ενι­σχύ­σουμε με κάθε τρόπο την Κύπρο, έτσι ώστε οι απειλές αυτές να πέσουν στο κενό. Είναι ένα ιστο­ρικό χρέος αδελφού προς αδελφό.

Και ταυ­τό­χρονα ενι­σχύ­σαμε την άμυνα των νησιών μας. Ανα­φέρ­θηκε προη­γου­μέ­νως ο Περι­φε­ρειάρ­χης γλαφυρά στις εικόνες, τις οποίες είδαμε με τη μετα­κί­νηση ισχυρών συστη­μά­των, τα οποία – θέλω να το επι­ση­μάνω – είναι συστή­ματα αμυ­ντικά. Η Ελλάδα δεν έχει καμία επι­θε­τική βλέψη έναντι οποιου­δή­ποτε. Είναι μέσα στο γονι­δί­ωμά της να μην έχει αυτή την επι­θε­τι­κό­τητα. Έχει όμως μια πάρα πολύ ισχυρή θέληση να υπο­στη­ρί­ξει τα εθνικά της δίκαια χωρίς εκπτώ­σεις και σε ό, τι αφορά τα δικά μας νησιά είναι κάτι από το οποίο εμείς δεν θα απο­στούμε ποτέ. Η αμυ­ντική διάταξη της χώρας μας, η αμυ­ντική θωρά­κιση των νησιών μας, είναι για μας η πρώτη και απόλυτη προ­τε­ραιό­τητά μας και σε αυτό δεν πρό­κει­ται να κάνουμε πίσω ποτέ.

Ξέρετε, η ισχύς είναι ένα πάρα πολύ σχετικό μέγεθος. Την ισχύ δεν χρειά­ζε­ται να την επι­βάλ­λεις ούτε να την προ­βάλ­λεις. Η ισχύς είναι κάτι που απο­δει­κνύ­ε­ται από τη βούληση και την προ­αί­ρεση και την αντί­ληψη των άλλων για τη δική σου ισχύ. Σήμερα, ο πρω­θυ­πουρ­γός απο­φά­σισε να αντα­πο­κρι­θεί στο αίτημα της γει­το­νι­κής Βουλ­γα­ρίας να στη­ρί­ξουμε με τα μέσα τα αμυ­ντικά που δια­θέ­τουμε την άμυνα της Βουλ­γα­ρίας, μετα­κι­νώ­ντας κάποιες μονάδες εντός της ελλη­νι­κής επι­κρά­τειας – και πάλι αμυ­ντι­κού χαρα­κτήρα – έτσι ώστε να δια­σφα­λι­σθεί η ευρύ­τερη γει­το­νιά μας από τυχόν επι­θε­τι­κές ενέρ­γειες. Σκε­φτείτε, η μικρή Ελλάδα αντα­πο­κρί­νε­ται σήμερα που μιλάμε στα αιτή­ματα άλλων χωρών για να παρέχει περι­φε­ρειακή ασφά­λεια.

Ο χρόνος που έχει μεσο­λα­βή­σει τα τελευ­ταία χρόνια ήταν ένας χρόνος πολύ μεγάλης ισχύος. Ήταν μεγάλης ισχύος, γιατί η Ελλάδα, βγαί­νο­ντας από μια οδυνηρή οικο­νο­μική κρίση, μπόρεσε να σταθεί στα πόδια της. Μπόρεσε να ενι­σχύ­σει τους πολίτες της. Όχι όσο θα έπρεπε. Χρειά­ζε­ται ακόμη μεγα­λύ­τερη ενί­σχυση και χρειά­ζε­ται μεγα­λύ­τερη ενί­σχυση, ιδίως σε ό,τι αφορά τις ακρι­τι­κές της περιο­χές. Κατά­φερε να φύγει από τη λογική του μαύρου προ­βά­του της ευρω­παϊ­κής οικο­γέ­νειας και να κατα­στεί ένας πολύ ισχυρός πόλος, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα να κατα­στεί ένας επι­σπεύ­δων σε ό,τι αφορά τις πρω­το­βου­λίες που ανα­λαμ­βά­νο­νται σε ευρω­παϊκό επίπεδο.

Μια εξω­στρε­φής Ελλάδα στήριξε την άμυνά της, η οποία για πολλά χρόνια, λόγω της οικο­νο­μι­κής δυσπρα­γίας, υπο­λεί­πετο, έτσι ώστε σήμερα να μπο­ρούμε να καμα­ρώ­νουμε για τον στόλο, τον οποίο έχουμε ανα­βαθ­μί­σει, για τις δυνα­τό­τη­τες που μας παρέ­χουν τα πολε­μικά μας αερο­σκάφη, η Ελλη­νική Πολε­μική Αερο­πο­ρία, τα οποία δίνουν την αίσθηση της πραγ­μα­τι­κής δύναμης, όχι γιατί αυτό είναι κάτι το οποίο για εμάς είναι ανα­γκαίο, αλλά κυρίως διότι αυτό είναι εκείνο, το οποίο αισθα­νό­μα­στε ως υπο­χρέ­ωση να χτί­σουμε για τις επό­με­νες γενιές των Ελλήνων, οι οποίες θα έρθουν. Διότι πάντοτε, όταν επι­λέ­γεις μια πολι­τική, το πρώτο που πρέπει να σκέ­φτε­σαι είναι τι θα αφήσεις στις επό­με­νες γενιές, όπως άφησαν οι ηρωικοί συμπα­τριώ­τες μας, οι οποίοι δια­τή­ρη­σαν επί αιώνες, από τον 14ο αιώνα, οι Δωδε­κα­νή­σιοι, μια ελλη­νική ψυχή, ένα ελλη­νικό πνεύμα, μια ελλη­νική παιδεία. Δεν αλλοί­ω­σαν τα χαρα­κτη­ρι­στικά τους. Επέ­με­ναν στην ενσω­μά­τωση με την Ελλάδα, έτσι ώστε στο τέλος της ημέρας να μπο­ρέ­σει να κερ­δη­θεί. Και αυτή είναι η μεγα­λύ­τερη παρα­κα­τα­θήκη. Γιατί εκείνο το οποίο εμείς έχουμε ως υπο­χρέ­ωση απέ­να­ντι στις προη­γού­με­νες γενιές είναι στην ουσία η δέσμευσή μας απέ­να­ντι στις μελ­λο­ντι­κές γενιές.

Και θέλω να πω κλεί­νο­ντας και προτού ευχα­ρι­στήσω και πάλι για την ιδιαί­τερη τιμή την οποία είχα σήμερα να βρί­σκο­μαι ανάμεσά σας, ότι τα τελευ­ταία χρόνια η Ελλάδα πολ­λα­πλα­σί­ασε την ισχύ της. Σήμερα όχι μόνο δια­θέ­τει την ισχύ, αλλά δια­θέ­τει και την παρά­σταση της ισχύος. Και αυτό το ανα­γνω­ρί­ζουν όλοι. Και αυτό είναι κάτι για το οποίο νομίζω θα χαί­ρο­νταν οι ψυχές όλων των Δωδε­κα­νη­σίων, όλων των γενεών που πέρασαν. Χρόνια πολλά σε όλους.